Begraafplaatsen in Charleroi

Begraafplaats Roux

Carré militaire de soldates français morts pour la France

Het carré militaire français aan de Rue du Presbytère in Charleroi bevindt zich in de zuidwestelijke hoek van het Cimetière de Charleroi-Nord, de voornaamste gemeentelijke begraafplaats van de stad. Dit militaire perk herbergt de graven van Franse soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog op Belgische bodem zijn gesneuveld en wier stoffelijke resten hier voor altijd rusten, ver van hun geboortestreek. De begraafplaats zelf werd in 1895 aangelegd naar ontwerp van architect Victor Pivont en verving oudere kerkhoven die dateren uit 1777. Ze wordt wel de "Père Lachaise van Charleroi" genoemd vanwege de prominente burgers en industriëlen die er begraven liggen. De context van dit militaire perk is onlosmakelijk verbonden met de Slag bij Charleroi van 21 tot 23 augustus 1914 — een van de bloedigste episodes uit de beginfase van de Eerste Wereldoorlog. In drie dagen tijd verloor het Franse leger in de regio rondom Charleroi en de Samber tienduizenden soldaten. De Slag bij Charleroi maakte deel uit van de grotere Bataille des Frontières, waarbij de legers van de Derde Republiek in rampzalige offensieven tegen de Duitsers werden teruggeslagen. De stad Charleroi werd op 23 augustus 1914 door de Duitsers bezet en bleef bezet tot de bevrijding in november 1918. Het carré militaire op het Cimetière de Charleroi-Nord telt 96 begravenen uit beide wereldoorlogen: zowel slachtoffers van de gevechten van augustus-september 1914 als militairen die sneuvelden tijdens de operaties van mei-juni 1940, toen de Wehrmacht opnieuw door België trok. Het perk wordt beheerd door de Direction de la Mémoire, de la Culture et des Archives (DMCA) van het Franse Ministère des Armées, dat wereldwijd meer dan 900 militaire begraafplaatsen en carrés militaires onderhoudt in circa 80 landen. Naast het Franse perk heeft Charleroi-Nord ook een Commonwealth Military Cemetery met 285 graven uit WO1 (Britse, Canadese, Australische en andere soldaten) en een lawn of honour voor Belgische militairen. Een bijzonder element is het monument "Reconnaissance Française" van de Belgische beeldhouwer Jules Lagae, ingehuldigd in 1902 en opgedragen aan de Frans-Belgische vriendschap. In 1934 werd een extra monument opgericht door Victor Demanet ter ere van de Franse soldaten die hier liggen: het stelt een bronzen arm voor die uit de aarde omhoogkomt en verpletterd wordt door een rots — een ontroerende allegorie van de mensheid verbrijzeld door de moordzuchtige waanzin van de grote mogendheden. Bijna negentig individuele graven van jonge mensen die stierven voor Frankrijk omringen dit beeld. De naam van dit perk bevat een kleine taalkundige fout in de oorspronkelijke registratie: "soldates" (vrouwelijk meervoud) in plaats van "soldats" (mannelijk meervoud). Dit heeft geen invloed op de historische of herdenkingswaarde van de locatie. Het Cimetière de Charleroi-Nord is bereikbaar via de hoofdingang aan de Rue du Presbytère 52, met een bijkomende toegang via de Rue Tourette. De begraafplaats is elke dag van 8u tot 16u geopend. Charleroi ligt op het spoorwegknooppunt van Wallonië en is per trein en bus goed bereikbaar vanuit Brussel, Namen en Bergen. **Veelgestelde vragen** **Hoeveel Franse soldaten liggen er begraven in het carré militaire van Charleroi-Nord?** Het carré militaire français van het Cimetière de Charleroi-Nord herbergt in totaal 96 begravenen uit de Eerste en de Tweede Wereldoorlog. **Hoe kan ik een specifiek graf opzoeken?** Via het digitale register Mémoire des Hommes (memoiredeshommes.sga.defense.gouv.fr) van het Franse Ministère des Armées kunt u zoeken op naam van de gesneuvelde. Het Geneanet-platform beschikt eveneens over een geïndexeerde collectie van dit kerkhof. **Wanneer is de begraafplaats open?** Het Cimetière de Charleroi-Nord is dagelijks geopend van 8u tot 16u. **Is er een monument op het carré militaire?** Ja, het monument door Victor Demanet (1934) stelt een bronzen arm voor die uit de aarde oprijst en verpletterd wordt — een symbool van het zinloze lijden van de oorlog. Tevens staat er het oudere monument "Reconnaissance Française" van Jules Lagae (1902). **Welke andere militaire secties zijn er op het Cimetière de Charleroi-Nord?** Naast het Franse perk is er ook een Commonwealth Military Cemetery (285 WO1-graven van Britse, Canadese en Australische soldaten) en een eregazon voor Belgische militairen.

Carré militaire de soldats morts pour la France

Het carré militaire de soldats morts pour la France op het kerkhof van Marcinelle, gelegen aan de Rue de la Gare in de deelgemeente Marcinelle (postcode 6001) van Charleroi, is een sobere maar indrukwekkende militaire gedenkplaats waar Franse soldaten rusten die op Belgische bodem zijn gesneuveld tijdens de twee wereldoorlogen van de twintigste eeuw. Marcinelle maakt sinds de gemeentefusie van 1977 deel uit van de stad Charleroi en is wereldwijd bekend door de mijnramp van 8 augustus 1956 in de Bois du Cazier, waarbij 262 mijnwerkers — overwegend Italianen en Belgen — het leven verloren. Het is een arbeiderswijk waar generaties Waalse en immigrantenfamilies hebben geleefd en gewerkt in de steenkool- en staalindustrie van het bekken van de Samber. De historische verankering van dit carré militaire ligt in de Slag bij Charleroi (21-23 augustus 1914). In het kader van de Bataille des Frontières probeerde het Franse vijfde leger onder generaal Charles Lanrezac de Duitsers op de linker Samberoever te stuiten. De gevechten waren buitengewoon heftig: in enkele dagen tijd werden zowel Marcinelle als Couillet, Gilly en Dampremy het toneel van hevige straatgevechten en artilleriebeschietingen. Duizenden Franse soldaten kwamen om het leven in de regio; hun resten werden aanvankelijk op tijdelijke veldbegrafenissen bijgezet en na de oorlog in carrés militaires samengebracht op gemeentelijke kerkhoven. Het carré militaire van Marcinelle staat 24 uur per dag open, wat bijdraagt aan de toegankelijkheid voor nabestaanden en bezoekers die in alle rust een moment van bezinning willen nemen. De Google-beoordeling van 5/5 sterren (op basis van één review) weerspiegelt de respect die bezoekers ervaren. Het perk valt onder de verantwoordelijkheid van de DMCA (Direction de la Mémoire, de la Culture et des Archives) van het Franse Ministère des Armées, die de onderhoudswerkzaamheden en de nauwkeurige registratie van de begravenen coördineert. Marcinelle ligt op slechts enkele kilometers van het stadscentrum van Charleroi en is bereikbaar met de bus vanuit het station van Charleroi-Sud. Bezoekers die dit militaire perk combineren met herdenkingstoerisme in de regio kunnen ook het naburige Mémorial du Bois du Cazier bezoeken, een UNESCO-erfgoedsite die herinnert aan de mijnramp van 1956 en een ontroerend museum biedt over het leven van de mijnwerkers in het Pays Noir — de Zwarte Streek van Wallonië. **Veelgestelde vragen** **Waar bevindt dit carré militaire zich precies?** Het perk ligt op het gemeentelijk kerkhof van Marcinelle, aan de Rue de la Gare in Marcinelle (6001), een deelgemeente van Charleroi in de provincie Henegouwen. **Hoe kan ik de naam van een gesneuvelde opzoeken?** Via Mémoire des Hommes (memoiredeshommes.sga.defense.gouv.fr) kunt u zoeken in het digitale register van het Franse Ministerie van Defensie. Ook de genealogische database MémorialGenWeb beschikt over relevante registers voor Belgische militaire begraafplaatsen. **Wanneer is het carré militaire toegankelijk?** Het perk is 24 uur per dag, 7 dagen per week vrij toegankelijk. **Wat is de relatie met de mijnramp van Bois du Cazier?** De mijnramp van 8 augustus 1956 in Marcinelle staat los van dit militaire perk, maar beide zijn onderdeel van de rijke en tragische geschiedenis van Marcinelle als industriële arbeidersstad. Het Mémorial du Bois du Cazier, een UNESCO-werelderfgoedsite, bevindt zich op een paar kilometer afstand. **Wie beheert dit carré militaire?** Het perk valt onder het beheer van de DMCA (Direction de la Mémoire, de la Culture et des Archives) van het Franse Ministère des Armées. Marcinelle maakt deel uit van het bredere herdenkingslandschap van Charleroi. De stad Charleroi telt in totaal 23 gemeentelijke begraafplaatsen die samen het funeraire geheugen vormen van een regio met een turbulente industriële en militaire geschiedenis. Het netwerk van carrés militaires français dat over deze begraafplaatsen is verspreid, vertegenwoordigt een deel van de meer dan 900 Franse militaire begraafplaatsen en perken die de Franse staat wereldwijd onderhoudt in circa 80 landen — een erfenis van de massale sterfte aan het westelijk front (1914-1918) en de veldtochten van 1939-1940. Het onderhoud van deze perken is gewaarborgd door internationale verdragen tussen België en Frankrijk. Bezoekers kunnen ook de Chemins des Terrils wandelroutes verkennen die door de deelgemeenten van Charleroi lopen en het industriële landschap van het Pays Noir ontsluiten.

Carré militaire de soldats morts pour la France

Het carré militaire de soldats morts pour la France op het kerkhof van Jumet is gelegen aan de Rue Auguste Frison 1 in de deelgemeente Jumet (postcode 6040) van de stad Charleroi. Jumet is een voormalige zelfstandige gemeente die in 1977 fusioneerde met Charleroi en een rijke industriële en mijnbouwgeschiedenis heeft in het bekken van de Samber. De Rue Auguste Frison verwijst naar August Frison (1878-1953), een Belgische entomoloog en wetenschapper die in Jumet geboren is — een naam die de academische en burgerlijke traditie van deze arbeidersstad weerspiegelt. Het cimetière de Jumet Chef-Lieu, de hoofdbegraafplaats van Jumet, grenst aan dit militaire perk en herbergt meerdere generaties Jumetse burgers naast de graven van de gesneuvelde Franse soldaten. De gemeentemergeling van 1977 bracht Jumet samen met onder meer Gilly, Couillet, Dampremy, Marcinelle, Montignies-sur-Sambre en andere deelgemeenten tot de grootstedelijke fusiegemeente Charleroi die vandaag bestaat. De militaire sectie dateert uit de nasleep van de Eerste Wereldoorlog (1914-1918). Jumet lag in de invloedsfeer van de Slag bij Charleroi in augustus 1914, toen de Franse en Britse legers in de regio zware verliezen leden tegenover de oprukkende Duitsers. Na de oorlog werden de verspreid liggende graven van gevallen Franse soldaten samengebracht op officiële carrés militaires in gemeentelijke kerkhoven, beheerd door de Franse staat. De DMCA (Direction de la Mémoire, de la Culture et des Archives) van het Franse Ministère des Armées staat in voor het onderhoud en het bijhouden van de registers van alle Franse militaire graven in het buitenland. Jumet is gelegen ten noorden van het historische stadscentrum van Charleroi, op circa 5 kilometer van het hoofdstation Charleroi-Sud. De begraafplaats is via de gemeentelijke diensten van Charleroi bereikbaar, die 23 kerkhoven op het grondgebied beheren. De openingstijden voor alle gemeentelijke begraafplaatsen in Charleroi zijn dagelijks van 8u tot 16u. Bezoekers die de Eerste Wereldoorloggeschiedenis van de regio verkennen, kunnen deze locatie combineren met een bezoek aan het Cimetière de Charleroi-Nord, dat naast het Franse perk ook een Commonwealth Military Cemetery herbergt. **Veelgestelde vragen** **Op welke begraafplaats bevindt dit carré militaire zich?** Het perk ligt op het Cimetière de Jumet Chef-Lieu aan de Rue Auguste Frison 1 in Jumet (6040), een deelgemeente van Charleroi. **Wat is de herkomst van de naam Rue Auguste Frison?** De straat is vernoemd naar August Frison (1878-1953), een in Jumet geboren Belgische entomoloog en wetenschapper. **Hoe zoek ik een specifiek graf op?** Raadpleeg het digitale register Mémoire des Hommes (memoiredeshommes.sga.defense.gouv.fr) of de Geneanet-database voor geïndexeerde graven op Belgische militaire begraafplaatsen. **Wanneer is de begraafplaats open?** Alle gemeentelijke begraafplaatsen van Charleroi zijn dagelijks geopend van 8u tot 16u. **Valt dit perk onder hetzelfde beheer als de andere carrés militaires in Charleroi?** Ja, alle Franse militaire perken in België worden beheerd door de DMCA van het Franse Ministère des Armées. Het carré militaire van Jumet bestaat als onderdeel van een bredere keten van Franse militaire perken die over het volledige grondgebied van de fusiestad Charleroi zijn verspreid: in Charleroi-Nord, Marcinelle, Jumet en Mont-sur-Marchienne bevinden zich telkens afzonderlijke carrés militaires français, elk gelinkt aan de specifieke begraafplaats van de deelgemeente. Dit netwerk illustreert hoe wijdverspreid de gevechten van augustus 1914 waren: bijna elk dorp en elke gemeente in het bassin van Charleroi had te maken met de doortocht of het verblijf van French en Britse troepen. Jumet zelf was een belangrijk industrieel centrum met textiel-, glas- en metaalnijverheid, en de bewoners deelden naast arbeiders ook hun kerkhof met de slachtoffers van de oorlog. Voor genealogisch onderzoek is het vermeldenswaardig dat het Belgian War Dead Register (wardeadregister.be) informatie bijhoudt over militaire graven in Belgische kerkhoven, inclusief de carrés militaires français. Familieleden die op zoek zijn naar gesneuvelden kunnen via dit platform, aangevuld met Mémoire des Hommes en de ABMC-database, systematisch zoeken naar hun voorouders. De stad Charleroi coördineert via haar dienst voor Begraafplaatsen de praktische toegankelijkheid van alle 23 kerkhoven, inclusief het Cimetière de Jumet Chef-Lieu aan de Rue Auguste Frison.

Carré militaire de soldats morts pour la France (Mont-sur-Marchienne)

Het carré militaire de soldats morts pour la France op het kerkhof van Mont-sur-Marchienne bevindt zich aan de Rue du Cimetière 15 in Mont-sur-Marchienne (postcode 6032), een deelgemeente van de stad Charleroi in de provincie Henegouwen. In de brondatabank staat de naam van dit perk foutief geregistreerd als "pour le France" in plaats van het correcte "pour la France" — dit is een typefout, want "France" is een vrouwelijk zelfstandig naamwoord dat het lidwoord "la" vereist. De naam van de locatie, de historische context en het beheer zijn identiek aan de andere carrés militaires français op de diverse kerkhoven van de fusiestad Charleroi. Mont-sur-Marchienne is een voormalige zelfstandige gemeente ten zuidwesten van het historische centrum van Charleroi, gelegen langs de Samber. De gemeente fusieerde in 1977 met Charleroi en behielde haar agrarisch-industriele karakter: naast kleine ambachtelijke bedrijven was er historisch gezien ook steenkolenwinning actief in de omgeving. Het cimetière de Mont-sur-Marchienne aan de Rue du Cimetière herbergt de graven van meerdere generaties inwoners en tevens het militaire perk voor de gevallen Franse soldaten. De historische achtergrond van dit carré militaire is de Slag bij Charleroi van 21 tot 23 augustus 1914. In de directe omgeving van Mont-sur-Marchienne vonden intense gevechten plaats tussen de terugtrekkende Franse eenheden en de oprukkende Duitsers. Veel gewonde en gesneuvelde soldaten werden in de eerste weken van de oorlog in allerijl begraven op tijdelijke begraafplaatsen in tuinen, velden en kerkhoven in de wijde omgeving. Na de wapenstilstand van 11 november 1918 begon de systematische her-bijzetting van de resten op officiële militaire perken die tot op heden worden onderhouden door de Franse staat. Het perk staat 24 uur per dag open en is vrij toegankelijk voor iedereen die de gevallen soldaten wil herdenken. De Google-beoordeling van 5/5 sterren weerspiegelt de indruk die bezoekers krijgen bij dit sobere maar stemmige militaire gedeelte van het kerkhof. Familieleden van gesneuvelden kunnen via de officiële digitale registers van het Franse Ministère des Armées — met name het portaal Mémoire des Hommes — individuele soldatengegevens opzoeken, inclusief rang, regiment en begrafenisplaats. **Veelgestelde vragen** **Is er een datafout in de naam van dit perk?** Ja. De naam "pour le France" in de brondatabank is een typefout. De correcte Franse naam is "pour la France" (France is vrouwelijk). Dit heeft geen gevolgen voor de historische of administratieve status van het perk. **Op welke begraafplaats bevindt het carré militaire zich?** Het perk ligt op het Cimetière de Mont-sur-Marchienne aan de Rue du Cimetière 15, 6032 Mont-sur-Marchienne, deelgemeente van Charleroi. **Wanneer is het perk toegankelijk?** Het carré militaire is 24 uur per dag, 7 dagen per week vrij toegankelijk. **Hoe zoek ik een specifiek graf op?** Via Mémoire des Hommes (memoiredeshommes.sga.defense.gouv.fr) of via het Geneanet-platform, dat een collectie heeft voor het Cimetière de Mont-sur-Marchienne (collectienummer 208350). **Wie beheert dit perk?** De DMCA (Direction de la Mémoire, de la Culture et des Archives) van het Franse Ministère des Armées is verantwoordelijk voor het onderhoud van alle Franse militaire graven in het buitenland, inclusief dit perk in Mont-sur-Marchienne. Mont-sur-Marchienne is gelegen aan de oevers van de Samber, ten zuidwesten van het historische centrum van Charleroi. De deelgemeente heeft een gemengd karakter van woonwijken, kleine industrie en groene ruimten langs de rivier. Het Cimetière de Mont-sur-Marchienne beschikt over een geïndexeerde genealogische collectie via Geneanet (collectienummer 208350 voor het gewone kerkhof, en een apart carré militaire-collectienummer). Via het Belgian War Dead Register (wardeadregister.be) zijn eveneens Belgische militaire graven in Mont-sur-Marchienne gedocumenteerd. Voor familieleden die op zoek zijn naar een gesneuvelde in de regio van Charleroi, is het raadzaam om systematisch alle carrés militaires in de fusiegemeente na te gaan, omdat dezelfde naam in meerdere deelgemeenten kan voorkomen — zoals de vier carrés militaires français die momenteel in de databank van begraafplaatsindebuurt.nl zijn geregistreerd voor het grondgebied van groot-Charleroi.

Cemetery

De begraafplaats aan de Rue de Villers 6010 in Charleroi — in Engelstalige bronnen aangeduid als "Cemetery" — is een gemeentelijk kerkhof gelegen in de buurt van Couillet, een voormalige industriële deelgemeente ten zuiden van het centrum van Charleroi in de provincie Henegouwen, Wallonië. De Engelstalige benaming wijst erop dat deze locatie is opgepikt vanuit internationale genealogische of toeristische databases, die soms begraafplaatsen registreren zonder vertaling van de lokale naam. De begraafplaats is onderdeel van het uitgebreide netwerk van 23 gemeentelijke begraafplaatsen dat de stad Charleroi beheert na de grote fusiegemeente die in 1977 tot stand kwamen. Charleroi is de industriële hoofdstad van het bekken van de Samber in Henegouwen en werd in de negentiende en vroege twintigste eeuw uitgebouwd tot een van de zwaarste industriegebieden van Europa. De regio staat bekend als het "Pays Noir" (Zwarte Streek) vanwege de talloze steenkolenmijnen en staalfabrieken die het landschap domineerden. Terrils — kunstmatige heuvels van mijnafval — bepalen nog steeds het silhouet van de regio, ook in de buurt van Couillet en de Rue de Villers. De sociale geschiedenis van Charleroi is die van generaties arbeidersgezinnen die in de mijnen en fabrieken werkten en hun doden begroeven op de lokale kerkhoven zoals dit ene aan de Rue de Villers. De Rue de Villers loopt door een dichtbebouwde woonwijk op de grens van Couillet en het naburige Charleroi. In de directe omgeving liggen ook de begraafplaatsen Couillet Centre en Couillet Fiestaux, waarmee dit kerkhof deel uitmaakt van een cluster van gemeentelijke begrafenisplaatsen in dit stadsdeel. Alle Charleroise kerkhoven zijn dagelijks geopend van 8u tot 16u en staan onder beheer van de gemeentelijke dienst voor Begraafplaatsen, bereikbaar via het telefoonnummer +32 71 36 29 40 of de website charleroi.be/annuaire/cimetieres. De begraafplaats biedt rolstoeltoegankelijke ingangen en parking, wat het bezoek vergemakkelijkt voor mensen met beperkte mobiliteit of voor oudere bezoekers. Charleroi beschikt over een uitgebreid openbaar vervoersnetwerk; het station Charleroi-Sud is het centrale knooppunt voor trein- en busverbindingen in de regio. Voor genealogisch onderzoek naar overledenen begraven op de Charleroise kerkhoven kunnen bezoekers terecht bij de Dienst Bevolking en Burgerlijke Stand van de stad Charleroi, of online via de Geneanet-database die tal van Waalse kerkhoven heeft geïndexeerd. **Veelgestelde vragen** **Waarom heet deze begraafplaats "Cemetery" en niet een Franse naam?** De naam "Cemetery" is de Engelstalige weergave die door internationale databases en zoekmachines wordt gebruikt. De lokale benaming is een van de gemeentelijke begraafplaatsen van Charleroi in de Couillet-buurt aan de Rue de Villers. **Wanneer is de begraafplaats open?** Alle gemeentelijke begraafplaatsen van Charleroi zijn dagelijks geopend van 8u tot 16u. **Hoe neem ik contact op met de beheersdienst?** U kunt de gemeentelijke Dienst Begraafplaatsen van Charleroi bereiken via +32 71 36 29 40 of via de website charleroi.be/annuaire/cimetieres. **Is er parkeergelegenheid bij de begraafplaats?** Ja, er is een rolstoeltoegankelijke parking beschikbaar. **Hoe kan ik een overledene opzoeken die hier begraven is?** Neem contact op met de Dienst Burgerlijke Stand van Charleroi, of raadpleeg genealogische databases zoals Geneanet voor geïndexeerde grafgegevens. De begraafplaatsen van de Couillet-buurt zijn nauw verweven met de industriële geschiedenis van het Pays Noir, de "Zwarte Streek" van Wallonië. De steenkoolwinning die in de regio begon in de 17e eeuw en uitgroeide tot een massabedrijf in de 19e en vroege 20e eeuw, bracht een gigantische migratiestroom op gang: naast Belgische Walen en Vlamingen kwamen ook Polen, Italianen, Noord-Afrikanen en andere nationaliteiten naar de mijnen van Charleroi. Al deze groepen begroeven hun doden op de gemeentelijke kerkhoven, wat de Charleroise begraafplaatsen tot een demografische spiegel maakt van de arbeidsimmigratie in de Belgische industrie. De ramp van Bois du Cazier op 8 augustus 1956 — waarbij 262 mijnwerkers om het leven kwamen, van wie 136 Italianen — was de culminatie van een langdurig debat over veiligheid in de Belgische mijnen. Na de ramp versnelde de sluiting van de mijnen in de regio van Charleroi. De begraafplaatsen die in die decennia werden aangelegd en uitgebreid, weerspiegelen de overgang van een mijnwerkersbevolking naar een post-industriële gemeenschap. Voor wie de sociale geschiedenis van Wallonië wil begrijpen, zijn de Charleroise kerkhoven onmisbare getuigen van dit transformatieproces.

Cimetière de Charleroi-Nord

Het Cimetière de Charleroi-Nord, gelegen aan de Rue Bethléem in de wijk Faubourg van Charleroi (postcode 6000), is de grootste en meest historisch waardevolle gemeentelijke begraafplaats van de stad. De hoofdingang bevindt zich aan de Rue du Presbytère 52, met een bijkomende toegang via de Rue Tourette. De begraafplaats werd op 1 juni 1895 geopend en verving de oudere kerkhoven die al in gebruik waren sinds 1777. Het ontwerp was van architect Victor Pivont en de bouw werd uitgevoerd door het bouwbedrijf Blaton. In 1910 werd de voorganger omgevormd tot het "Parc du Repos" ter gelegenheid van de Internationale Tentoonstelling van Charleroi in 1911. Het Cimetière de Charleroi-Nord wordt in de volksmond de "Père Lachaise van Charleroi" genoemd, naar analogie met de beroemde Parijse begraafplaats, vanwege de indrukwekkende verzameling grafmonumenten van Charleroise prominenten: burgemeesters (Jules Audent, Émile Buisset, Charles Dupret), industriëlen, journalisten en pedagogen rusten hier. Het kerkhof is tegelijk een museum onder de open hemel dat de architecturale en artistieke smaak van de Charleroise bourgeoisie uit de late negentiende en vroege twintigste eeuw weerspiegelt. De internationale historische betekenis van deze begraafplaats schuilt in haar militaire secties. Ten eerste is er het Commonwealth Military Cemetery met 285 graven uit de Eerste Wereldoorlog: 169 Britten, 18 Canadezen, 79 Australiërs, 1 Nieuw-Zeelander, 1 Zuid-Afrikaan, 2 Indiërs en 15 Duitse oorlogsgevangenen. Uit de Tweede Wereldoorlog werden hier ook 43 luchtstrijdkrachten bijgezet van Britse, Canadese, Australische, Nieuw-Zeelandse en Poolse nationaliteit. Ten tweede is er het carré militaire français met circa 96 graven van Franse soldaten uit WO1 en WO2, voorzien van een ontroerend monument door Victor Demanet (1934) dat een bronzen arm uitbeeldt die verpletterd wordt door een rots. Ten derde zijn er erelawns voor Belgische militairen en oorlogsveteranen. Er is tevens een stèle ter herdenking van de Poolse RAF-piloten. Charleroi-Noord ontving op 23 augustus 1914 de eerste golf van gevallenen uit de Slag bij Charleroi — een van de bloedigste gevechten van de Eerste Wereldoorlog. De stad was vier jaar lang bezet door Duitsland (augustus 1914 - november 1918) en leed zwaar onder de bezettingspolitiek. In november 1918 bevrijdde het Belgische leger de stad; in de jaren daarna werd het Cimetière de Charleroi-Nord uitgebouwd tot permanente gedenkplaats voor alle gesneuvelden. De Google-beoordeling van 1/5 sterren (één review) reflecteert hoogstwaarschijnlijk een incident of een subjectieve ervaring die niet representatief is voor de kwaliteit en het belang van deze begraafplaats. De opening is dagelijks van 8u tot 16u. Rolstoeltoegankelijke ingang en parking zijn aanwezig. **Veelgestelde vragen** **Hoeveel militaire graven zijn er op het Cimetière de Charleroi-Nord?** Er zijn circa 285 Commonwealth-graven uit WO1, 43 geallieerde luchtmachtgraven uit WO2, en een Frans carré militaire met circa 96 graven uit beide wereldoorlogen. **Wie beheert het Commonwealth Military Cemetery?** De Commonwealth War Graves Commission (CWGC, cwgc.org) beheert en onderhoudt alle geallieerde graven. Het Franse perk valt onder de DMCA van het Franse Ministère des Armées. **Zijn er bekende Charleroinaars begraven op dit kerkhof?** Ja, onder anderen burgemeesters Jules Audent, Émile Buisset en Charles Dupret, evenals industriëlen en culturele figuren die de stad vorm gaven in de negentiende en vroege twintigste eeuw. **Wanneer is de begraafplaats geopend?** Dagelijks van 8u tot 16u. **Hoe bereik ik het kerkhof?** Via de Rue du Presbytère 52 of de Rue Tourette. Charleroi-centrum is goed bereikbaar per trein via Charleroi-Sud en per stadsbus. Het Cimetière de Charleroi-Nord ontvangt jaarlijks bezoekers uit binnen- en buitenland die kwamen voor de Commonwealth en Franse militaire secties, voor genealogisch onderzoek of voor de historische grafmonumenten. De Commonwealth War Graves Commission (cwgc.org) biedt een online register waarmee bezoekers exact de locatie van een individueel Commonwealth-graf kunnen opzoeken voordat ze naar de begraafplaats komen. Het Cimetière de Charleroi-Nord is bereikbaar vanuit het stadscentrum van Charleroi via de Rue du Presbytère; parkeren is mogelijk langs de straat of in de nabijheid. De openingstijden (8u-16u dagelijks) maken een bezoek ook op werkdagen mogelijk.

Cimetière de Couillet Centre

Het Cimetière de Couillet Centre, gelegen aan de Rue du Cimetière 16 in Couillet (postcode 6010), is de centrale gemeentelijke begraafplaats van de deelgemeente Couillet van de fusiestad Charleroi in de provincie Henegouwen, Wallonië. Het kerkhof heeft een Google-beoordeling van 4/5 sterren op basis van vier reviews en is bereikbaar via telefoonnummer +32 71 36 29 40 en de website charleroi.be/annuaire/cimetieres. Couillet (in het Waals "Couyet") heeft een uitzonderlijk rijke industriële en historische achtergrond. Al in 840 wordt Culiacum vermeld in een akte ten gunste van de abdij van Nijvel; tot 1796 behoorde de gemeente tot het Prinsbisdom Luik. De industriële revolutie transformeerde Couillet radicaal: in 1835 vestigde zich een groot metallurgisch complex — de Société des Hauts-Fourneaux, Usines et Charbonnages de Marcinelle et Couillet — dat tienduizenden arbeiders aantrok. Ernest Solvay startte in 1863 zijn eerste sodafabriek in Couillet — een mijlpaal in de Belgische en wereldwijde chemische industrie. Steenkolenmijnen, hoogovens en chemische fabrieken bepaalden het landschap van Couillet tot de sluiting van de mijnen in de jaren 1950-1970. De bevolking van Couillet groeide spectaculair met de industrialisering: van 332 inwoners in 1801 tot 12.931 in 1947. Na de grote fusie van 1977, waarbij Couillet samen met veertien andere gemeenten opging in Charleroi, telde de deelgemeente nog circa 11.000 inwoners. Het Cimetière de Couillet Centre is de begrafenisplaats van generaties arbeidersfamilies, mijnwerkers en fabrieksarbeiders die de ruggengraat vormden van de Waalse zware industrie. Op het kerkhof liggen ook oorlogsveteranen begraven die in de Eerste en Tweede Wereldoorlog hebben gevochten. In 2023 maakte de stad Charleroi bekend dat er nieuwe islamitische percelen worden aangelegd op het kerkhof van Couillet, wat de groeiende religieuze diversiteit van de regio weerspiegelt. In 2025 introduceerde de stad innovatieve betonnen frames voor grafkelders, die zorgen voor stabielere en makkelijker te onderhouden graven — een investering van circa 600.000 euro voor het Cimetière de Couillet Fiestaux, maar ook indicatief voor de ambitie van Charleroi om haar begraafplaatsen te moderniseren. De begraafplaats beschikt over rolstoeltoegankelijke ingangen en parking, en is dagelijks geopend van 8u tot 16u. Couillet is bereikbaar vanuit het station Charleroi-Sud via de stadsbus. **Veelgestelde vragen** **Wat is de relatie tussen Couillet en Ernest Solvay?** Ernest Solvay startte in 1863 zijn eerste sodafabriek in Couillet. Dit was het startpunt van het wereldwijd opererende chemieconcern Solvay, dat zijn naam dankt aan de uitvinder van het Solvay-procédé voor de productie van natriumcarbonaat. **Wanneer is het Cimetière de Couillet Centre open?** Dagelijks van 8u tot 16u. **Hoe neem ik contact op met de beheersdienst?** Via telefoonnummer +32 71 36 29 40 of de website charleroi.be/annuaire/cimetieres. **Is er een islamitische afdeling op dit kerkhof?** Ja, in 2023 kondigde de stad Charleroi de aanleg aan van islamitische parcellen op het kerkhof van Couillet, om tegemoet te komen aan de religieuze diversiteit van de bevolking. **Is de begraafplaats rolstoeltoegankelijk?** Ja, er zijn rolstoeltoegankelijke ingangen en parking beschikbaar. Het Cimetière de Couillet Centre is ook de begrafenisplaats van slachtoffers uit de twee wereldoorlogen. Couillet lag in 1914 in het hart van de Slag bij Charleroi (21-23 augustus), waarbij de troepen van het Franse vijfde leger onder generaal Lanrezac zwaar verlies leden. Langs de Samber en in de omliggende heuvels waren de gevechten bijzonder hevig; veel gewonden stierven in de plaatselijke kerken en scholen die als veldhospitaal dienden. Na de oorlog werden tientallen gesneuvelden her-begraven op de plaatselijke kerkhoven, waaronder het Cimetière de Couillet Centre. Wie de begraafplaatsen van Couillet bezoekt, combineert dit ideaal met een bezoek aan het Mémorial du Bois du Cazier in het nabijgelegen Marcinelle, een UNESCO-werelderfgoedsite op slechts enkele kilometers afstand. Het Mémorial vertelt het verhaal van de mijnramp van 8 augustus 1956 en het leven van de mijnwerkers in het Pays Noir. Het museum biedt onderdak aan een uitgebreide collectie over de sociale en technische geschiedenis van de steenkoolwinning in Henegouwen. De combinatie van een begraafplaatsbezoek in Couillet met een rondleiding door het Bois du Cazier biedt een indringende les over het industriële en menselijke verleden van deze regio.

Cimetière de Dampremy

Het Cimetière de Dampremy aan de Rue Baudy in Dampremy (postcode 6020) is de gemeentelijke begraafplaats van de voormalige industriegemeente Dampremy, die in 1977 fusioneerde met Charleroi. Dampremy (in het Waals: "Dårmè") is een compacte deelgemeente van 2,77 km² met circa 8.566 inwoners (2001), gelegen ten noordwesten van het historische centrum van Charleroi. De begraafplaats is bereikbaar via telefoonnummer +32 71 32 84 14 en de website charleroi.be/guichet-electronique/deces/liste-des-cimetieres. Dampremy heeft een uitgesproken industriële identiteit die nauw verbonden is met de steenkolenmijnen en staalfabrieken van het Pays Noir. Het landschap van Dampremy wordt gekenmerkt door de voormalige smelterij van Providence en de nabijgelegen terrils — kunstmatige steenbergen van mijnafval die als ecologische eilanden in het stedelijk weefsel zijn overgebleven. De chaotische urbanisering die tijdens de industrialisering plaatsvond — talrijke binnenplaatsen, doodlopende straatjes en smalle passages tussen de arbeiderswoningen — weerspiegelt nog steeds in de straatstructuur van de wijk. Na de ontmanteling van de fabrieken in de jaren 1980 en 1990 liet de zware industrie uitgestrekte braakterreinen na, die geleidelijk worden omgevormd tot groene ruimten of nieuwe wijken. Het Cimetière de Dampremy ligt in een landschap dat getuigt van dit industriële verleden: de voormalige agglomeratiefabriek van Providence en de terrils van "les Porcelets" en "la Blanchisserie" maken deel uit van de nabije omgeving. De begraafplaats is de laatste rustplaats van generaties Dampremy-arbeiders die hun leven wijdden aan de steenkolenmijnen en staalfabrieken van de regio. Sommige families begroeven er meerdere generaties van ouders en grootouders die in dezelfde mijnen werkten. De stad Charleroi beheert in totaal 23 gemeentelijke begraafplaatsen. Het Cimetière de Dampremy beschikt over rolstoeltoegankelijke ingangen en parking, waardoor het toegankelijk is voor bezoekers met beperkte mobiliteit. Alle Charleroise kerkhoven zijn dagelijks geopend van 8u tot 16u. Dampremy is via het stedelijk busnetwerk bereikbaar vanuit het station Charleroi-Sud. **Veelgestelde vragen** **In welke deelgemeente van Charleroi ligt het Cimetière de Dampremy?** In Dampremy (postcode 6020), een voormalige zelfstandige gemeente die in 1977 fusioneerde met Charleroi. Dampremy ligt ten noordwesten van het stadscentrum. **Wat is de industriële geschiedenis van Dampremy?** Dampremy was een zwaar geïndustrialiseerde gemeente met steenkolenmijnen en de smelterij van Providence. Na de industriële neergang in de jaren 1980 werden de terreinen deels omgevormd tot groene ruimten. Terrils (steenbergen) zijn nog steeds aanwezig in het landschap. **Wanneer is de begraafplaats geopend?** Dagelijks van 8u tot 16u. **Is er parkeergelegenheid?** Ja, er is rolstoeltoegankelijke parking aanwezig. **Hoe neem ik contact op?** Via telefoonnummer +32 71 32 84 14 of de website charleroi.be. Het Cimetière de Dampremy herbergt ook Belgische militaire graven uit de twee wereldoorlogen. Dampremy lag in de directe linie van de Slag bij Charleroi in augustus 1914 en later van de gevechten in mei 1940 tijdens de Achttiendaagse Veldtocht. Het Belgian War Dead Register registreert militaire graven in de begraafplaatsen van alle Charleroise deelgemeenten. De deelgemeente Dampremy is ook het thema van een fotografisch documentatieproject dat de leefwereld van een verarmde arbeidersbuurt in kaart bracht ("Dampremy 2008", Agence VU). Dit sociologisch portret toont de neergang van de industriële infrastructuur en de menselijke kostprijs van de deindustrialisering in het Pays Noir — een context die de begraafplaats van Dampremy nog meer gewicht geeft als stille getuige van de arbeidersgeschiedenis van Charleroi. Wie de regio bezoekt in het kader van herdenkings- of industrieel erfgoedtoerisme, kan Dampremy combineren met het Mémorial du Bois du Cazier in Marcinelle (UNESCO) en de terrils van de regio, die worden ontsluiten via de "Chemins des Terrils" wandelroutes. Voor genealogisch onderzoek naar overledenen begraven op het Cimetière de Dampremy biedt de Geneanet-database (geneanet.org) een specifieke collectie voor dit kerkhof (collectienummer 50724), met geïndexeerde gegevens van grafzerken en overlijdensakten. Nabestaanden kunnen ook terecht bij de Dienst Burgerlijke Stand van de stad Charleroi voor officiële informatie over begrafenissen. De openingstijden van 8u tot 16u gelden het hele jaar door, ook op zon- en feestdagen, zodat families de gelegenheid hebben om op elk moment van de week een bezoek te brengen.

Cimetière de Gilly

Het Cimetière de Gilly (ook bekend als Cimetière de Gilly Nutons) aan de Rue des Nutons 293 in Gilly (postcode 6060) is de voornaamste gemeentelijke begraafplaats van de deelgemeente Gilly van de fusiestad Charleroi in de provincie Henegouwen, Wallonië. Met een Google-beoordeling van 3/5 sterren (23 reviews) is dit een veelbesproken locatie. De begraafplaats is bereikbaar via telefoonnummer +32 71 41 15 67 en de website charleroi.be. Ze beschikt over rolstoeltoegankelijke ingangen en parking. Gilly heeft een uitzonderlijk rijke en gelaagde geschiedenis. Het dorp wordt voor het eerst vermeld als "Gislero" in 866, later "Gislir" in 980 in een akte van bisschop Notger van Luik, en evolueert via "Gilier" naar de huidige naam "Gilly" vanaf 1359. Archeologische opgravingen in 1868 legden de resten bloot van een Gallisch oppidum in Soleilmont en van een Romeinse villa aan de grens met Montignies-sur-Sambre — bewijs van een ononderbroken bewoning van minstens twee millennia. De industrialisering transformeerde Gilly grondig. De steenkolenwinning startte er in de 17e eeuw — al in 1666 worden de kolenvenen vermeld — en groeide uit tot een massabedrijf met meerdere grote mijnen en glasfabrieken. Op het hoogtepunt van de industrialisering telde Gilly ruim 24.000 inwoners (1947), tegenover slechts 2.810 in 1801. Vijf grote terrils domineerden het landschap: die van des Vallées, des Mastelles, Saint-Xavier, des Nutons en des Viviers. In 1930 stortte de terril des Vallées in op de wijk Louvy — gelukkig zonder slachtoffers. De mijnbouw en glasproductie hielden aan tot respectievelijk de jaren 1970. Op slechts een paar kilometer van de Rue des Nutons bevindt zich het Mémorial du Bois du Cazier in Marcinelle — de gedenkplaats voor de zwaarste mijnramp in de Belgische geschiedenis. Op 8 augustus 1956 kwamen 262 mijnwerkers om het leven in de Bois du Cazier: 136 Italianen, 95 Belgen, 8 Polen, 6 Grieken, 5 Duitsers, 5 Fransen en anderen. Deze ramp, die een schok door heel Europa zond, bracht het einde in zicht van de grootschalige steenkoolwinning in het Pays Noir. Het Mémorial du Bois du Cazier is een UNESCO-werelderfgoedsite en trekt jaarlijks duizenden bezoekers die de nagedachtenis van de slachtoffers eren. Naast het Cimetière de Gilly bevindt zich ook het crématorium van Charleroi aan de Rue des Nutons 329 — een van de weinige crematiefaciliteiten in de provincie Henegouwen. Dit maakt de Rue des Nutons tot een significante as voor de funeraire infrastructuur van groot-Charleroi. **Veelgestelde vragen** **Wat is de oudste vermelding van Gilly?** Gilly wordt voor het eerst vermeld als "Gislero" in een document uit 866. Latere vermeldingen zijn "Gislir" (980, bisschop Notger van Luik) en "Gilly" vanaf 1359. **Is er een crématorium naast de begraafplaats?** Ja, het Crématorium de Charleroi bevindt zich aan de Rue des Nutons 329, op loopafstand van het Cimetière de Gilly Nutons (293). **Wat is de verbinding met de ramp van Bois du Cazier?** De mijnramp van 8 augustus 1956 in het nabijgelegen Marcinelle (262 doden) trof zwaar de hele regio van Charleroi, inclusief Gilly. Het Mémorial du Bois du Cazier, een UNESCO-erfgoedsite, is op enkele kilometers van de begraafplaats gelegen. **Wanneer is de begraafplaats open?** Dagelijks van 8u tot 16u. **Hoe neem ik contact op?** Via telefoonnummer +32 71 41 15 67 of de website charleroi.be. Het Cimetière de Gilly Nutons aan de Rue des Nutons beschikt over rolstoeltoegankelijke ingangen en parking, wat de toegankelijkheid voor alle bezoekers garandeert. De begraafplaats wordt beheerd door de gemeentelijke Dienst Begraafplaatsen van de stad Charleroi, bereikbaar via +32 71 41 15 67. Genealogisch onderzoek naar overledenen begraven in Gilly kan worden verricht via het Geneanet-platform, de dienst Burgerlijke Stand van Charleroi, of via het historisch archief van de voormalige gemeente Gilly dat werd overgedragen aan de stadsarchieven na de fusie van 1977. De begraafplaats is dagelijks open van 8u tot 16u. De Rue des Nutons, met haar combinatie van begraafplaats en crématorium, is de voornaamste funeraire as van de deelgemeente Gilly en een rustpunt in een dichtbebouwde voormalige mijnwerkerswijk.

Cimetière de Gilly Village

Het Cimetière de Gilly Village ligt aan de Place du Village in de deelgemeente Gilly, een van de veertien gemeenten die in 1977 fusioneerden tot de huidige stad Charleroi. De begraafplaats is gesitueerd naast de kerk van Saint-Rémy, waarvan de toren teruggaat tot de 16e eeuw en het kerkschip in 1775 werd herbouwd. Het kerkhof geldt als een van de oudste parochiële begraafplaatsen in de regio Charleroi en weerspiegelt eeuwen van lokale geschiedenis in het hart van het Pays Noir — het Zwarte Land van de Henegouwse steenkoolregio. Gilly heeft een rijke industriële geschiedenis. Kolenwinning is er gedocumenteerd sinds de 13e eeuw, en een akte uit 1666 bevestigt omvangrijke exploitatie van steenkoollagen op het grondgebied. In 1874 richtte de familie Fontaine-Gilbert samen met andere partners de Société Charbonnière du Nord de Gilly op, die in 1888 werd omgezet in een naamloze vennootschap. De Charbonnages du Nord de Gilly stelden generaties lang talloze mijnwerkers tewerk uit Gilly en omgeving. Het bedrijf sloot definitief in 1968, waarna de terreinen geleidelijk werden geherbestemmd. Veel van de families wier leden op de plaatselijke begraafplaats rusten, zijn direct verbonden met dit industriële verleden. Het Cimetière de Gilly Village grenst aan het oude dorpshart en is typisch voor de parochiële kerkhoven van het Waalse steenkoolbekken: compacte, veelal ommuurd percelen met grafmonumenten van lokale burgers, mijnwerkers en handwerklieden. Veel zerken dateren uit de tweede helft van de 19e eeuw en de vroege 20e eeuw. De Vereniging voor Genealogie van Henegouwen (Association Généalogique du Hainaut Belge) heeft in 1994 een studie gepubliceerd over de funeraire inscripties van Gilly-Village, wat illustreert hoe waardevol dit kerkhof is als genealogische bron. Door de AGHB zijn honderden grafschriften gedocumenteerd en ontsloten voor stamboomonderzoek. De begraafplaats is geen actief begrafeniskerkhof meer: er worden geen nieuwe concessies meer verleend. Toch is ze publiek toegankelijk en biedt ze een sfeervolle inkijk in het verleden van de wijk. Gilly-Village onderscheidt zich van de andere Gilly-begraafplaats (Cimetière de Gilly - Nutons aan de Rue des Nutons), die groter is en wel actief blijft. De naam "Gilly Village" verwijst naar het oorspronkelijke dorpscentrum rondom de Sint-Remigiuskerk, in tegenstelling tot latere arbeidersbuurten die rond de mijnen groeiden. Wie de omgeving wil verkennen, vindt in Gilly en het nabijgelegen Marcinelle meerdere plekken die herinneren aan het industriële erfgoed van het Pays Noir: de terrillen (steenbergen), de heringerichte mijnterreinen en het Bois du Cazier, het UNESCO-werelderfgoedsite dat getuigt van de mijnramp van 1956. Charleroi is vlot bereikbaar via de A54 en de E420; treinstop Charleroi-Central op 4 km. **Veelgestelde vragen** **Is het Cimetière de Gilly Village nog in gebruik?** Nee, er worden geen nieuwe concessies meer verleend. De begraafplaats is wel publiek toegankelijk en heeft historisch-genealogische waarde. **Wat is het verschil met het Cimetière de Gilly - Nutons?** Het Cimetière de Gilly - Nutons aan de Rue des Nutons 293 is de actieve gemeentelijke begraafplaats van Gilly. Het Cimetière de Gilly Village is het oudere parochiële kerkhof naast de Sint-Remigiuskerk op de Place du Village. **Hoe oud zijn de graven op deze begraafplaats?** De meeste grafmonumenten dateren uit de periode 1850–1950. De oudste sporen zijn gekoppeld aan de parochie, die teruggaat tot minstens de 16e eeuw. **Zijn de grafschriften gedocumenteerd?** Ja. De Association Généalogique du Hainaut Belge publiceerde in 1994 een inventaris van de funeraire inscripties van Gilly Village (BGH #018, p84). **Hoe bereik ik de begraafplaats?** Adres: Place du Village, 6060 Gilly (Charleroi). Met de wagen via de N568. Met het openbaar vervoer via TEC-bus richting Gilly-Village. **Wat zijn de openingstijden?** De begraafplaatsen in Charleroi zijn dagelijks toegankelijk van 8u tot 16u. **Wat is het Pays Noir?** Het Pays Noir (Zwarte Land) is de historische naam voor het steenkoolbekken van Charleroi en Henegouwen, vernoemd naar het stof en de rook van de talloze mijnen en fabrieken die het landschap domineerden van de 17e tot de 20e eeuw.

Cimetière de Gosselies

Het Cimetière de Gosselies ligt aan de Chaussée de Fleurus in de deelgemeente Gosselies, 5 kilometer ten noorden van het centrum van Charleroi. Gosselies is wellicht het meest bekende van de Charleroise deelgemeenten bij internationale reizigers, want op zijn grondgebied bevindt zich Brussels South Charleroi Airport (IATA: CRL) — de op één na drukste luchthaven van België met ruim 10 miljoen passagiers per jaar in 2024. De begraafplaats ligt op amper enkele minuten rijden van de luchthaventerminaal, wat de plek een opmerkelijke en contrasterende context geeft: de rust van het kerkhof en het voortdurende geraas van vliegtuigen die opstijgen en landen. De luchthaven van Gosselies heeft zelf een boeiende geschiedenis. De eerste luchtvaartactiviteiten dateren van 1919, toen een vliegschool werd geopend op de "Mont des Bergers", het hoogste punt in de buurt. In 1920 richtten lokale industriëlen de Société Générale d'Aéronautique (SEGA) op, en op 23 augustus 1920 werd het vliegveld officieel ingehuldigd door koning Albert I. Tijdens de Tweede Wereldoorlog nam de Luftwaffe het terrein in gebruik vanaf 22 mei 1940; na de bevrijding in september 1944 werd het een Allied Landing Ground (A-87). De burgerluchtvaart nam pas echt een vlucht na de komst van Ryanair in 1997. Het Cimetière de Gosselies zelf is een gemeentelijk kerkhof dat meerdere historische lagen telt. Het bevat een WO2-sectie — het Commonwealth War Graves Commission (CWGC) legt er geen aparte militaire begraafplaats aan, maar in de gemeentelijke begraafplaats zijn WO2-graven te vinden van British Expeditionary Force-soldaten die sneuvelden tijdens de terugtocht naar Duinkerke in mei 1940. De Second World War graves bevinden zich in een afzonderlijk perceel links van de ingang, onder de bomen. Gosselies als dorp heeft wortels die reiken tot de middeleeuwen. De gemeente was historisch verbonden met de Slag bij Fleurus (1794), waarbij het Franse Revolutieleger de Oostenrijkse coalitie versloeg, mede dankzij het gebruik van een observatieballon — een van de eerste militaire toepassingen van de luchtvaart. De Chaussée de Fleurus, waaraan de begraafplaats ligt, verbindt Gosselies met Fleurus en draagt die historische naam tot op vandaag. De regio heeft zo een dubbele luchtvaartgeschiedenis: van observatieballon in 1794 tot internationale jetluchthaven vandaag. De Charbonnages de Gosselies waren een andere bepalende factor voor de plaatselijke gemeenschap. Zoals in de meeste Charleroise deelgemeenten was de steenkoolmijnindustrie van de 18e tot de 20e eeuw de voornaamste werkgever. Veel families wier leden op het Cimetière de Gosselies liggen, waren mijnwerkersfamilies of waren verbonden aan de aanverwante metaalindustrie. Het kerkhof is dagelijks open van 8u tot 16u. Bereikbaarheid: vlak bij de E42/A54, afrit Gosselies. Bus en shuttle via de luchthaven. **Veelgestelde vragen** **Is het Cimetière de Gosselies vlak bij de luchthaven?** Ja, de begraafplaats aan de Chaussée de Fleurus ligt op enkele minuten rijden van Brussels South Charleroi Airport (luchthaven Charleroi-Gosselies), IATA-code CRL. **Zijn er militaire graven op de begraafplaats?** Ja, er zijn WO2-graven van Britse soldaten (British Expeditionary Force) die sneuvelden bij de terugtocht naar Duinkerke in mei 1940. Ze liggen in een afzonderlijk perceel links van de ingang. **Wanneer is de begraafplaats open?** Dagelijks van 8u tot 16u. **Wat is de historische betekenis van de Chaussée de Fleurus?** De weg verbindt Gosselies met Fleurus, waar in 1794 de Slag bij Fleurus plaatsvond. De Fransen versloegen er de Oostenrijkse coalitie, mede met behulp van een militaire observatieballon — een historisch novum. **Hoe is de begraafplaats te bereiken?** Adres: Chaussée de Fleurus 109-143, 6041 Charleroi (Gosselies). Met de wagen: E42/A54 afrit Gosselies. Met het openbaar vervoer: TEC-bus richting Gosselies of shuttle vanuit de luchthaven. **Hoeveel passagiers behandelt de luchthaven van Gosselies?** Brussels South Charleroi Airport behandelde in 2024 meer dan 10,5 miljoen passagiers, waarmee het de op één na drukste luchthaven van België is. **Is er parkeerruimte bij de begraafplaats?** Langs de Chaussée de Fleurus zijn parkeermogelijkheden beschikbaar. Vraag bij voorkeur navraag bij de stad Charleroi via charleroi.be.

Cimetière de Goutroux

Het Cimetière de Goutroux bevindt zich aan de Rue de Leernes 109 in de deelgemeente Goutroux, postcode 6030, op het westelijke grondgebied van de grootstad Charleroi. Goutroux grenst aan Marchienne-au-Pont en ligt in de vallei van de Samber, de rivier die het industriële hart van het Waalse Pays Noir doorkruist. De begraafplaats is de voornaamste rustplaats voor de bevolking van deze voormalige zelfstandige gemeente, die bij de gemeentefusie van 1977 deel werd van Charleroi. Op 22 augustus 1914, één dag voor de val van Charleroi, rukten Duitse troepen vanuit Goutroux en Monceau-sur-Sambre op in een van de bloedigste openingsfasen van de Eerste Wereldoorlog. De Slag bij Charleroi (21-23 augustus 1914) kostte het Franse leger tienduizenden soldaten in slechts drie dagen. Bij de ingang van het Leernes-kerkhof — dat nauw verbonden is met Goutroux — staat een gedenkmonument voor de slachtoffers die in de omgeving vielen. Dit herinnert aan de diepe littekens die de oorlog sloeg in de Charleroise arbeidersgemeenschappen. Goutroux groeide in de 19e en vroege 20e eeuw uit als een typische mijnwerkersbuurt. Rond de kolenmijnen van het Charleroi-bekken vestigden zich arbeidersfamilies uit de eigen streek, maar ook migranten uit andere Belgische provincies en later uit Italië, Polen en Oost-Europa. Het Cimetière de Goutroux weerspiegelt die diverse bevolkingssamenstelling: op de zerken staan namen van oorsprong uit verschillende landen en culturen, een stille getuigenis van de migratiegolven die het Pays Noir vormden. De teloorgang van de steenkoolindustrie vanaf de jaren 1960 en de staalcrisis van de jaren 1970-1980 troffen Goutroux hard en leidden tot vergrijzing en bevolkingsdaling. De begraafplaats is een actief gemeentelijk kerkhof, gelegen aan de drukke Rue de Leernes die richting het dorp Leernes loopt, waar het site Sambre Rouge 14-18 het slagveld van augustus 1914 documenteert en bewaart. Het kerkhof heeft een rustige, groene omgeving en bevat zowel oudere grafmonumenten uit de 19e eeuw als recentere zerken. De grootte en indeling zijn typisch voor de Charleroise deelgemeentekerkhoven: functioneel, overzichtelijk, met een carré d'honneur of eergazon voor gemeentelijke erevermeldingen. Telefoon: +32 71 52 86 16. Openingstijden: dagelijks van 8u tot 16u. De begraafplaats is bereikbaar via de N568 richting Leernes, op het grondgebied van de vroegere gemeente Goutroux. Dichtstbijzijnde treinstation: Charleroi-Sud, op circa 5 km. **Veelgestelde vragen** **Wat is de historische band tussen Goutroux en de Eerste Wereldoorlog?** Op 22 augustus 1914 rukten Duitse troepen vanuit Goutroux op als onderdeel van de Slag bij Charleroi, een van de verliesrijkste veldslagen voor het Franse leger in de opening van WO1. Bij het nabijgelegen kerkhof van Leernes staat een herdenkingsmonument. **Is het Cimetière de Goutroux nog actief?** Ja, het kerkhof is actief en neemt nog nieuwe begraven aan. Openingstijden: dagelijks 8u-16u. Telefoonnummer: +32 71 52 86 16. **Welk postcodenummer heeft Goutroux?** Goutroux heeft postcode 6030 en is een deelgemeente van Charleroi. **Hoe bereik ik de begraafplaats?** Adres: Rue de Leernes 109, 6030 Charleroi (Goutroux). Via de N568 richting Leernes. Parkeren langs de Rue de Leernes. **Zijn er militaire graven op de begraafplaats?** De bronnen vermelden een herdenkingsmonument bij het nabijgelegen Leernes-kerkhof voor slachtoffers van augustus 1914. Controleer via CWGC (cwgc.org) voor eventuele Commonwealth-graven. **Wat zijn de openingstijden van de begraafplaats?** Dagelijks van 8u tot 16u, conform de regeling van de stad Charleroi voor al haar 23 gemeentelijke begraafplaatsen. **Wat is het Pays Noir?** Het Pays Noir is de historische naam voor het steenkoolbekken van Charleroi en omgeving in de provincie Henegouwen. De naam verwijst naar het roet en stof van de mijnen en hoogovens die het 19e- en vroeg 20e-eeuwse landschap domineerden.

Cimetière de Jumet Chef-Lieu

Het Cimetière de Jumet Chef-Lieu ligt aan de Rue Hubert Bastin 2 in de deelgemeente Jumet, postcode 6040, een van de grootste en meest bevolkte deelgemeenten van Charleroi. Jumet heeft meer dan 26.000 inwoners en was voor de gemeentefusie van 1977 een zelfstandige gemeente. De naam "Chef-Lieu" (hoofdplaats) verwijst naar het historische administratieve centrum van Jumet, in tegenstelling tot de andere wijken zoals Gohyssart en Houbois, die elk hun eigen deelkerkhof hebben. Het Cimetière de Jumet Chef-Lieu is daarmee de belangrijkste en centraalste begraafplaats van de gemeente Jumet. De begraafplaats grenst aan de kerk van Saint-Sulpice in Jumet en een gemeentelijk bijgebouw, en beschikt over drie ingangen: twee langsheen de hoofdweg en een derde uitgang dicht bij de kerk van Jumet Chef-Lieu. Die geografische en architecturale verwevenheid met de parochiekerk illustreert de centrale rol die de begraafplaats speelt in het gemeenschap- en geloofsleven van de wijk. Veel grafmonumenten uit de late 19e en vroege 20e eeuw bevinden zich nog in goede staat, al worden sommige oudere zerken wegens verwaarlozing of gebrek aan rechthebbenden verwijderd. Jumet groeide in de industriële revolutie uit tot een van de voornaamste steenkool- en glasproductiecentra van het Pays Noir. De glasnijverheid van Jumet, bekend als "verre de Jumet", was wereldberoemd in de 18e en 19e eeuw en leverde glas aan vorstenhoven en kathedralen over heel Europa. De familienamen op de grafstenen van het Chef-Lieu-kerkhof weerspiegelen zowel de lange lijn van Waalse mijnwerkers- en glasarbeidersdynastieën als de immigrantenfamilies uit Italië, Polen en andere landen die in de 20e eeuw naar de Charleroise industrie trokken. De begraafplaats is goed bereikbaar vanuit het centrum van Jumet en biedt een rustgevende groene omgeving te midden van een dichtbebouwde wijk. Het kerkhof is dagelijks open van 8u tot 16u. Contactnummer: +32 71 35 31 87. Er is parkeergelegenheid langs de Rue Hubert Bastin. De Geneanet-collectie (nummer 201580) en BillionGraves bevatten gefotografeerde en geïndexeerde zerken van deze begraafplaats, wat stamboomonderzoek vergemakkelijkt. Jumet maakt deel uit van de grootstedelijke agglomeratie Charleroi en is ontsloten via de R3 (ring Charleroi) en de N59. Treinstation Charleroi-Central op circa 4 km. TEC-buslijnen verbinden Jumet Chef-Lieu met het stadscentrum en de omliggende deelgemeenten. **Veelgestelde vragen** **Wat betekent "Chef-Lieu" in de naam van de begraafplaats?** "Chef-Lieu" is Frans voor "hoofdplaats" of "hoofddorp". Het Cimetière de Jumet Chef-Lieu is de centrale begraafplaats van het historische centrum van Jumet, onderscheiden van de deelbegraafplaatsen in Gohyssart en Houbois. **Wat is de historische betekenis van Jumet?** Jumet was een belangrijke industriegemeente in het Pays Noir, bekend om steenkoolmijnen en de befaamde glasindustrie ("verre de Jumet") die in de 18e-19e eeuw tot de beste ter wereld behoorde. **Is de begraafplaats actief?** Ja, het kerkhof neemt nog nieuwe begraven aan. Openingstijden: dagelijks 8u-16u. Contactnummer: +32 71 35 31 87. **Zijn er genealogische bronnen voor deze begraafplaats?** Ja. Geneanet-collectie nr. 201580 en BillionGraves bevatten gefotografeerde zerken van het Cimetière de Jumet Chef-Lieu. **Hoeveel ingangen heeft de begraafplaats?** Drie ingangen: twee langs de hoofdweg en één dicht bij de kerk van Saint-Sulpice in Jumet Chef-Lieu. **Hoe bereik ik de begraafplaats?** Adres: Rue Hubert Bastin 2, 6040 Charleroi (Jumet). Via de N59 of de R3 richting Jumet. TEC-bus vanuit Charleroi-Central. **Welke foto- en erfgoeddatabanken documenteren deze begraafplaats?** Geneanet (collectie 201580) en BillionGraves (BE-6040-Cimetière-de-Jumet-Chef-Lieu, ref. 192073) bevatten opnames van grafstenen.

Cimetière de Jumet Gohyssart

Het Cimetière de Jumet Gohyssart is de begraafplaats van de wijk Gohyssart, het westelijke deel van de deelgemeente Jumet (postcode 6040) in de grootstad Charleroi. Drie eeuwen geleden was Gohyssart nog grotendeels bedekt met bossen. Hoewel de wijk geografisch in het westen van Jumet ligt, wordt ze beschouwd als het historische centrum van het postcodenummer 6040. De Place du Ballon vormt het hart van de wijk en dankt haar naam aan een uniek militair-historisch gegeven: tijdens de Slag bij Fleurus in 1794 maakten de Franse revolutionaire troepen gebruik van een observatieballon, die boven Fleurus zweefde op slechts zeven kilometer van dit plein. Het was een van de eerste militaire toepassingen van luchtballonaviatuur in de Europese geschiedenis. De wijk Gohyssart was in de 19e en vroege 20e eeuw exclusief bewoond door arbeiders, met name mijnwerkers en fabrieksarbeiders die werkzaam waren in de kolen- en metaalindustrie van het Pays Noir. De familie Bivort had er grote invloed en stond aan de wieg van de bouw van de Kerk van de Onbevlekte Ontvangenis, die tussen 1863 en 1866 werd opgetrokken om de snel groeiende arbeidersparochie een eigen gebedsruimte te geven. De afstand tot de hoofdkerk van Jumet Chef-Lieu was voor de werkende klasse te groot om te overbruggen, zeker na een lange werkdag in de mijn. Het Cimetière de Jumet Gohyssart is de lokale rustplaats voor generaties van Gohyssart-arbeiders en hun nakomelingen. De begraafplaats bevindt zich aan de Rue Remoncheval in de wijk. Op de zerken zijn zowel Waalse als buitenlandse familienamen te lezen, een weerspiegeling van de migratiegolven die het industriële Charleroi door de eeuwen heen kende: Italianen, Polen, Grieken en anderen die kwamen werken in de mijnen en fabrieken en hun leven en dood in Gohyssart vonden. **Datakwaliteitsnoot**: De naam in het oorspronkelijke register bevatte een emoji (🪦) — "Cimetière de Jumet Gohyssart🪦". Dit is verwijderd en gecorrigeerd naar de correcte naam "Cimetière de Jumet Gohyssart". De begraafplaats is dagelijks geopend van 8u tot 16u, conform de regels van de stad Charleroi voor al haar 23 publieke begraafplaatsen. Bereikbaarheid: via de N59 richting Jumet, wijk Gohyssart. TEC-busverbindingen vanuit Charleroi-Central. Geneanet-collectie nr. 207529 bevat gefotografeerde zerken van dit kerkhof. **Veelgestelde vragen** **Waarom heet het plein in Gohyssart "Place du Ballon"?** De naam verwijst naar de observatieballon die het Franse revolutionaire leger gebruikte tijdens de Slag bij Fleurus in 1794, op circa 7 km van het plein. Het was een van de vroegste militaire toepassingen van luchtvaart in de Europese geschiedenis. **Wanneer werd de kerk in Gohyssart gebouwd?** De Kerk van de Onbevlekte Ontvangenis in Gohyssart werd gebouwd tussen 1863 en 1866, op initiatief van de familie Bivort, om de snel groeiende arbeidersparochie te bedienen. **Is er een data-fout in de naam van deze begraafplaats?** Ja. De oorspronkelijke registratie bevatte een emoji (🪦) in de naam. De correcte naam is "Cimetière de Jumet Gohyssart", zonder symbolen. **Zijn er genealogische bronnen beschikbaar?** Ja, Geneanet (collectie 207529) bevat gefotografeerde en geïndexeerde zerken van het Cimetière de Jumet Gohyssart. **Wanneer is de begraafplaats open?** Dagelijks van 8u tot 16u. **Hoe bereik ik de begraafplaats?** Adres: Rue Remoncheval, 6040 Charleroi (Jumet-Gohyssart). Via de N59 richting Jumet-Gohyssart, TEC-bus vanuit Charleroi. **Wat is de historische achtergrond van Gohyssart als arbeidersbuurt?** Gohyssart was in de 19e en vroege 20e eeuw exclusief bewoond door mijnwerkers en fabrieksarbeiders. De arbeidersdynastieën die er woonden, zijn terug te vinden op de zerken van de plaatselijke begraafplaats.

Cimetière de Jumet Houbois

Het Cimetière de Jumet Houbois is de begraafplaats van de wijk Houbois, gelegen aan de Rue d'Houbois 33 in de deelgemeente Jumet (postcode 6040), Charleroi. Houbois is een van de drie wijken van Jumet die elk een eigen deelbegraafplaats hebben, naast Chef-Lieu en Gohyssart. De wijk Houbois ligt aan de oostzijde van Jumet, dichterbij het centrum van Charleroi. De begraafplaats biedt een groene omgeving en is beschreven als een aangename, bosachtige begraafplaats, al zijn er graven die door de tand des tijds zijn aangetast. Jumet als geheel was een van de industrieel meest dynamische gemeenten van het Pays Noir. De glasisnijverheid, bekend als "verre de Jumet", produceerde in de 18e en 19e eeuw glas van wereldklasse dat werd geëxporteerd naar vorstenhoven en kerken over heel Europa. Naast glas waren steenkoolmijnen en aanverwante metaalverwerkende industrie bepalend voor de economische identiteit van Jumet. De Houbois-wijk, als onderdeel van deze gemeente, kende dezelfde sociaaleconomische evolutie: arbeidersgezinnen die hun bestaan deelden met de mijn en de fabriek, en die generaties lang hun doden begraven op de lokale begraafplaats aan de Rue d'Houbois. De naam "Houbois" is etymologisch interessant: in de Waalse dialecttraditie verwijst "bois" naar bos, wat aangeeft dat de wijk oorspronkelijk op of nabij bosrijk terrein lag, voordat de industrialisering het landschap transformeerde. Op de begraafplaats zijn grafmonumenten te vinden die reiken tot in de 19e eeuw, een weerspiegeling van de eerste generaties industriële arbeiders die in de wijk woonden en werkten. Het kerkhof is actief en neemt nog nieuwe begraven aan. Contactnummer: +32 71 35 38 01. (Sommige bronnen vermelden ook "Rue du Cercle 33" als adres, maar Rue d'Houbois 33 is de officiële adressering.) Openingstijden: dagelijks van 8u tot 16u. Bereikbaarheid: via de N59 of R3 richting Jumet, wijk Houbois; parkeren langs de Rue d'Houbois. TEC-busverbinding vanuit Charleroi-Central. Het kerkhof van Jumet Houbois is opgenomen in de bredere catalogus van de 23 gemeentelijke begraafplaatsen van Charleroi (stad.charleroi.be). De regio Charleroi-Jumet is onderdeel van het Waalse industrieel erfgoednetwerk, met diverse terrils (steenbergen), historische fabriekshallen en het UNESCO-werelderfgoed Bois du Cazier in het nabijgelegen Marcinelle als blikvanger. Wie de regio wil verkennen, kan ook terecht bij het Musée du Verre in Charleroi, dat de glastraditie van Jumet belicht. **Veelgestelde vragen** **Wat is de relatie tussen Jumet Houbois en de andere Jumet-begraafplaatsen?** Jumet heeft drie deelbegraafplaatsen: Chef-Lieu (centrale wijk), Gohyssart (westelijke wijk) en Houbois (oostelijke wijk). Elk bedient zijn eigen wijk van de deelgemeente Jumet. **Is de begraafplaats actief?** Ja. Contactnummer: +32 71 35 38 01. Openingstijden: dagelijks van 8u tot 16u. **Waarom staat er soms "Rue du Cercle 33" als adres vermeld?** Sommige databanken vermelden "Rue du Cercle 33" als alternatief adres. Het officiële adres is Rue d'Houbois 33, 6040 Charleroi. **Wat is de historische achtergrond van de glasindustrie in Jumet?** "Verre de Jumet" was in de 18e en 19e eeuw een befaamde Belgische glassoort. De glasfabrieken van Jumet exporteerden naar vorstenhoven en kerken over heel Europa, wat de gemeente groot aanzien gaf. **Hoe bereik ik het Cimetière de Jumet Houbois?** Adres: Rue d'Houbois 33, 6040 Charleroi (Jumet-Houbois). Via de N59 of R3 richting Jumet. TEC-bus vanuit Charleroi-Central. **Zijn er genealogische bronnen voor deze begraafplaats?** De begraafplaats is opgenomen in de catalogus van cimetierebelgique.com en via findagrave.com. Geneanet en BillionGraves dekken sommige Jumet-kerkhoven partieel. **Wat is het Pays Noir?** Het Pays Noir (Zwarte Land) is de historische naam voor het steenkoolbekken van Charleroi in de provincie Henegouwen. De naam verwijst naar de rook en het roet van de talloze mijnen en staalfabrieken.

Cimetière de Lodelinsart

Het Cimetière de Lodelinsart ligt aan de Rue de la Machine à feu 82 in de deelgemeente Lodelinsart (postcode 6042), Charleroi. De straatnaam is op zichzelf een historisch document: de "Machine à feu" of "vurige machine" verwijst naar een Newcomen-stoommachine die omstreeks 1735 werd geïnstalleerd in Lodelinsart. Jacques de Sandrouins, meestermijnwerker uit Lodelinsart, reisde naar Engeland om de revolutionaire stoompomp van Thomas Newcomen te bestuderen en liet er vervolgens een installeren in zijn kolenmijn — de eerste in de provincie Henegouwen. Deze machine loste het chronische probleem op van het grondwater in de mijnschachten, dat de exploitatie ernstig belemmerde. De inwoners van de wijk waren zo onder de indruk van dit technologische wonder dat de straatnaam voor eeuwig in de herinnering bleef hangen. Deze historische context maakt de Rue de la Machine à feu — en daarmee de begraafplaats eraan — tot een levend monument van de vroege industriële revolutie in het Pays Noir. Lodelinsart was een van de pioniersgebieden van de steenkoolwinning in Henegouwen. De eerste stoomkracht werd er ingezet bijna een halve eeuw voor de Industriële Revolutie zich in volle kracht ontplooide. Op de zerken van het Cimetière de Lodelinsart liggen de namen van families die generaties lang verbonden waren aan deze mijnbouwtraditie. De begraafplaats zelf wordt beschreven als een interessant en oud kerkhof met fraaie fotografische motieven — een formulering die in de lokale literatuur terugkeert en wijst op de aanwezigheid van opvallende en artistieke grafmonumenten. Lodelinsart, een van de veertien deelgemeenten die in 1977 fusioneerden tot de huidige stad Charleroi, heeft een dicht bebouwde woonkern die grotendeels dateert uit de tweede helft van de 19e en de vroege 20e eeuw. De begraafplaats is omgeven door dit stedelijk weefsel en vormt een stille enclave in het hart van de wijk. Het contactnummer is +32 71 31 78 61. Openingstijden: dagelijks van 8u tot 16u. Sommige bronnen vermelden ook "Rue du Cimetière 82" als alternatief adres; het officiële adres is Rue de la Machine à feu 82. Bereikbaarheid: via de R3 of N568 richting Lodelinsart; parkeren langs de Rue de la Machine à feu. TEC-busverbindingen vanuit Charleroi-Central naar Lodelinsart. **Veelgestelde vragen** **Wat betekent de straatnaam "Rue de la Machine à feu"?** De naam verwijst naar een Newcomen-stoommachine die omstreeks 1735 werd geïnstalleerd in Lodelinsart — de eerste in de provincie Henegouwen. De machine pompte grondwater uit mijnschachten en werd door de bevolking zo'n indrukwekkend fenomeen gevonden dat de straatnaam bleef. **Wie installeerde de eerste stoommachine in Henegouwen?** Jacques de Sandrouins, meestermijnwerker uit Lodelinsart, reisde naar Engeland, bestudeerde de Newcomen-machine en liet er omstreeks 1735 een installeren in zijn mijn in Lodelinsart. **Is het Cimetière de Lodelinsart actief?** Ja. Contactnummer: +32 71 31 78 61. Openingstijden: dagelijks 8u-16u. **Welk alternatief adres wordt soms vermeld?** Sommige bronnen vermelden "Rue du Cimetière 82". Het officiële adres is Rue de la Machine à feu 82, 6042 Charleroi (Lodelinsart). **Hoe bereik ik de begraafplaats?** Via de R3 (ring Charleroi) of de N568, richting Lodelinsart. TEC-bus vanuit Charleroi-Central. Adres: Rue de la Machine à feu 82, 6042 Charleroi. **Zijn er bijzondere grafmonumenten op de begraafplaats?** De begraafplaats staat bekend als een interessant oud kerkhof met fraaie en artistieke grafmonumenten die fotografisch aantrekkelijk zijn, aldus lokale bronnen. **Wat is het historische belang van Lodelinsart in het Pays Noir?** Lodelinsart was een van de pioniersgebieden van de steenkoolwinning in Henegouwen. De installatie van de eerste Newcomen-stoommachine (ca. 1735) maakte dieper mijnbouwen mogelijk en vloeide voor op de grote Industriële Revolutie.

Cimetière de Marchienne - Docherie

Het Cimetière de Marchienne-Docherie is de begraafplaats van de wijk La Docherie in de deelgemeente Marchienne-au-Pont (postcode 6030), een van de zwaarste industriewijken in het historische Pays Noir van Charleroi. De begraafplaats ligt aan de Rue du Curé Robert 43 en werd aangelegd tussen 1872 en 1873, met uitbreidingen in het begin van de 20e eeuw en opnieuw in 1997. Ze bedient de westelijke wijk van Marchienne-au-Pont, la Docherie, die haar naam dankt aan de historische koolmijn- en staalindustrie ter plaatse. La Docherie heeft een diepgeworteld industrieel verleden. De Société Bois de Bayemont à La Docherie, opgericht in 1750, behoorde tot de 63 steenkoolbedrijven die in de 19e eeuw actief waren in het Charleroi-bekken. In 1851 fuseerden de hoogovenmaatschappijen van Monceau en Bayemont-Docherie tot één enkel bedrijf, een fusie die past in de schaalvergroting die de Waalse zware industrie kenmerkte. De keten van terrillen (steenbergen) die loopt van Dampremy tot Marchienne-Docherie is het tastbare overblijfsel van deze colosale mijnactiviteit en vormt vandaag een wandelroute in het kader van het erfgoedproject "Chemins des Terrils". De begraafplaats bezit een bijzonder funerair monument: het grafmonument van Thomas Bonehill, dat oorspronkelijk op het oude kerkhof van Marchienne-au-Pont stond en later werd overgebracht naar het huidige Marchienne-kerkhof, waar het nog steeds te bezichtigen is. Dit soort monumenten illustreert de continuïteit van de funeraire traditie in Marchienne-au-Pont door de eeuwen heen. Op de zerken van de Docherie-begraafplaats staan namen van industriëlen, arbeiders, ingenieurs en hun gezinnen die de sociale structuur van het 19e- en 20e-eeuwse Marchienne-au-Pont weerspiegelen. De neergang van de Waalse steenkool- en staalindustrie trof Marchienne-Docherie hard: de mijnen sloten vanaf de jaren 1950, de staalfabrieken volgden in de jaren 1970-1980. De structurele werkloosheid die volgde, liet diepe sociale sporen na in de wijken van Marchienne-au-Pont, waarvan de begraafplaats de stille getuige is. Contactnummer: +32 71 (via stad Charleroi). Openingstijden: dagelijks 8u-16u. Bereikbaar via de N59 richting Marchienne-au-Pont; treinstation Marchienne-au-Pont op circa 1,5 km. **Veelgestelde vragen** **Wanneer werd het Cimetière de Marchienne-Docherie aangelegd?** De begraafplaats werd aangelegd tussen 1872 en 1873, met uitbreidingen begin 20e eeuw en in 1997. **Wat is de historische betekenis van La Docherie?** La Docherie is een historische mijnwijk van Marchienne-au-Pont. De Société Bois de Bayemont à La Docherie dateert van 1750 en behoorde tot de 63 steenkoolbedrijven van het Charleroi-bekken. In 1851 fusioneerde ze met de hoogovens van Monceau. **Is er een terril (steenberg) in de buurt?** Ja, de keten van terrillen van Dampremy tot Marchienne-Docherie is bewaard en vormt een wandelroute via "Chemins des Terrils". **Zijn er bijzondere grafmonumenten?** Het grafmonument van Thomas Bonehill, overgebracht van het oude kerkhof van Marchienne-au-Pont, is een opvallend funerair monument op de begraafplaats. **Hoe bereik ik de begraafplaats?** Adres: Rue du Curé Robert 43, 6030 Charleroi (Marchienne-au-Pont). Via de N59. Treinstation Marchienne-au-Pont op circa 1,5 km. **Wanneer is de begraafplaats open?** Dagelijks van 8u tot 16u. **Hoe verschilt Marchienne-Docherie van Marchienne-au-Pont zelf?** Marchienne-au-Pont is de bredere deelgemeente; La Docherie is een historische industriewijk daarbinnen, in het westen van Marchienne-au-Pont, met een eigen gemeentelijke begraafplaats.

Cimetière de Marcinelle

Het Cimetière de Marcinelle is een van de historisch meest beladen begraafplaatsen van Charleroi en heel België. Gelegen aan de Rue des Sarts 112 in de deelgemeente Marcinelle (postcode 6001), is dit kerkhof onlosmakelijk verbonden met de ergste mijnramp in de Belgische geschiedenis: de catastrofe in het Bois du Cazier op 8 augustus 1956, waarbij 262 mijnwerkers van 12 nationaliteiten om het leven kwamen. Op het Cimetière de Marcinelle liggen veertien niet-geïdentificeerde slachtoffers van de ramp begraven in het carré d'honneur (eergazon) van de begraafplaats. In april 2023 werden de identiteiten van twaalf van de veertien herkend en werden sommige resten herbegraafplaatst. De mijnramp van 8 augustus 1956 begon om 8u10 in de ochtend, toen de ophijsmechaniek van een mijnschacht in werking trad voordat een kolenwagon volledig in de lift was geladen. Elektrische kabels braken en veroorzaakten een brand diep in de mijn. De brand verspreide zich razendsnel door de gangen. Van de 275 mijnwerkers die op dat moment ondergronds werkten, overleefden slechts 13. Onder de 262 slachtoffers waren 136 Italianen en 95 Belgen, naast Polen, Grieken, Duitsers, Hongaren, Fransen, Britten, Nederlanders en anderen. De ramp leidde ertoe dat Italië de uitzending van arbeiders naar Belgische mijnen tijdelijk stopzette en had een directe invloed op de Europese arbeidsmigratiewetgeving. Het Bois du Cazier, vlak bij de begraafplaats, is nu een UNESCO-werelderfgoedsite (opgenomen in 2012 als onderdeel van de vier Waalse mijnzetelcomplexen) en een internationaal museum. Jaarlijks op 8 augustus wordt er een herdenkingsplechtigheid gehouden waaraan Belgische en Italiaanse autoriteiten deelnemen. In Italië is 8 augustus sindsdien de Nationale Dag van de Opoffering van Italiaanse Arbeiders in de Wereld. De band tussen Marcinelle en Italië is zo sterk dat de uitdrukking "no dogs, no Italians" — een naoorlogse discriminerende praktijk in sommige Belgische cafés en logements — een cultureel icoon werd van de strijd van migrerende arbeiders voor menselijke waardigheid. Het Cimetière de Marcinelle heeft ook militaire secties. De Commonwealth War Graves Commission (CWGC) registreert het "Marcinelle New Communal Cemetery" als een locatie die werd gebruikt tijdens de Duitse bezetting en later door de geallieerde strijdkrachten na de wapenstilstand. Het kerkhof is dagelijks open van 8u tot 16u. Telefoonnummer: +32 71 36 45 25. Bereikbaarheid: de begraafplaats ligt op 3 km ten zuidwesten van Charleroi-Central. Via de N5 of R9 richting Marcinelle. Trein of TEC-bus richting Marcinelle. **Veelgestelde vragen** **Wat is de verbinding tussen het Cimetière de Marcinelle en de Bois du Cazier-ramp?** Op de begraafplaats liggen veertien niet-geïdentificeerde slachtoffers van de mijnramp van 8 augustus 1956 begraven in het eergazon (carré d'honneur). In april 2023 werden twaalf van hen geïdentificeerd. **Hoeveel mensen kwamen om bij de mijnramp van Marcinelle?** 262 mijnwerkers stierven op 8 augustus 1956 in de Bois du Cazier, van 12 verschillende nationaliteiten: 136 Italianen, 95 Belgen en 31 uit andere landen. **Is het Bois du Cazier een UNESCO-erfgoedsite?** Ja, het Bois du Cazier maakt deel uit van de vier Waalse mijnzetelcomplexen die in 2012 door UNESCO werden erkend als Werelderfgoed. **Wanneer wordt de mijnramp herdacht?** Jaarlijks op 8 augustus, bij het Bois du Cazier in Marcinelle. In Italië is die datum de Nationale Dag van de Opoffering van Italiaanse Arbeiders in de Wereld. **Zijn er ook militaire graven op de begraafplaats?** Ja. De CWGC registreert het Marcinelle New Communal Cemetery met graven van geallieerde soldaten uit de Tweede Wereldoorlog. **Hoe bereik ik de begraafplaats?** Adres: Rue des Sarts 112, 6001 Charleroi (Marcinelle). Via de N5 of R9 richting Marcinelle. Treinstation Charleroi-Central op circa 3 km. Tel.: +32 71 36 45 25. **Wanneer is de begraafplaats open?** Dagelijks van 8u tot 16u.

Cimetière de Monceau-sur-Sambre

Het Cimetière de Monceau-sur-Sambre ligt aan de Rue Pierre Hans 146 in de deelgemeente Monceau-sur-Sambre (postcode 6031), gelegen langs de oevers van de rivier de Sambre in het westen van Charleroi. Monceau-sur-Sambre was historisch een van de meest geïndustrialiseerde wijken van het Pays Noir: langs de Sambre, het kanaal en de spoorlijnen ontplooide zich een indrukwekkend industrieel weefsel van werkplaatsen, staalfabrieken en kolenmijnen. Tot de bekendste bedrijven behoorden de Ateliers Germain, de Ateliers Hanrez, de Laminoirs Ruau en de Charbonnages de Monceau-Fontaine. Het jaar 1958 markeerde het begin van de neergang, een structurele achteruitgang die het sociaaleconomische weefsel van de wijk voor decennia zou tekenen. De begraafplaats herbergt het graf van Yvonne Vieslet, een van de meest ontroerende figuren uit de Belgische oorlogsherinnering van de Eerste Wereldoorlog. Na de oorlog werd haar lichaam overgebracht naar de ingang van het carré d'honneur van de Monceau-begraafplaats, waar het rust temidden van de voormalige strijders en verzetslui. Een sculptuur op haar graf herdenkt haar daad en houdt de herinnering levend voor nieuwe generaties. Yvonne Vieslet was een jong meisje uit Marchienne-au-Pont dat in oktober 1918, amper een maand voor de wapenstilstand, door de Duitsers werd doodgeschoten nadat ze Franse krijgsgevangenen stiekem voedsel had toegestopt. Ze stierf op 11-jarige leeftijd en werd een symbool van burgerlijk verzet en kinderlijk moed in bezet België. Monceau-sur-Sambre kende ook tijdens de Tweede Wereldoorlog een actief verzet. Lokale verzetseenheden opereerden in de regio en risikeerden dagelijks hun leven. Het carré d'honneur op de begraafplaats, waar ook verzetsstrijders rusten, getuigt van die dubbele strijd. De begraafplaats is opgenomen in de digitale inventaris Find a Grave (nr. 2670472) en is daarmee toegankelijk voor genealogisch onderzoek wereldwijd. De Rue Pierre Hans, waaraan de begraafplaats ligt, loopt langs het industrieel erfgoed van Monceau-sur-Sambre, waaronder restanten van het kanalenstelsel en de voormalige fabriekspanden. De begraafplaats is bereikbaar via de N59 richting Monceau-sur-Sambre; dichtstbijzijnd treinstation Marchienne-au-Pont op circa 2 km. Contactnummer: +32 71 32 00 54. Openingstijden: dagelijks van 8u tot 16u. **Veelgestelde vragen** **Wie is Yvonne Vieslet en waarom ligt ze op deze begraafplaats?** Yvonne Vieslet was een 11-jarig meisje uit Marchienne-au-Pont dat in oktober 1918 door de Duitsers werd doodgeschoten omdat ze Franse krijgsgevangenen voedsel gaf. Na de oorlog werd haar graf overgebracht naar het carré d'honneur van het Cimetière de Monceau-sur-Sambre. **Wat is een carré d'honneur op een Belgische begraafplaats?** Een carré d'honneur (eergazon of ereplein) is een afzonderlijk perceel op een gemeentelijke begraafplaats waar militairen, verzetsstrijders en andere helden begraven liggen. Het Cimetière de Monceau-sur-Sambre heeft zo'n carré d'honneur. **Wat was de industriële betekenis van Monceau-sur-Sambre?** Monceau-sur-Sambre was een van de zwaarste industriewijken van het Pays Noir. De Ateliers Germain, Ateliers Hanrez, Laminoirs Ruau en Charbonnages de Monceau-Fontaine waren er gevestigd. De neergang begon in 1958. **Is de begraafplaats actief?** Ja. Contactnummer: +32 71 32 00 54. Openingstijden: dagelijks van 8u tot 16u. **Hoe bereik ik de begraafplaats?** Adres: Rue Pierre Hans 146, 6031 Charleroi (Monceau-sur-Sambre). Via de N59. Treinstation Marchienne-au-Pont op circa 2 km. **Zijn er genealogische bronnen voor deze begraafplaats?** Ja. Find a Grave (nr. 2670472) bevat informatie over de begraafplaats. Raadpleeg ook Geneanet en cimetierebelgique.com voor meer details. **Welke rivier stroomt door Monceau-sur-Sambre?** De Sambre, een zijrivier van de Maas. De rivier en het bijhorende kanaal waren van cruciaal belang voor de industriële ontwikkeling van Monceau-sur-Sambre.

Cimetière de Mont-sur-Marchienne

Het Cimetière de Mont-sur-Marchienne is de gemeentelijke begraafplaats van de gelijknamige deelgemeente Mont-sur-Marchienne, een van de vijftien secties die samen de stad Charleroi vormen in de provincie Henegouwen, Wallonië. De begraafplaats is gelegen aan de Rue Cité Europe 26 in postcode 6032 en biedt een stille, groene omgeving midden in een wijk met eeuwenoude bewoning. Mont-sur-Marchienne heeft een bijzonder rijke geschiedenis die ver teruggaat. Archeologische opgravingen hebben materiaal uit het mesolithicum en neolithicum opgeleverd, wat aantoont dat het gebied al duizenden jaren voor onze tijdrekening bewoond was. Tijdens de Romeinse periode vestigden zich nederzettingen met urnen en villa's. In de middeleeuwen stond het gebied onder beheer van de machtige abdij van Lobbes, voordat het in 889 overging naar het Prinsbisdom Luik. De adellijke familie De Cartier verwierf er vanaf de 16de eeuw aanzienlijk industrieel bezit. In de nacht van 15 op 16 juni 1815 vond in de streek een treffen plaats tussen Franse cavalerie en Pruisische troepen, een voorschot op de beroemde Slag bij Waterloo die zich de volgende dag afspeelde. De industrialisering van de 19de eeuw veranderde Mont-sur-Marchienne drastisch. De opening van de "Charbonnages de la Réunion" in 1824 en de "Forges et Laminoirs de l'Heure" in 1842 trok duizenden arbeidersmigranten aan. De bevolking groeide van nog geen 1.666 inwoners in 1801 naar ruim 18.440 rond 1900 — een vertienvoudiging op nauwelijks een eeuw. Deze explosieve groei had ook gevolgen voor de lokale begraafcapaciteit en leidde tot de uitbreiding en verdere organisatie van de begraafplaats van Mont-sur-Marchienne. Na de sluiting van de mijnen en de neergang van de staalindustrie in de tweede helft van de 20ste eeuw kende de wijk een demografische daling. Bij de Belgische gemeentefusie van 1977 werd Mont-sur-Marchienne als zelfstandige gemeente opgeheven en opgenomen in de stad Charleroi. Vandaag telt de deelgemeente circa 12.782 inwoners. De begraafplaats weerspiegelt de bewogen geschiedenis van de streek. In het kerkhof bevindt zich een indrukwekkend oorlogsmonument in de vorm van een halfronde structuur met een zuil en een stenen leeuw. Het werd gecreëerd door architect J. Lejeune en beeldhouwer J. Roger en is gewijd aan "de helden van de Grote Oorlog." Het monument herdenkt de inwoners van Mont-sur-Marchienne die hun leven gaven tijdens de Eerste Wereldoorlog van 1914 tot 1918. Dergelijke monumenten vormen een vast onderdeel van de gemeentelijke begraafplaatsen in de Charleroi-regio, die zwaar getroffen werd door beide wereldoorlogen. De begraafplaats van Mont-sur-Marchienne is een van de 23 gemeentelijke kerkhoven die door de stad Charleroi worden beheerd. De toegang en de parkeerplaats zijn rolstoeltoegankelijk. Het terrein bevat 28 gedocumenteerde grafmonumenten die genealogisch zijn geregistreerd via platformen zoals Geneanet en Find a Grave. Genealogieonderzoekers en familiehistorici kunnen via deze platformen grafinformatie raadplegen en eventueel bijdragen aan het digitaal erfgoed van de begraafplaats. In de buurt van de begraafplaats bevindt zich het Musée de la Photographie, gehuisvest in het voormalige Carmelietenklooster van Mont-sur-Marchienne. Het fotografiemuseum, opgericht in 1987, is een van de meest bezochte culturele attracties van de regio en geeft de wijk een unieke culturele identiteit die haar onderscheidt van andere Charleroise deelgemeenten. Voor bezoekers die een begrafenis willen bijwonen of een graf willen verzorgen, is de begraafplaats bereikbaar via de Rue Cité Europe. Het contactnummer van de begraafplaats is +32 477 83 37 33. Meer informatie is beschikbaar via de officiële website van de stad Charleroi op charleroi.be, onder de rubriek begraafplaatsen. De begraafplaatsen van Charleroi behoren tot een netwerk dat de hele stad bedient. Naast het Cimetière de Mont-sur-Marchienne zijn er nog 22 andere gemeentelijke kerkhoven in de fusiegemeente Charleroi. Elk kerkhof heeft zijn eigen karakter, afhankelijk van de wijk waartoe het behoort. In Mont-sur-Marchienne is de begraafplaats traditioneel de plek waar generaties inwoners samenkomen, niet alleen voor begrafenissen maar ook voor herdenkingsceremonies op 11 november en 8 mei, de nationale herdenkingsdagen voor de Eerste en Tweede Wereldoorlog. De begraafplaats biedt ook een rustige groene enclave in de stadswijk — een plek voor bezinning en herdenking, maar ook voor een stille wandeling langs oude grafmonumenten. Voor wie familieonderzoek verricht of de genealogie van de streek bestudeert, is de begraafplaats van Mont-sur-Marchienne een waardevolle bron. Grafstenen bevatten namen, geboorte- en sterftedatums en soms familiale inscripties die niet anders zijn overgeleverd. Het platform Geneanet, dat vrijwilligers inschakelt om grafstenen te fotograferen en te digitaliseren, heeft 28 monumenten op dit kerkhof gedocumenteerd. Wie ter plaatse wil zoeken, is welkom tijdens de openingsuren; rolstoelgebruikers kunnen rekenen op toegankelijke infrastructuur bij ingang en parking. Contactgegevens: +32 477 83 37 33.

Cimetiere de Montignies - Centre

Het Cimetière de Montignies-Centre is de centrale gemeentelijke begraafplaats van Montignies-sur-Sambre, een historische deelgemeente van Charleroi gelegen in de provincie Henegouwen, Wallonië. De begraafplaats bevindt zich aan de Rue du Cimetière in postcode 6061 en is dagelijks toegankelijk van 8 tot 16 uur. Montignies-sur-Sambre heeft een lange bewoningsgeschiedenis langs de Sambre, een van de belangrijkste rivieren van het Henegouwse bekken. De gemeente ontwikkelde zich in de loop der eeuwen van een agrarische nederzetting tot een industriestad, aangedreven door de steenkoolmijnen en de metaalindustrie die in de 19de en vroege 20ste eeuw de motor waren van de regionale economie. De industrialisering trok grote aantallen arbeidersmigranten aan vanuit andere Belgische provincies en later ook vanuit Italië, Spanje en Polen, wat de multiculturele samenstelling van de wijk tot op heden bepaalt. De begraafplaats van Montignies-Centre werd aangelegd in 1849, nabij de kerk van Sint-Rémy. Ze verving een oudere begraafplaats die tot 1845 in gebruik was gebleven. Van die vroegere begraafplaats zijn nog steeds grafstenen te vinden naast de kerk van Sint-Rémy, een levend historisch document van de begrafeniscultuur in de regio. De aanleg van een nieuwe, ruimere begraafplaats in 1849 sloot aan bij de snelle bevolkingsgroei die Montignies-sur-Sambre doormaakte: de gemeente telde aan het einde van de 19de eeuw beduidend meer inwoners dan bij het begin van de industrialisering. De locatie langs de Rue du Cimetière — een straatnaam die letterlijk verwijst naar het kerkhof — benadrukt de centrale rol die de begraafplaats speelt in het lokale stedelijke weefsel. Montignies-sur-Sambre fusioneerde op 1 januari 1977 met Charleroi als gevolg van de Belgische wet op de gemeentefusies. Sindsdien beheert de stad Charleroi de begraafplaats als onderdeel van haar netwerk van 23 gemeentelijke kerkhoven. Elke begraafplaats behoudt daarbij haar eigen lokale identiteit en naam. Het kerkhof van Montignies-Centre onderscheidt zich van andere Charleroise begraafplaatsen door zijn ligging in het historische hart van Montignies, vlak naast de Sint-Rémykerk. De naam "centre" duidt erop dat het de hoofdbegraafplaats is van Montignies, in tegenstelling tot kleinere of latere kerkhoven in de omgeving zoals de Cimetière de Montignies-Neuville. Genealogische databanken als Geneanet hebben grafmonumenten op deze begraafplaats geregistreerd en gefotografeerd, wat ze tot een waardevolle bron maakt voor familiehistorisch onderzoek. De begraafplaats beschikt over een rolstoeltoegankelijke ingang en parkeerplaats. Voor vragen over begravingen of het onderhoud van graven op de begraafplaats van Montignies-Centre kunt u contact opnemen met de gemeentelijke diensten via telefoonnummer +32 71 33 12 14. Verdere informatie is beschikbaar via de website van de stad Charleroi op charleroi.be, onder het tabblad begraafplaatsen. De arbeiders die zich in Montignies-sur-Sambre vestigden kwamen uit de meest uiteenlopende achtergronden: naast Belgische migranten uit Luik, Namen en West-Vlaanderen, arriveerden in de 20ste eeuw ook grote groepen Italianen, Spanjaarden, Polen en Marokkanen, aangetrokken door het werk in de mijnen en de staalindustrie. Deze multiculturele geschiedenis tekent ook de begraafplaats van Montignies-Centre, waar grafmonumenten in diverse talen en met uiteenlopende religieuze symbolen getuigen van de diverse herkomst van de bewoners. Naast haar historische waarde speelt de begraafplaats ook vandaag een praktische rol voor de inwoners van Charleroi. De stad biedt via haar begraafplaatsen diverse begrafenisopties aan: traditionele grafkelders, urnenperken voor asurn-begravingen en herinneringsparken. De openingstijden van 8 tot 16 uur maken de begraafplaats overdag vrij toegankelijk voor bezoekers, nabestaanden en erfgoedonderzoekers. De genealogische archieven van Charleroi en het Rijksarchief in Namen bewaren aanvullende informatie over begravingen en overlijdensakten uit de regio, die een verdere reconstructie van de lokale bevolkingsgeschiedenis mogelijk maken. Contactgegevens: +32 71 33 12 14. Montignies-sur-Sambre grenst aan andere deelgemeenten van Charleroi zoals Couillet en Marchienne-au-Pont, en maakt deel uit van de zuidelijke gordel van industriële wijken die de stad omringen. De Sambre-rivier, die door de regio stroomt, was de levensader van de industrialisering — langs haar oevers werden fabrieken, smederijen en kolenwasserijen gebouwd. Het landschap van Montignies is sindsdien getransformeerd van industrieterrein naar een mix van woonwijken, groenzone en erfgoedgebieden. De begraafplaats van Montignies-Centre staat midden in dit landschap en vormt een stille schakel met het verleden van de wijk. Families die generaties lang in Montignies woonden en werkten, vinden er hun voorouders terug. Het kerkhof is daarmee een concreet archief van de lokale demografische en sociale geschiedenis van Charleroi.

Cimetière de Ransart Bois

Het Cimetière de Ransart Bois is een gemeentelijke begraafplaats in de deelgemeente Ransart, gelegen in de stad Charleroi in de provincie Henegouwen, Wallonië. De begraafplaats is gesitueerd aan de Rue Georges Lemoine in postcode 6043. De naam "Bois" — wat "bos" betekent — verwijst naar de meer landelijke, bosrijke omgeving waarin de begraafplaats is ingekaderd, in tegenstelling tot de meer centraal gelegen Cimetière de Ransart-Centre. Ransart was tot de Belgische gemeentefusie van 1977 een zelfstandige gemeente. Haar geschiedenis gaat ver terug: onder het Franse bestuur van 1795 tot 1815 maakte Ransart deel uit van het département de Jemmapes, één van de negen departementen die door de Fransen werden gecreëerd in de voormalige Zuidelijke Nederlanden. De regio had op dat moment al een stevige landbouwtraditie, maar de echte transformatie begon met de industrialisering van de 19de eeuw. Steenkoolontginning en de daarmee verbonden arbeiderscultuur domineerden het sociale leven van Ransart gedurende meer dan een eeuw. De arbeiderswijk "le Coron d'Appaumée," een typisch voorbeeld van mijnwerkerswoning uit de late 19de en vroege 20ste eeuw, herinnert aan die periode. De bevolking groeide spectaculair: van 1.116 inwoners in 1801 naar een hoogtepunt van ruim 10.000 rond 1977. Vandaag telt Ransart nog circa 8.808 inwoners. Na de fusie van 1977 werd Ransart een deelgemeente van Charleroi, en de begraafplaatsen van Ransart kwamen onder het stedelijk beheer van de stad. Charleroi beheert in totaal 23 gemeentelijke kerkhoven, waarvan er twee in Ransart liggen: Ransart Bois (Rue Georges Lemoine) en Ransart-Centre (Rue de Fonteny). De twee begraafplaatsen bedienen samen de inwoners van de voormalige gemeente. Het Cimetière de Ransart Bois is de kleinere van de twee. Genealogische platformen zoals Geneanet hebben 5 grafmonumenten geregistreerd en gefotografeerd, terwijl Find a Grave de begraafplaats internationaal heeft opgenomen in haar database als "Cimetière Ransart-Bois in Ransart, Hainaut." Het kerkhof ligt in de nabijheid van de Luchthaven Brussel-Zuid Charleroi (BSCA), een internationale luchthaven die een sterke ruimtelijke invloed uitoefent op de omgeving van Ransart. Een interessant historisch weetje over Ransart: de gemeente is de geboorteplaats van Jules Delhaize, medeoprichter van de befaamde Belgische supermarktketen Delhaize. De begraafplaats van Ransart Bois is rolstoeltoegankelijk en beschikt over een toegankelijke parking. Voor meer informatie over begravingen of begraafplaatsen in Charleroi kunt u terecht op de gemeentelijke website charleroi.be. De begraafplaatsen van Ransart — zowel Bois als Centre — staan symbool voor de mijnbouwgemeenschappen die de Charleroi-regio hebben gevormd. Generaties mijnwerkers en hun families liggen er begraven, hun leven gewijd aan de ondergrondse kolennippen die de industriële motor van België aandreven. De sluiting van de laatste mijnen in de tweede helft van de 20ste eeuw luidde een nieuw tijdperk in voor de streek: een tijdperk van reconversie, werkloosheid maar ook van cultureel erfgoed en herinneringscultuur. De Charleroise begraafplaatsen, waaronder die van Ransart Bois, zijn opgenomen in het digitale erfgoedproject van de stad en de vrijwilligersorganisaties die grafstenen fotograferen. Voor bezoekers die een speciale herdenkingsdatum willen bijwonen: 11 november (Wapenstilstand WO1), 8 mei (bevrijding WO2) en 2 november (Allerzielen) zijn de voornaamste herdenkingsdagen waarbij bloemen en kaarsjes worden geplaatst bij graven. De gemeente Charleroi organiseert geen aparte evenementen op het Cimetière de Ransart Bois, maar de begraafplaats is wel het toneel van persoonlijke herdenkingen van families in de wijk. Contactgegevens: de begraafplaats valt onder het beheer van de stad Charleroi, bereikbaar via charleroi.be. De naam "Bois" in de begraafplaatsnaam duidt op de houtachtige, minder verstedelijkte omgeving waarin het kerkhof oorspronkelijk was gelegen. Hoewel Ransart vandaag volledig is ingegroeid in het stedelijke weefsel van Charleroi, verwijst de naam nog naar het landelijke karakter van de vroegere gemeente. De omgeving van de begraafplaats omvat kleine straten en woonwijken die dateren uit de mijnbouwperiode. Bezoekers die aankomen met de wagen kunnen parkeren langs de Rue Georges Lemoine. De begraafplaats is te voet bereikbaar vanuit de omliggende wijk en biedt een stille omgeving voor herdenking en bezinning. Op Allerzielen en nationale herdenkingsdagen plaatsen nabestaanden bloemen bij de graven. De stad Charleroi verleent ondersteuning aan families die graven willen onderhouden of informatie zoeken over begravingen.

Cimetière de Ransart-centre

Het Cimetière de Ransart-Centre is de centrale gemeentelijke begraafplaats van de deelgemeente Ransart, gelegen in de stad Charleroi in de provincie Henegouwen, Wallonië. De begraafplaats bevindt zich aan de Rue de Fonteny in postcode 6043. Het is de grotere van de twee begraafplaatsen in Ransart, naast de Cimetière de Ransart Bois aan de Rue Georges Lemoine. Ransart was een zelfstandige Belgische gemeente met een rijke mijnbouwgeschiedenis, totdat ze op 1 januari 1977 werd opgenomen in de stad Charleroi. Onder het Franse bestuur (1795-1815) maakte ze deel uit van het département de Jemmapes. De steenkoolindustrie domineerde het sociale en economische leven van Ransart gedurende generaties: de bevolking groeide van 1.116 inwoners in 1801 naar een piek van ruim 10.000 bij de fusie. De arbeiderswijk "le Coron d'Appaumée" is een tastbaar overblijfsel van de mijnbouwperiode. Vandaag telt Ransart circa 8.808 inwoners. De begraafplaats van Ransart-Centre heeft een opmerkelijke geografische situatie die haar onderscheidt van andere Charleroise kerkhoven. Ze is ingesloten geraakt door het uitbreidende terrein van de Luchthaven Brussel-Zuid Charleroi (BSCA), één van de drukste lowcostluchthavens van de Benelux. De expansie van de luchthaven heeft tot gevolg dat de begraafplaats is omringd door luchthavengronden, waardoor de toegangswegen sterk versmald zijn en de paden tussen de graven nauw geworden. Graven staan er dicht op elkaar, en de onderhoudsomstandigheden worden als complex omschreven door lokale bronnen. Dit geeft de begraafplaats een specifiek karakter: een rustplaats die letterlijk leeft naast de drukte van het internationale luchtverkeer. In het westelijke gedeelte van de begraafplaats bevinden zich joodse grafmonumenten, een getuigenis van de historische aanwezigheid van een joodse gemeenschap in de Ransart-regio. Genealogische platformen als Geneanet hebben 34 grafmonumenten geregistreerd op de Ransart-Centre begraafplaats, waarvan er 12 zijn gefotografeerd voor digitale archivering. Find a Grave heeft de begraafplaats opgenomen als "Cimétière de Ransart-Centre." De contactpersoon is bereikbaar op +32 71 34 37 47. Ransart is ook bekend als de geboorteplaats van Jules Delhaize, medeoprichter van de Delhaize-supermarktketen, wat de gemeente een bredere bekendheid geeft buiten de provincie Henegouwen. De begraafplaats beschikt over een rolstoeltoegankelijke ingang en parking. De bijzondere situatie van de Ransart-Centre begraafplaats — ingesloten door de luchthaven — heeft ook geleid tot discussies over de toekomst van het kerkhof. Wanneer begrafenisrechten verlopen en graven niet worden hernieuwd, ruimt de gemeente de betrokken grafstenen en hergebruikt de grond. Dit proces van "ruiming" is in heel België gebruikelijk en wordt ook in Ransart toegepast. Families worden doorgaans vooraf verwittigd en krijgen de kans erfstukken of grafstenen mee te nemen. Bezoekers die de begraafplaats willen bereiken, doen er goed aan de specifieke toegangsroute te volgen via de Rue de Fonteny, gezien de complexe wegenstructuur rondom de luchthaven. De begraafplaats heeft geen eigen website; informatie is beschikbaar via de stad Charleroi (charleroi.be) of telefonisch via +32 71 34 37 47. Op Allerzielen (2 november) bezoeken veel families de graven en zijn bloemen en kaarsjes een vertrouwd beeld. De begraafplaats heeft ondanks haar moeilijke situatie een zekere troostende sfeer die nabestaanden weten te vinden. De joodse grafmonumenten in het westelijke gedeelte van Ransart-Centre herinneren aan de joodse arbeiders en handelaars die zich in de regio vestigden in de late 19de en vroege 20ste eeuw. Zij maakten deel uit van de grotere joodse gemeenschap van Charleroi, die na de Eerste Wereldoorlog aangroeide en zich verspreidde over de omliggende gemeenten. De Holocaust verwoestte deze gemeenschap: velen werden gedeporteerd en vermoord. De joodse grafmonumenten op Ransart-Centre zijn stille getuigen van de aanwezigheid en het lot van deze gemeenschap. Bezoekers van genealogisch belang kunnen via Geneanet de beschikbare grafregisters raadplegen. De begraafplaats is bereikbaar via Rue de Fonteny, contactgegevens via charleroi.be of +32 71 34 37 47.

Cimetière de Roux

Het Cimetière de Roux is de gemeentelijke begraafplaats van de deelgemeente Roux, deel van de stad Charleroi in de provincie Henegouwen. De begraafplaats ligt aan de Rue Alexandre Lepage 54 in postcode 6044 en draagt een bewogen sociale en militaire geschiedenis. Roux was tot de gemeentefusie van 1977 een zelfstandige Belgische gemeente. Net als veel andere deelgemeenten van Charleroi werd ook Roux gevormd door de steenkoolmijnen en de staalindustrie die de hele regio in de 19de en vroege 20ste eeuw domineerden. De arbeidersbevolking van Roux had een sterk collectief bewustzijn, wat ook tot uiting kwam in het politieke en sociale leven van de gemeente. Historische bronnen getuigen van ernstige arbeidsconflicten in de streek: slachtoffers van schietincidenten tijdens dergelijke sociale onlusten — waarvan sommigen ongeïdentificeerd bleven — werden begraven in het kerkhof van Roux. Hun grafstenen zijn er vandaag nog steeds te vinden, een tastbare herinnering aan de strijd van de arbeiders voor betere levensomstandigheden. Het meest opvallende element van de begraafplaats is het Monument aux Morts, plechtig ingehuldigd op 11 november 1928 — tien jaar na het einde van de Eerste Wereldoorlog. Het monument werd gecreëerd door beeldhouwer J. Roger de Marchienne, dezelfde kunstenaar die ook monumenten maakte in andere deelgemeenten van Charleroi. De structuur bestaat uit een blauwe stenen stele van circa drie meter hoog, ingewerkt in de kerkhofmuur aan de zijde van het pad. Het stelt een vrouw voor die zittend treurt over de graven van de gevallenen: aan haar voeten ligt een militaire helm, en boven haar hoofd takken van oleander, een plant die symbool staat voor rouw en herinnering. Een rijzende zon op het reliëf symboliseert "gloire et espérance" — glorie en hoop — voor de toekomst. De inscripties op de stele vermelden de jaren 1914 en 1918, gevolgd door 1940 en 1945, en dragen de afkortingen van veteranenorganisaties als de F.N.I. (Fédération Nationale des Invalides), de F.N.C. (Fédération Nationale des Combattants) en de F.N.D. (Fédération Nationale des Déportés). Van de 420 mannen uit Roux die werden opgeroepen voor de Eerste Wereldoorlog keerden er 35 niet terug. Daarbij komt nog één Franse inwoner van Roux die in 1916 sneuvelde. Deze aantallen, hoewel bescheiden in absolute termen, weerspiegelen het disproportionele menselijk offer van kleine arbeidsgemeenschappen in de industriestreek van Henegouwen. De begraafplaats van Roux is rolstoeltoegankelijk en beschikt over een toegankelijke parking. Ze is opgenomen in genealogische databases zoals Geneanet en Find a Grave. Voor contact kunt u bellen naar +32 71 45 57 72 of terecht op de website van de stad Charleroi. De begraafplaats van Roux is toegankelijk via de Rue Ferrer (zijde van het monument) en de Rue Alexandre Lepage (hoofdingang). Ze is een van de 23 gemeentelijke kerkhoven van Charleroi en staat onder het beheer van de Dienst Begraafplaatsen van de stad. Buiten de herdenkingsdagen is de begraafplaats het hele jaar door open voor bezoekers. Op 11 november en op Allerzielen (2 november) organiseert de stad Charleroi officiële herdenkingsceremonies waarbij lokale bestuurders, veteranenverenigingen en schoolkinderen samenkomen bij de oorlogsmonumenten op de gemeentelijke kerkhoven. De mijnbouwerfenis van Roux is ook voelbaar in de lokale cultuur. Verschillende initiatieven in de regio werken aan het bewaren van de mijnwerkerscultuur, met wandelroutes langs mijnterrils en herdenkingsplaatsen. De begraafplaats van Roux past in dit bredere verhaal van collectieve herinnering aan de industriële wereld die de deelgemeente heeft gevormd. Genealogisch onderzoek via Geneanet en Find a Grave biedt aanvullende mogelijkheden om de namen en levens van de begravenen te achterhalen. Voor meer informatie: +32 71 45 57 72 of charleroi.be. De arbeidsgeschiedenis van Roux is nauw verbonden met de grotere sociale bewegingen van de Belgische arbeidersbeweging. Stakingen, arbeidsconflicten en politieke strijd lieten littekens na in de gemeenschap van Roux — littekens die ook op de begraafplaats zichtbaar zijn. Het kerkhof van Roux is daarmee niet alleen een rustplaats voor de doden, maar ook een politiek en sociaal document van een gemeenschap die vocht voor haar rechten. Vandaag staat de begraafplaats open voor alle inwoners van Roux en de ruime omgeving. De opening van de begraafplaats en de toegang tot de parkeerplaats zijn rolstoeltoegankelijk, en het kerkhof is bereikbaar tijdens de openingsuren die de stad Charleroi hanteert voor haar 23 gemeentelijke kerkhoven. Voor vragen: +32 71 45 57 72.

Cimetiere Docherie

Het Cimetière Docherie — ook bekend als het Cimetière de Marchienne-Docherie — is de begraafplaats van de wijk La Docherie in Marchienne-au-Pont, één van de vijftien deelgemeenten van Charleroi in de provincie Henegouwen. De begraafplaats is gesitueerd aan de Rue Remoncheval in postcode 6040 en is 24 uur per dag en 7 dagen per week vrij toegankelijk. De naam "Docherie" verwijst naar de historische wijk La Docherie in Marchienne-au-Pont. Marchienne-au-Pont is een van de oudste industriële wijken van Charleroi. De metallurgische industrie langs de Sambre was er al actief sinds de vroege 19de eeuw, en de naam Marchienne-au-Pont ("Marchienne aan de brug") verwijst naar de eeuwenoude brug over de Sambre die de gemeente haar strategisch belang gaf. De wijk La Docherie ontwikkelde zich als een typische arbeidersbuurt in de schaduw van de fabrieken en mijnen. De begraafplaats van La Docherie werd aangelegd tussen 1872 en 1873, werd uitgebreid in het begin van de 20ste eeuw en opnieuw in 1997, om te voldoen aan de groeiende begrafenisbehoeften van de bevolking. Een geografisch bijzonderheid: het hoogste punt van de begraafplaats Docherie ligt op 185 meter boven zeeniveau. Hiermee behoort het kerkhof tot de hoogstgelegen locaties in de gehele provincie Henegouwen — een opvallend gegeven voor een regio die grotendeels op lager gelegen terrein ligt langs de Sambre en haar zijrivieren. De begraafplaats bevat opmerkelijke grafmonumenten. Het meest bijzondere is het graf van een mijnwerker die overleed in 1945, bekroond met een beeldhouwwerk dat een kolenmijnwerker toont met zijn houweel in de mijnschacht — een krachtig eerbetoon aan de mensen die hun leven gaven aan de steenkoolontginning. In 2023 kondigde de stad Charleroi aan bijzondere mijnwerkergraven op haar kerkhoven te willen beschermen als immaterieel cultureel erfgoed. Naast dit grafmonument staat er ook een oorlogsmonument gewijd aan de slachtoffers van 1914-1918 en 1940-1945, gecreëerd door de beeldhouwer J. Roger de Marchienne. Het stelt een vrouw voor die zittend treurt over de gevallenen. Opmerking voor bezoekers: er bestaat ook een apart Cimetière Marchienne-Centre aan de Avenue du Repos 12, 6030 Charleroi. Dit zijn twee afzonderlijke begraafplaatsen die beiden Marchienne-au-Pont bedienen op verschillende locaties in de wijk. De Cimetière Docherie en de Cimetière de Marchienne-Docherie zijn echter wel twee benamingen voor hetzelfde kerkhof. De begraafplaats is rolstoeltoegankelijk via de ingang. De naam "La Docherie" is historisch gelinkt aan de plaatselijke industrie van Marchienne-au-Pont, hoewel de precieze etymologie niet eenduidig is. De wijk ontwikkelde zich als een typische mijnwerkersgemeenschap in de 19de en vroege 20ste eeuw, met rijen arbeiderswoninkjes ("corons") gebouwd door de mijnbouwbedrijven om hun werknemers te huisvesten. Na de sluiting van de kolenmijnen en de neergang van de staalindustrie ondergingen La Docherie en Marchienne-au-Pont een langdurige sociaaleconomische reconversie. De begraafplaats Docherie is het gehele jaar door toegankelijk, 24 uur per dag en 7 dagen per week. Dit is ongewoon voor een begraafplaats en wijst op de open en niet-omheinde aard van het terrein. Genealogisch onderzoek is mogelijk via Geneanet, dat een deel van de grafmonumenten op dit kerkhof heeft gedigitaliseerd. De begraafplaats valt onder het beheer van de stad Charleroi en de Dienst Begraafplaatsen. Bezoekers die een graf willen vinden of administratieve vragen hebben over begravingen, kunnen terecht bij de gemeentelijke diensten via charleroi.be. Rolstoeltoegankelijkheid is beschikbaar aan de ingang van de begraafplaats. De begraafplaats Docherie maakt deel uit van het bredere project van de stad Charleroi om haar begraafplaatsen te behouden als cultureel erfgoed. In 2023 kondigde Charleroi aan bijzondere grafmonumenten te willen beschermen, in het bijzonder die welke de mijnwerkerscultuur documenteren. Het graf van de mijnwerker met zijn houweel op het Cimetière de la Docherie past in deze categorie en heeft artistieke en historische waarde als document van de arbeiderscultuur van de regio. Bezoekers zijn welkom op de begraafplaats, die 24 uur per dag en 7 dagen per week toegankelijk is. De ingang is rolstoeltoegankelijk. Voor vragen over begravingen of het beheer van graven kunt u terecht bij de Dienst Begraafplaatsen van de stad Charleroi via charleroi.be.

Cimetière Marchienne Centre

Het Cimetière Marchienne Centre is de centrale gemeentelijke begraafplaats van Marchienne-au-Pont, één van de vijftien deelgemeenten van de stad Charleroi in de provincie Henegouwen, Wallonië. De begraafplaats is gelegen aan de Avenue du Repos 12 in postcode 6030, in de buurt van het treinstation Marchienne-Zone en de kerk van de Heilige Bernadette. De naam "du Repos" — de straat van de rust — weerspiegelt de serene sfeer die men verwacht van een begraafplaats. Marchienne-au-Pont is een van de oudste en meest industrieel gevormd deelgemeenten van Charleroi. De naam verwijst naar de historische brug ("pont") over de Sambre, die de gemeente een strategische ligging gaf in het netwerk van waterwegen en handelswegen van Henegouwen. De metallurgische industrie en de steenkoolmijnen langs de Sambre-oevers waren de ruggengraat van de plaatselijke economie van de 19de en vroege 20ste eeuw. De arbeidersbevolking groeide snel, en Marchienne-au-Pont ontwikkelde zich tot een dicht bevolkte industriestad met een eigen stedelijk leven, gemeentelijke instellingen en begraafplaatsen. Marchienne-au-Pont heeft twee gemeentelijke kerkhoven: het Cimetière Marchienne Centre (Av. du Repos 12) en het Cimetière de la Docherie of Marchienne-Docherie (Rue Remoncheval, 6040). Ze zijn elk gesitueerd in een ander gedeelte van de wijk en bedienen een ander deel van de bevolking. De twee kerkhoven vormen samen het funeraire netwerk van Marchienne-au-Pont. In de regio werd tijdens de Tweede Wereldoorlog een bijzonder zwarte bladzijde geschreven. Op 18 augustus 1944 werden negentien prominente figuren uit de Charleroi-regio — onder wie kanunnik Pierre Harmignie, deken van de kathedraal — door de rexisten en de bezetter geëxecuteerd als wraakactie voor acties van het Verzet. Sommigen van hen vonden hun laatste rustplaats op de begraafplaatsen van Charleroi, waaronder de Begraafplaats van Charleroi Noord. Het Cimetière Marchienne Centre draagt als onderdeel van het stedelijk kerkhofnetwerk de erfenis van deze traumatische periode. De begraafplaats scoort 4,7 op 5 in Google-beoordelingen, wat uitzonderlijk hoog is voor een begraafplaats. Ze is rolstoeltoegankelijk en beschikt over een toegankelijke parking. Voor contact: +32 71 51 63 65. De stad Charleroi beheert het kerkhof als onderdeel van haar netwerk van 23 gemeentelijke begraafplaatsen. De Avenue du Repos — de straat van de rust — is een toepasselijke naam voor de toegangsweg tot de begraafplaats. Ze weerspiegelt de traditionele opvatting dat een kerkhof een plek van rust en bezinning is, afgescheiden van de drukte van de stad. In veel Belgische steden en gemeenten werden begraafplaatsen bewust aangelegd op afstand van het stadscentrum, maar Marchienne-Centre ligt juist midden in de wijk, wat haar toegankelijkheid vergroot voor de bewoners. De begraafplaats is rolstoeltoegankelijk en heeft een toegankelijke parking. Ze is opgenomen in de databanken van genealogische websites en kan worden bezocht tijdens de openingsuren die de stad Charleroi hanteert voor haar 23 gemeentelijke kerkhoven. Op nationale herdenkingsdagen zoals 11 november en Allerzielen worden ook op dit kerkhof bloemen en kaarsjes neergelegd. De hoge Google-beoordeling van 4,7 op 5 weerspiegelt de verzorgde staat van het terrein en de tevredenheid van bezoekers. Contactgegevens voor administratieve vragen: +32 71 51 63 65 of charleroi.be. Marchienne-au-Pont herbergt ook het bekende "Centre Technique de Marchienne," een technisch leercentrum dat de industriële traditie van de wijk voortzet in een moderne context. De wijk heeft de voorbije decennia een zichtbare sociale reconversie doorgemaakt, maar de begraafplaats van Marchienne Centre bewaard het collectieve geheugen van de voormalige gemeenschap. Families die generaties lang in Marchienne-au-Pont woonden, vinden er hun voorouders terug. Het kerkhof vervult daarmee een herdenkingsfunctie die de dynamiek van stadsvernieuwing overstijgt. Bezoekers zijn welkom tijdens de openingsuren. Voor vragen: +32 71 51 63 65. Marchienne-au-Pont heeft een rijke collectieve identiteit die gevormd is door generaties arbeiders, vakbondsactivisten, migranten en lokale ondernemers. De begraafplaats van Marchienne Centre weerspiegelt deze diversiteit: grafstenen met Italiaanse, Spaanse en Poolse namen herinneren aan de immigrantengolven die de wijk bevolkten. De multiculturele samenleving van Marchienne-au-Pont is ook zichtbaar in de culturele en religieuze diversiteit van de begravenen. Als onderdeel van het Charleroi begraafplaatsennetwerk staat de begraafplaats open voor alle inwoners van de stad, ongeacht achtergrond of geloofsovertuiging. Bezoekers die genealogisch onderzoek willen doen, kunnen de graven ter plaatse opzoeken of de digitale archieven van Geneanet en het Rijksarchief in Namen raadplegen voor aanvullende informatie.

Cimetière militaire de Charleroi Nord

Het Cimetière militaire de Charleroi Nord — officieel bekend als de Begraafplaats van Charleroi of Cimetière de Charleroi Nord — is een van de meest historisch significante begraafplaatsen van Wallonië en van België. Het kerkhof ligt aan de Rue du Presbytère 55 in 6000 Charleroi, anderhalve kilometer ten noorden van het stadscentrum in de wijk Le Faubourg. De begraafplaats werd officieel ingehuldigd op 1 juni 1895 onder het burgemeesterschap van Jules Audent. Ze verving de te klein geworden gemeentelijke begraafplaats in de Ville-Haute, die in 1925 definitief werd ontruimd. De aanleg van de begraafplaats vond plaats in een periode van snelle bevolkingsgroei: tussen 1850 en 1875 verdubbelde de bevolking van Charleroi van 8.000 naar 25.000 inwoners, aangedreven door de kolenmijnen en de staalindustrie. De architect Pivont ontwierp het kerkhof volgens de principes van de 19de-eeuwse funeraire architectuur: een X-vormige symmetrische structuur, met brede lanen geflankeerd door kastanjebomen. De begraafplaats weerspiegelt de sociale hiërarchieën van haar tijd — de bredere lanen voor de gegoede burgelijke klasse, de smallere paden voor de gewone arbeider. Het terrein is ontworpen tijdens de art-nouveauperiode en herbergt talloze grafmonumenten die de kunsthistorische evolutie van het Belgische funeraire erfgoed illustreren, van late 19de-eeuwse neogotiek tot modernistische sculptuur. De militaire betekenis van de begraafplaats is overweldigend. Tijdens de Eerste Wereldoorlog vonden tussen 21 en 24 augustus 1914 hevige gevechten plaats in de Charleroi-streek. De meeste militaire slachtoffers die hier werden bijgezet stierven in deze slag of naderhand in gevangenschap. De Commonwealth War Graves Commission (CWGC) beheert een sectie op de begraafplaats onder de naam "Charleroi Communal Cemetery" met in totaal 333 begravenen. Uit de Eerste Wereldoorlog liggen er 287 soldaten: 172 Britten, 79 Australiërs, 18 Canadezen, 1 Nieuw-Zeelander, 1 Zuid-Afrikaan, 1 Indiër en 15 Duitsers. Uit de Tweede Wereldoorlog zijn dat 46 slachtoffers — allen leden van de luchtmacht: 23 Britten, 8 Australiërs, 8 Polen, 5 Canadezen en 2 Nieuw-Zeelanders. Een "Cross of Sacrifice," ontworpen door William Cowlishaw, markeert de Britse sectie. Naast de CWGC-graven bevat het kerkhof ook 96 Franse militaire graven uit beide wereldoorlogen, gemarkeerd door een monument van beeldhouwer Victor Demanet uit 1934, evenals een crypte met Belgische soldaten en een erepark voor burgelijke slachtoffers uit beide conflicten. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de streek opnieuw zwaar getroffen. Op 18 augustus 1944 werden negentien regionale dignitarissen — onder wie kanunnik Pierre Harmignie, "doodgeschoten door de rexisten" — geëxecuteerd als represaille voor verzetsdaden. Zij zijn bijgezet op dit kerkhof. Naast de militaire perken herbergt de begraafplaats ook de graven van befaamde lokale figuren zoals minister Jules Hiernaux, grondlegger van de Université du Travail, en burgemeester Joseph Tirou, die geldt als een van de grootste bestuurders in de Charleroi-geschiedenis. De begraafplaats beschikt over rolstoeltoegankelijke in- en uitgang en parking. Contactgegevens: +32 71 41 77 60. De begraafplaats van Charleroi Noord is meer dan een kerkhof — ze is een openluchtmuseum van funeraire kunst en een getuige van meer dan een eeuw Belgische en Europese geschiedenis. Jaarlijks bezoeken honderden mensen de Commonwealth-sectie, families van gevallen militairen die vanuit Australië, Canada, het Verenigd Koninkrijk en Nieuw-Zeeland de reis ondernemen om de graven van hun voorouders te eren. De CWGC onderhoudt de sectie met de haar kenmerkende witte grafstenen en onberispelijk onderhouden perken. Bezoekers kunnen de begraafplaats bereiken via de metrohalte Samaritain of Waterloo. Ze is open tijdens de reguliere openingsuren van de Charleroise gemeentelijke kerkhoven. Nabestaanden die een specifiek graf willen vinden, kunnen de Commonwealth War Graves Commission raadplegen via cwgc.org of de stad Charleroi contacteren via +32 71 41 77 60. De begraafplaats van Charleroi Noord is een verplichte halte voor wie de militaire en culturele geschiedenis van Henegouwen wil begrijpen en is opgenomen in meerdere erfgoedroutes van de regio.

Communauté Israélite de Charleroi

De Communauté Israélite de Charleroi is de joodse gemeenschap van Charleroi, gevestigd aan de Rue Pige au Croly 56 in 6000 Charleroi. Dit adres correspondeert met de synagoge van Charleroi, ingehuldigd op 24 februari 1963 en ontworpen door architect Badet. De Communauté Israélite is een religieuze gemeenschapsorganisatie — geen begraafplaats in de traditionele zin. Wie de joodse begraafplaatssectie van Charleroi wil bezoeken, dient zich te begeven naar het kerkhof van Marcinelle, waar de joodse gemeenschap een eigen afdeling heeft. De joodse gemeenschap in Charleroi heeft een fascinerende maar ook tragische geschiedenis. Haar wortels liggen in de golf van Oost-Europese joodse immigranten die na de Eerste Wereldoorlog naar de Borinage trokken, aangetrokken door werk in de steenkoolmijnen. Joden uit Polen, Rusland, de Oekraïne en de Baltische staten arriveerden in grote aantallen en vestigden zich in de steden van het industriebekken, waaronder Charleroi. Na officiële erkenning bij Koninklijk Besluit van 14 mei 1928 groeide de Communauté Israélite de Charleroi snel. Aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog telde de gemeenschap circa 600 gezinnen — een bloeiende gemeenschap met eigen scholen, culturele verenigingen en religieuze instellingen. De Holocaust trof de gemeenschap verwoestend. Honderden leden werden gedeporteerd naar de nazikampen in Oost-Europa en werden er vermoord. De gemeenschap verloor een groot deel van haar leden en heeft nooit het vooroorlogse niveau van vóór 1940 hersteld. De synagoge aan Rue Pige au Croly, gebouwd in 1963, diende zowel als gebedshuis als gemeenschapscentrum voor de overlevenden en hun nakomelingen. Vandaag organiseert de gemeenschap nog steeds wekelijkse shabbatdiensten en culturele bijeenkomsten. In de synagoge is ook een Museum van de Herinnering aan de Rechtvaardigen onder de Volkeren gehuisvest, dat de namen en verhalen bewaart van niet-joden die tijdens de oorlog joodse levens redden. Sinds 1846 beschikt de joodse gemeenschap van Charleroi over een eigen begrafenissectie, toegewezen na een verzoek van het Consistorie van België. Deze sectie bevindt zich in het kerkhof van Marcinelle en bevat twee herdenkingsmonumenten: één voor de joodse martelaren van Charleroi en één ter nagedachtenis aan de zes miljoen joodse slachtoffers van de Holocaust. De telefoonnummer van de Communauté is +32 71 31 10 66. De synagoge aan Rue Pige au Croly is een beschermd erfgoed en een levend symbool van de joodse aanwezigheid in Charleroi. Wie de joodse begraafplaatssectie wil bezoeken, begeve zich naar het kerkhof van Marcinelle, waar twee monumenten de slachtoffers van de Holocaust herdenken. Deze herdenkingsplaats is bijzonder waardevol voor nakomelingen van de Charleroi joodse gemeenschap, waarvan velen na de oorlog uitweken naar Israël, de Verenigde Staten of andere Belgische steden. Het adres Rue Pige au Croly 56 is een synagoge en gemeenschapscentrum, geen begraafplaats. Bezoekers die op zoek zijn naar een joodse begraafplaats in de regio dienen contact op te nemen met de Communauté Israélite (+32 71 31 10 66) voor de juiste locatie en eventuele begeleiding bij een bezoek. De gemeenschap verwelkomt bezoekers die meer willen leren over de joodse geschiedenis van Charleroi en de Borinage, en het Museum van de Herinnering in de synagoge biedt aanvullende informatie over de Rechtvaardigen onder de Volkeren in de regio. De Communauté Israélite de Charleroi werkt nauw samen met andere joodse gemeenschappen in België, zoals die van Brussel, Antwerpen en Luik. Via de Centrale Raad der Joodse Gemeenschappen van België zijn alle erkende joodse gemeenschappen verbonden in een nationaal netwerk. De gemeenschap van Charleroi is relatief klein maar actief, en haar aanwezigheid in de stad is een levende herinnering aan de diversiteit van de Charleroise bevolking door de eeuwen heen. Het Museum van de Herinnering in de synagoge is vrij te bezoeken op afspraak. Voor bezoekers die de joodse begraafplaatssectie in Marcinelle willen bezoeken, adviseren we vooraf contact op te nemen met de gemeenschap via +32 71 31 10 66 voor praktische informatie en respectvolle begeleiding.

Église Protestante de Charleroi

Eglise Protestante Evangélique Marcinelle

Église Saint-Antoine de Padoue

Église Saint-Christophe de Charleroi

La Tombe

Marcinelle New Communal Cemetery

De Marcinelle New Communal Cemetery is een van de belangrijkste WO1-begraafplaatsen in de omgeving van Charleroi. Met in totaal 416 geregistreerde oorlogsgraven is ze een indrukwekkende gedenkplaats die de veelzijdige internationale dimensie van de Eerste Wereldoorlog in beeld brengt. **Ligging en bereikbaarheid** De begraafplaats bevindt zich in Marcinelle, op circa 3 kilometer ten zuidwesten van het centrum van Charleroi. Ze is te bereiken via de N5 richting Philippeville, vervolgens de N565 (Rue Pierre Bailly). GPS-coördinaten: 50.37847°N, 4.4439°O. De begraafplaats is dagelijks open van 08:00 tot 16:00 uur en is rolstoeltoegankelijk. **Historische context** Tijdens de Eerste Wereldoorlog bezetten Duitsland en zijn bondgenoten grote delen van België. Marcinelle, als deel van de regio Charleroi, lag in bezet gebied. De begraafplaats werd aanvankelijk gebruikt door de bezettende Duitse troepen en de lokale bevolking. Na de Wapenstilstand van november 1918 werden ook Gemenebestsoldaten hier begraven, waaronder gewonden en krijgsgevangenen die na de bevrijding aan hun verwondingen bezweken. **Samenstelling van de graven** De 416 oorlogsgraven zijn verdeeld over vier nationaliteiten: - Gemenebest: 59 graven (49 geïdentificeerd, 10 onbekend), waaronder 34 Britten, 14 Australiërs en 1 Canadees - Duitsland: 329 graven (231 geïdentificeerd, 98 onbekend) - Frankrijk: 27 graven Het CWGC-perceel werd ontworpen door William Harrison Cowlishaw, een van de architecten die de Commonwealth War Graves Commission inschakelde voor het ontwerp van haar begraafplaatsen in Europa. **CWGC-beheer** De Commonwealth War Graves Commission (CWGC) is verantwoordelijk voor het onderhoud van het Gemenebest-perceel. De CWGC beheert wereldwijd meer dan 23.000 locaties in meer dan 150 landen. Het online register van de CWGC bevat de namen en gegevens van alle gevallenen die in Marcinelle New Communal Cemetery begraven liggen. **Belang voor nabestaanden en bezoekers** De begraafplaats trekt jaarlijks bezoekers uit het Verenigd Koninkrijk, Australië en Canada, die de graven van hun voorvaderen komen bezoeken. Ze maakt deel uit van de WO1-herdenkingscircuits in de regio Charleroi-Henegouwen. De Slag bij Charleroi van 21-23 augustus 1914 eiste duizenden mensenlevens; de Marcinelle New Communal Cemetery is een van de tastbare herinneringen aan die tragische gebeurtenissen.

Monument Franco-Belge

Temple évangélique

Église APEB de Jumet

De Église APEB de Jumet is een protestantse-evangelische kerk van de Association Protestante Évangélique de Belgique (APEB), gelegen aan de Rue de Bayemont 35, postcode 6040, in Charleroi (deelgemeente Jumet), provincie Henegouwen. De kerk heeft een Google-beoordeling van 4,8/5 op basis van 8 beoordelingen en is toegankelijk voor rolstoelgebruikers, zowel de ingang als het parkeerterrein. APEB staat voor Association Protestante Évangélique de Belgique, een evangelische protestantse denominatie die actief is in Wallonië en Brussel. De organisatie richt zich op gemeenschapsopbouw, jeugdwerk en evangelisatie vanuit een evangelische theologische visie. De gemeenten van APEB vinden hun wortels deels in de evangelische herleving van de 19e en 20e eeuw in de industriële regio's van Henegouwen, waar mijnwerkersgemeenschappen sociaal-religieuze alternatieven zochten naast de dominante katholieke kerk. Jumet is een deelgemeente van de stad Charleroi en kende een bloeiende industriële en mijnbouwgeschiedenis in de 19e en vroege 20e eeuw. De huidige fusiegemeente Charleroi omvat naast Jumet ook deelgemeenten als Gilly, Montignies-sur-Sambre, Roux en andere vroegere zelfstandige gemeenten. Postcode 6040 is de officiële code voor Jumet binnen het grondgebied van Charleroi. Dit object is opgenomen als verwijzing maar is geclassificeerd als religieus gebouw, geen begraafplaats. Voor begraafplaatsen in Jumet of Charleroi verwijzen we naar de gemeentelijke begraafplaatsen van Charleroi.

Eglise Du Centre de Jumet

De Eglise Du Centre de Jumet is een evangelische kerk gelegen aan de Chaussée de Bruxelles 282b, postcode 6040, in Charleroi (deelgemeente Jumet), provincie Henegouwen. De kerk heeft een eigen website op egliseducentre.com, een Google-beoordeling van 4,5/5 op basis van 8 beoordelingen, en beschikt over uitgebreide faciliteiten: rolstoeltoegankelijke ingang en parkeerplaatsen, toiletten en gratis parking ter plaatse. De Eglise Du Centre positioneert zich als een hedendaagse evangelische gemeente gericht op gemeenschapsvorming, aanbidding en sociale betrokkenheid. De kerk is bereikbaar via de website egliseducentre.com waar activiteiten, diensten en contactgegevens worden bijgehouden. De Chaussée de Bruxelles is de historische rijksweg die Charleroi met Brussel verbindt en doorkruist Jumet van oost naar west. Langs deze weg hebben zich historisch tal van handelszaken, kerken en gemeenschapsorganisaties gevestigd. Jumet zelf was eeuwenlang een zelfstandige gemeente in de Sambre-vallei, met een economie gebaseerd op glasindustrie en steenkoolmijnen. Bij de gemeentefusie van 1977 werd Jumet samengevoegd met Charleroi. Dit object is opgenomen als verwijzing maar is geclassificeerd als religieus gebouw, geen begraafplaats. Voor begraafplaatsen in Charleroi en omliggende deelgemeenten verwijzen we naar de gemeentelijke begraafplaatsen van Charleroi.

Eglise Protestante Unie de Belgique JUMET

De Eglise Protestante Unie de Belgique JUMET (EPUdB Jumet) is een kerk van de United Protestant Church of Belgium, gelegen aan de Rue François Dewiest 42/44, postcode 6040, in Charleroi (deelgemeente Jumet), provincie Henegouwen. De kerk heeft een Google-beoordeling van 5/5 op basis van 5 beoordelingen en beschikt over rolstoeltoegankelijke faciliteiten en sanitaire voorzieningen. De Eglise Protestante Unie de Belgique (EPUdB) is de grootste protestantse denominatie in België en ontstond in 2001 uit de fusie van de Église Protestante de Belgique (EPB) en de Église Évangélique Protestante de Belgique (EEPB). De EPUdB telt meer dan 100 gemeenten verspreid over heel België en is lid van de Wereldraad van Kerken en de Gemeenschap van Protestantse Kerken in Europa. Theologisch neigt de EPUdB naar de gereformeerde en lutherse traditie. De Rue François Dewiest in Jumet is vernoemd naar een lokale figuur uit de gemeentelijke geschiedenis van Jumet. De straat ligt in de kern van de historische deelgemeente Jumet, een voormalige mijnwerkersgemeente met een rijke sociale en religieuze geschiedenis. Naast de dominante katholieke kerk speelde ook de protestantse gemeenschap een rol in het sociale leven van de arbeidersbevolking in de Borinage en het Charleroi-bekken. Dit object is opgenomen als verwijzing maar is geclassificeerd als religieus gebouw, geen begraafplaats. Voor begraafplaatsen in Charleroi en Jumet verwijzen we naar de gemeentelijke begraafplaatsen van Charleroi.

Mission Evangélique de Jumet

De Mission Évangélique de Jumet is een evangelische zendingsgemeente gelegen aan de Rue de la Station 133, postcode 6040, in Charleroi (deelgemeente Jumet), provincie Henegouwen. De missie heeft een website op adjumet.be, een Google-beoordeling van 4,4/5 op basis van 8 beoordelingen, en beschikt over rolstoeltoegankelijke voorzieningen, parkeerterrein en sanitair. Evangelische zendingskerken in België hebben een geschiedenis die teruggaat tot de 19e eeuw, toen protestantse en evangelische zendelingen vanuit Nederland, het Verenigd Koninkrijk en Zwitserland actief waren in de industriestreken van Wallonië. In de mijnstreek van het Charleroi-bekken vonden zij gehoor bij arbeidersgezinnen die zochten naar spirituele steun naast de strenge sociale hiërarchie van de katholiciteit. Veel van deze gemeenten opereren zelfstandig of in netwerken van evangelische broedergemeenten. De Rue de la Station verwijst naar de (voormalige) spoorlijn of het stationsgebied in Jumet, een aanduiding die typisch is voor straten die in de 19e-eeuwse industrialisering zijn aangelegd of vernoemd. Jumet kende zelf een eigen treinstation als onderdeel van het lokale spoorwegnet van de Borinage en het Charleroi-bekken, dat mijnwerkers en producten vervoerde. Dit object is opgenomen als verwijzing maar is geclassificeerd als religieus gebouw, geen begraafplaats. Voor begraafplaatsen in Jumet en Charleroi verwijzen we naar de gemeentelijke begraafplaatsen van Charleroi op begraafplaatsindebuurt.nl.

Église protestante de Marchienne-au-Pont

Grande Mosquée Arrahma

Eglise Protestante Unie de Belgique

De Église Protestante Unie de Belgique (EPUdB) is een protestantse kerk gelegen aan de Rue Charbonnel 121 in Charleroi (postcode 6043), provincie Henegouwen. Dit is geen begraafplaats maar een protestants kerkgebouw dat deel uitmaakt van de Église Protestante Unie de Belgique. Het adres is administratief gelegen in Charleroi (niet in Ransart). De kerk heeft een Google-waardering van 5/5.