Cemetery

Over Cemetery

De begraafplaats aan de Rue de Villers 6010 in Charleroi — in Engelstalige bronnen aangeduid als "Cemetery" — is een gemeentelijk kerkhof gelegen in de buurt van Couillet, een voormalige industriële deelgemeente ten zuiden van het centrum van Charleroi in de provincie Henegouwen, Wallonië. De Engelstalige benaming wijst erop dat deze locatie is opgepikt vanuit internationale genealogische of toeristische databases, die soms begraafplaatsen registreren zonder vertaling van de lokale naam. De begraafplaats is onderdeel van het uitgebreide netwerk van 23 gemeentelijke begraafplaatsen dat de stad Charleroi beheert na de grote fusiegemeente die in 1977 tot stand kwamen. Charleroi is de industriële hoofdstad van het bekken van de Samber in Henegouwen en werd in de negentiende en vroege twintigste eeuw uitgebouwd tot een van de zwaarste industriegebieden van Europa. De regio staat bekend als het "Pays Noir" (Zwarte Streek) vanwege de talloze steenkolenmijnen en staalfabrieken die het landschap domineerden. Terrils — kunstmatige heuvels van mijnafval — bepalen nog steeds het silhouet van de regio, ook in de buurt van Couillet en de Rue de Villers. De sociale geschiedenis van Charleroi is die van generaties arbeidersgezinnen die in de mijnen en fabrieken werkten en hun doden begroeven op de lokale kerkhoven zoals dit ene aan de Rue de Villers. De Rue de Villers loopt door een dichtbebouwde woonwijk op de grens van Couillet en het naburige Charleroi. In de directe omgeving liggen ook de begraafplaatsen Couillet Centre en Couillet Fiestaux, waarmee dit kerkhof deel uitmaakt van een cluster van gemeentelijke begrafenisplaatsen in dit stadsdeel. Alle Charleroise kerkhoven zijn dagelijks geopend van 8u tot 16u en staan onder beheer van de gemeentelijke dienst voor Begraafplaatsen, bereikbaar via het telefoonnummer +32 71 36 29 40 of de website charleroi.be/annuaire/cimetieres. De begraafplaats biedt rolstoeltoegankelijke ingangen en parking, wat het bezoek vergemakkelijkt voor mensen met beperkte mobiliteit of voor oudere bezoekers. Charleroi beschikt over een uitgebreid openbaar vervoersnetwerk; het station Charleroi-Sud is het centrale knooppunt voor trein- en busverbindingen in de regio. Voor genealogisch onderzoek naar overledenen begraven op de Charleroise kerkhoven kunnen bezoekers terecht bij de Dienst Bevolking en Burgerlijke Stand van de stad Charleroi, of online via de Geneanet-database die tal van Waalse kerkhoven heeft geïndexeerd. **Veelgestelde vragen** **Waarom heet deze begraafplaats "Cemetery" en niet een Franse naam?** De naam "Cemetery" is de Engelstalige weergave die door internationale databases en zoekmachines wordt gebruikt. De lokale benaming is een van de gemeentelijke begraafplaatsen van Charleroi in de Couillet-buurt aan de Rue de Villers. **Wanneer is de begraafplaats open?** Alle gemeentelijke begraafplaatsen van Charleroi zijn dagelijks geopend van 8u tot 16u. **Hoe neem ik contact op met de beheersdienst?** U kunt de gemeentelijke Dienst Begraafplaatsen van Charleroi bereiken via +32 71 36 29 40 of via de website charleroi.be/annuaire/cimetieres. **Is er parkeergelegenheid bij de begraafplaats?** Ja, er is een rolstoeltoegankelijke parking beschikbaar. **Hoe kan ik een overledene opzoeken die hier begraven is?** Neem contact op met de Dienst Burgerlijke Stand van Charleroi, of raadpleeg genealogische databases zoals Geneanet voor geïndexeerde grafgegevens. De begraafplaatsen van de Couillet-buurt zijn nauw verweven met de industriële geschiedenis van het Pays Noir, de "Zwarte Streek" van Wallonië. De steenkoolwinning die in de regio begon in de 17e eeuw en uitgroeide tot een massabedrijf in de 19e en vroege 20e eeuw, bracht een gigantische migratiestroom op gang: naast Belgische Walen en Vlamingen kwamen ook Polen, Italianen, Noord-Afrikanen en andere nationaliteiten naar de mijnen van Charleroi. Al deze groepen begroeven hun doden op de gemeentelijke kerkhoven, wat de Charleroise begraafplaatsen tot een demografische spiegel maakt van de arbeidsimmigratie in de Belgische industrie. De ramp van Bois du Cazier op 8 augustus 1956 — waarbij 262 mijnwerkers om het leven kwamen, van wie 136 Italianen — was de culminatie van een langdurig debat over veiligheid in de Belgische mijnen. Na de ramp versnelde de sluiting van de mijnen in de regio van Charleroi. De begraafplaatsen die in die decennia werden aangelegd en uitgebreid, weerspiegelen de overgang van een mijnwerkersbevolking naar een post-industriële gemeenschap. Voor wie de sociale geschiedenis van Wallonië wil begrijpen, zijn de Charleroise kerkhoven onmisbare getuigen van dit transformatieproces.