Begraafplaatsen in Boussu

Chapelle funéraire des seigneurs de Boussu

De Chapelle funéraire des seigneurs de Boussu is een van de indrukwekkendste historische grafmonumenten van Wallonië. Gelegen aan de Rue Léon Figue in Boussu (postcode 7300), grenzend aan de parochiekerk Saint-Géry, vormt de kapel samen met het nabijgelegen Château de Boussu een uniek ensemble van Renaissance-erfgoed in de provincie Henegouwen. **Historische achtergrond: van romaans naar gotisch** De eerste vermelding van een grafkapel op deze locatie gaat terug tot de 12e eeuw, toen er al een romaanse structuur stond. In het begin van de 16e eeuw werd deze vervangen door een nieuwe kapel in de gotische stijl van Henegouwen (*gothique hennuyère*). Daarmee sluit de kapel aan bij de bouwtraditie die kenmerkend is voor de streek: een sober, krachtig gotisch volume met rijke decoratieve details in de interieurs. Gedurende meer dan vier eeuwen werd in het grote grafgewelf onder de centrale beuk de reeks eigenaars van het heerschap Boussu begraven. De kapel was daarmee het mausoleum van een van de machtigste adellijke families van Henegouwen, de Hennin-Liétard, die het domein Boussu in bezit hadden vanaf 1225. **Meesterwerken van Jacques Du Broeucq** De kapel dankt haar uitzonderlijke reputatie grotendeels aan de werken van de Bergense meesterbeeldhouwer Jacques Du Broeucq (ca. 1505–1584). Du Broeucq, die ook architect was van het Château de Boussu in opdracht van Jean V de Hennin-Liétard, vervaardigde in de kapel een reeks sculpturen van buitengewone kwaliteit: - **Twee transi's** – realistische gisanten die de dode in staat van ontbinding voorstellen, een zeldzaam en confronterend kunstgenre uit de 16e eeuw dat de vergankelijkheid van het leven verbeeldde. - **Drie uitzonderlijke mausolea** – grafmonumenten van adellijke heren en dames, uitgevoerd in marmer en andere kostbare materialen, met een minutieus uitgewerkte iconografie. De zijgalerijen van de kapel, ooit bestemd voor hoge gasten die de erediensten bijwoonden, herbergen vandaag een collectie religieuze kunst die dateert van de 12e tot de 19e eeuw. **Restauratie en erfgoedstatus** In 1970 werden het interieur van de kapel, de mausolea en de gisanten opgenomen in de lijst van uitzonderlijk onroerend erfgoed van Wallonië (*patrimoine immobilier exceptionnel de la Wallonie*). In 2015 volgde een grondige restauratie door het Koninklijk Instituut voor het Kunstpatrimonium (IRPA/KIK), waarbij de sculpturen en architecturale elementen met grote zorgvuldigheid werden geconserveerd en gerestaureerd. De kapel is nauw verbonden met het Château de Boussu, een Renaissancekasteel dat in 1539 werd gebouwd door Jean V de Hennin-Liétard. Dit kasteel, waarvan de indrukwekkende ruïnes nog steeds bezoekers trekt, gold als een van de meest ambitieuze bouwprojecten van zijn tijd in de Zuidelijke Nederlanden. In 1555 verhief keizer Karel V de heerlijkheid Boussu tot een graafschap ten gunste van Jean de Hennin. **Bezoek en context** De Chapelle funéraire is gelegen op minder dan 300 meter van het Centrum voor Interpretatie van het Château de Boussu en is daarmee onderdeel van een historische route door het erfgoed van Boussu. De kapel is niet alleen een begraafplaats in traditionele zin, maar een monument dat het collectieve geheugen van een adellijke lijn bewaart in steen en marmer. Boussu maakt deel uit van de Borinage, een voormalige mijnstreek in de provincie Henegouwen. Het dorp wordt als eerste vermeld in de 7e eeuw, en archeologische opgravingen in 2010 in het oude kerkhof legden Merovingische graven bloot met grafgiften als vaatwerk, spinschijfjes en kralen. Het kasteel en de bijhorende grafkapel vormen het middelpunt van de toeristische en erfgoedervaring van de gemeente.

Cimetière d'Hainin

Het Cimetière d'Hainin is de gemeentelijke begraafplaats van Hainin, een deelgemeente van Hensies in de Belgische provincie Henegouwen (Hainaut). De begraafplaats is bereikbaar via de Rue de la Station in Hensies (postcode 7350). Ze bedient de lokale bevolking van Hainin en de ruimere gemeente Hensies. **Hainin: naam, geschiedenis en ligging** De naam Hainin is rechtstreeks afgeleid van de Haine, de rivier die door de streek stroomt. Vroegere schrijfwijzen als *Haynin*, *Hennin* of *Henin* verwijzen allemaal naar de betekenis "gebied of landen aan de Haine". De gemeente Hensies, waar Hainin deel van uitmaakt, wordt al vermeld in een akte uit 870 die de deling van het koninkrijk Lotharingen regelde. Hainin zelf had in de middeleeuwen als heer een zekere Guillaume, die ook heer was van Dour en Thulin. De heerlijkheid Hainin, gehouden als leen van de heerlijkheid Florennes, behoorde later tot het Huis van Haynin. Dit adellijk geslacht speelde een rol in de politieke en militaire geschiedenis van Henegouwen en de Zuidelijke Nederlanden. Tot de gemeentefusie van 1977 was Hainin een zelfstandige gemeente. Daarna fuseerde het met Hensies, Montroeul-sur-Haine en Thulin tot de huidige gemeente Hensies. **Hensies en de mijngeschiedenis** De gemeente Hensies en haar deelgemeenten, waaronder Hainin, werden in de 19e en 20e eeuw sterk beïnvloed door de steenkoolmijnbouw. De eerste boringen in de zone van Hensies vonden plaats in 1838 op initiatief van de hertog van Arenberg. In 1912 werd de Société anonyme des Charbonnages d'Hensies-Pommerœul opgericht, waarvan de schachten Sartis en Louis Lambert tot de modernste van het Borinage-bekken behoorden. Op 31 maart 1976 sloot de Sartis-schacht definitief, waarmee een tijdperk van steenkoolwinning in de regio ten einde kwam. In februari 2026 werd nog een herdenkingsweekend georganiseerd ter gelegenheid van vijftig jaar sluiting. **De begraafplaats als spiegel van de gemeenschap** De gemeentelijke begraafplaats van Hainin draagt de stille getuigenissen van generaties mijnwerkersfamilies, landbouwers en ambachtslieden die het dorp bevolkten. In de loop der jaren zijn de grafmonumenten geëvolueerd van eenvoudige houten kruisen en stenen platen naar meer sierlijke grafzerken, in lijn met de economische opgang van de mijnstreek. Een bijzonderheid: het oude kerkhof van Hainin werd in het begin van de jaren 1950 buiten gebruik gesteld ten voordele van een nieuw kerkhof buiten het dorp. Enkele oude grafstenen zijn nog zichtbaar als stille getuigen van de vroegere begraafplaats. Het beheer van de begraafplaats berust bij de gemeente Hensies. Voor informatie over concessies en begravingen kan men terecht bij het gemeentebestuur van Hensies. **Praktische informatie** De begraafplaats is het hele jaar vrij toegankelijk. Op Allerheiligen en Allerzielen is er traditioneel druk familiebezoek. Hensies bevindt zich in het westen van de provincie Henegouwen, aan de grens met Frankrijk, en is bereikbaar via de N50 en aansluitende lokale wegen.

Cimetière de Baudour

Het Cimetière de Baudour is de gemeentelijke begraafplaats van Baudour, een deelgemeente van de stad Saint-Ghislain in de provincie Henegouwen (Hainaut). De begraafplaats is gelegen aan de Rue des Postes in Baudour (postcode 7331). Ze bedient de inwoners van Baudour en de ruimere entiteit Saint-Ghislain. **Baudour en Saint-Ghislain: historische context** Baudour is een van de zes deelgemeenten die op 1 januari 1977 fuseerden tot de nieuwe gemeente Saint-Ghislain. De andere deelgemeenten zijn Hautrage, Neufmaison, Sirault, Tertre en Villerot. Saint-Ghislain als stedelijke entiteit heeft een rijke geschiedenis die teruggaat tot de middeleeuwen en nauw verbonden is met de Abdij van Saint-Ghislain, gesticht in de 7e eeuw. Baudour zelf kende in de 19e en 20e eeuw een sterke groei dankzij de industrialisering van de Borinage-regio. De nabijheid van steenkoolmijnen, de uitbouw van spoorwegen en de vestiging van industrie maakten Baudour tot een levendig arbeiderscentrum. **De Parcelle des Étoiles: een plek van troost** Een bijzonder en ontroerend onderdeel van de begraafplaats van Baudour is de *Parcelle des Étoiles* (Sterrenperceeltje). Dit is een speciale gedenkplek gewijd aan de nagedachtenis van levenloos geboren baby's en kinderen tot 12 jaar. Het is een stille, verzorgde hoek van de begraafplaats waar families de gelegenheid krijgen hun verdriet te uiten en hun te vroeg gestorven kinderen te herdenken. Dergelijke percelen zijn in Wallonië de laatste decennia steeds vaker aangelegd als reactie op de maatschappelijke erkenning van perinataal verlies. **Een historisch graf: Isabelle Blume** Op de begraafplaats van Baudour rust Isabelle Blume (1892–1975), een van de meest markante Belgische politici van de 20e eeuw. Blume wijdde haar leven aan de strijd tegen het fascisme en voor de emancipatie van vrouwen. In 1936 werd zij verkozen tot het Belgisch parlement als een van de eerste twee vrouwen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Haar graf in Baudour is daarmee een historisch referentiepunt voor de democratische en feministische geschiedenis van België. **Industrieel en militair erfgoed in de regio** De bredere regio Saint-Ghislain herbergt meerdere gedenktekens en begraafplaatsen die herinneren aan de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Zo is er in Tertre een monument gewijd aan Britse soldaten, en in Hautrage een militair kerkhof. De regio werd tijdens de Eerste Wereldoorlog zwaar getroffen door de gevechten rond de slag aan de Marne en het Kanaal van Mons. **Beheer en praktische informatie** De begraafplaats van Baudour wordt beheerd door de stad Saint-Ghislain. Op de officiële website van de stad is informatie beschikbaar over de verschillende gemeentelijke begraafplaatsen, openingstijden, concessies en reglementen. De begraafplaats is het hele jaar door vrij toegankelijk. Baudour is bereikbaar via de N57 en ligt op korte afstand van Saint-Ghislain en het Kanaal van Nimy-Blaton, een belangrijke historische en economische waterweg in de regio.

Cimetière de Blaugies

Het Cimetière de Blaugies is de gemeentelijke begraafplaats van Blaugies, een deelgemeente van Dour in de Belgische provincie Henegouwen. De begraafplaats bevindt zich aan de Rue de la Frontière in Blaugies (postcode 7370) en is vrij toegankelijk voor bezoekers. **Van parochiekerkhof naar nieuwe begraafplaats** Het parochiale kerkhof van Blaugies omringde eeuwenlang de plaatselijke kerk, zoals gebruikelijk was in de pre-napoleontische traditie. Begravingen werden op dit kerkhof voortgezet tot 1886. Het huidige Cimetière de Blaugies werd in datzelfde jaar 1886 officieel ingehuldigd als nieuwe gemeentelijke begraafplaats. Een gedenksteen van het oude kerkhof is nog bewaard aan de linkerkant van de Sint-Aubinkerk, en de huidige gemeenschapsruimte *Chez vous* is gedeeltelijk gebouwd over de vroegere begraafplaats. **Blaugies: een dorp met karakter** Blaugies is een voormalige zelfstandige Belgische gemeente die in 1976 fuseerde met Dour. De parochiekerk van Blaugies is gewijd aan de heilige Aubin (*Saint-Aubin*) en dateert uit de 16e eeuw. Ze werd gerestaureerd in de 19e eeuw. In 1967 werd een museum van "Oud Blaugies" ingericht, dat de lokale geschiedenis en volkskunst bewaart. Het dorp staat ook nationaal en internationaal bekend om zijn bier. De Brasserie de Blaugies, een familiebrouwerij, produceert ambachtelijke bieren met een grote reputatie, waaronder de *Saison d'Épeautre* en de *Darbyste*. De brouwerijtraditie van Blaugies is al decennialang een ankerpunt van de lokale economie en toerisme. **Eerste Wereldoorlog en Canadese bevrijding** Blaugies heeft ook een bijzondere plaats in de militaire geschiedenis van de regio. Op 9 november 1918, twee dagen voor de wapenstilstand, werd Dour bevrijd door Canadese en Britse troepen. In Blaugies, Élouges en Wihéries zijn Commonwealth-graven te vinden, stille getuigen van de bevrijdingsstrijd. Deze graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission (CWGC). **De gemeente Dour en haar deelgemeenten** Dour is een gemeente in het westen van de provincie Henegouwen, gelegen in de streek die bekendstaat als het Borinage. De gemeente bestaat uit verschillende deelgemeenten waaronder Blaugies, Élouges, Wihéries en Dour zelf. De regio had een traditioneel agrarische economie die in de 19e eeuw werd aangevuld met industriële activiteiten, waaronder een suikerraffinaderij en de reeds genoemde brouwerij. **De begraafplaats vandaag** De begraafplaats van Blaugies is een typische Waalse dorpsbegraafplaats, met een mix van historische grafzerken en moderne graven. De omgeving, aan de grens met Frankrijk, geeft de begraafplaats een rustige, landelijke sfeer. Het beheer berust bij de gemeente Dour. Op Allerheiligen en Allerzielen is er traditioneel druk bezoek van families uit Blaugies en de ruimere regio Dour.

Cimetière de Boussu Bois🪦

Het Cimetière de Boussu Bois is de gemeentelijke begraafplaats van de wijk Boussu-Bois, gelegen in de gemeente Boussu in de Belgische provincie Henegouwen. De begraafplaats bevindt zich aan de Rue de Dour (postcode 7300 Boussu) en bedient de inwoners van Boussu-Bois en de omliggende wijken. **Boussu-Bois: een mijnwerkerswijk met lange industriële traditie** Boussu-Bois is een wijk van de gemeente Boussu, gelegen in het hogere gedeelte van de gemeente in de sub-regio Borinage. De naam van Boussu zelf heeft een etymologische link met *bois* (bos) of *buis* (buksboom): het duidt op een bebost of begroeid gebied, wat de landelijke oorsprong van de plek weerspiegelt. De wijk bestaat uit twee parochies: Boussu-Bois-Saint-Charles en Boussu-Bois-Saint-Joseph, wat de omvang en het belang van de wijk als lokaal gemeenschapscentrum onderstreept. **Steenkoolmijnbouw als bepalend element** De mijngeschiedenis van Boussu-Bois begint in het midden van de 18e eeuw. In 1768 stond de heer van Ophain de uitbreiding van de steenkoolexploitatie toe, tot ver in de richting van Élouges. In de eerste helft van de 20e eeuw groeide de mijn uit tot een van de grootste werkgevers van de regio: de maatschappij stelde tot 3.900 arbeiders tewerk, van wie 70 procent ondergrondse mijnwerkers. De dagelijkse productie bereikte op het hoogtepunt 2.000 ton steenkool. De mijnactiviteiten in Boussu-Bois werden definitief stopgezet in 1961. Die intense mijngeschiedenis heeft diepe sporen nagelaten in de lokale gemeenschap. De arbeidersfamilies die generaties lang in de mijn werkten, lieten hun naam en hun verhaal achter in de archieven van de parochies, de scholen en de begraafplaatsen van de wijk. **Begraafplaats als gemeenschappelijk geheugen** De begraafplaats van Boussu-Bois is een spiegel van die arbeidersgeschiedenis. Op de grafzerken zijn namen te lezen die generaties mijnwerkersfamilies vertegenwoordigen: Waalse en Vlaamse namen, maar ook Italiaanse, Poolse en Spaanse namen van arbeidsmigranten die in de mijn terechtkwamen en in Boussu-Bois neerstreken. **Boussu en het Château de Boussu** De bredere gemeente Boussu heeft een rijke adellijke geschiedenis, gesymboliseerd door het Renaissance-Château de Boussu, gebouwd in 1539 door Jean V de Hennin-Liétard en ontworpen door Jacques Du Broeucq. De ruïnes van dit kasteel gelden als uitzonderlijk onroerend erfgoed van Wallonië. Vlak naast de parochiekerk Saint-Géry staat de Chapelle funéraire des seigneurs de Boussu, een mausoleum met unieke Renaissance-sculpturen. Hoewel Boussu-Bois een aparte wijk is met eigen karakter, deelt het in dit bredere culturele en historische erfgoed van de gemeente. **Praktische informatie** De begraafplaats is vrij toegankelijk het hele jaar door. Het beheer berust bij de gemeente Boussu. Informatie over concessies, onderhoud en reglementen is beschikbaar bij het gemeentebestuur van Boussu.

Cimetière de Boussu-lez-Walcourt

Het Cimetière de Boussu-lez-Walcourt is de gemeentelijke begraafplaats van het gelijknamige dorp, een deelgemeente van Froidchapelle in de Belgische provincie Henegouwen. De begraafplaats is gelegen aan de Rue du Fronia in Boussu-lez-Walcourt (postcode 6440 Froidchapelle). Ze is opengesteld voor bezoekers elke dag van 6 uur 's ochtends tot 22 uur, behoudens uitzonderingen. **Boussu-lez-Walcourt: ligging en administratieve context** Boussu-lez-Walcourt is een dorp in het zuiden van de provincie Henegouwen, ver verwijderd van de gelijknamige industriestad Boussu in het noorden. De toevoeging *-lez-Walcourt* onderscheidt het dorp duidelijk van Boussu in de Borinage: *lez* betekent in het Frans "nabij", en verwijst naar de nabijheid van de stad Walcourt. Boussu-lez-Walcourt maakt bestuurlijk deel uit van de gemeente Froidchapelle. De gemeente Froidchapelle, gelegen in het hart van de streek Entre-Sambre-et-Meuse, is een landelijke commune met een uitgesproken agrarisch en bosrijke karakter. De omgeving is aanzienlijk rustiger dan de industriële Borinage in het noorden van Henegouwen. **Opmerking dataqualiteit:** In de brondata is de gemeente als "Boussu" geregistreerd, maar het correct bestuurlijk adres is Froidchapelle (postcode 6440). Boussu-lez-Walcourt behoort niet tot de gemeente Boussu (7300), maar tot Froidchapelle in een ander deel van Henegouwen. **Commonwealth-graven: een uniek historisch erfgoed** De belangrijkste historische bijzonderheid van de begraafplaats van Boussu-lez-Walcourt is de aanwezigheid van Commonwealth War Graves. De Commonwealth War Graves Commission (CWGC) registreert hier twee graven uit de Eerste Wereldoorlog en één graf uit de Tweede Wereldoorlog. Al deze graven zijn van gevallen vliegeniers (*airmen*), wat de begraafplaats een bijzonder karakter geeft. Het WWII-graf is gemarkeerd door een granieten plaat die zich in de derde grindpad van de begraafplaats bevindt. De CWGC zorgt voor het onderhoud en de eeuwigdurende registratie van deze graven, als deel van haar mondiale missie om Commonwealth-oorlogsgraven te bewaren. **Froidchapelle en de streek Entre-Sambre-et-Meuse** De gemeente Froidchapelle ligt in het bosrijke heuvelland dat de overgang vormt tussen de Ardennen en de vlakte van Henegouwen. De naam *Froide Chapelle* verwijst naar een vroegere kapel in de streek. Het gebied heeft een lange agrarische traditie en werd weinig getroffen door de industrialisering die het noorden van Henegouwen transformeerde. De begraafplaats van Boussu-lez-Walcourt bewaart het culturele geheugen van een kleine landgemeenschap die desondanks werd geraakt door de twee grote oorlogen van de 20e eeuw — getuige de graven van gevallen soldaten op haar terrein. **Praktische informatie** De begraafplaats is dagelijks open van 6.00 tot 22.00 uur. Het beheer berust bij de gemeente Froidchapelle. Voor informatie over concessies en begravingen kan men terecht bij het gemeentebestuur of op de officiële website van Froidchapelle.

Cimetière de Boussu🪦

Het Cimetière de Boussu is de centrale gemeentelijke begraafplaats van Boussu, een gemeente in de Belgische provincie Henegouwen (Hainaut). De begraafplaats bevindt zich in de gemeente Boussu (postcode 7300) en is de voornaamste begraafplaats voor de inwoners van het centrum van de gemeente. **Boussu: een oud dorp met een glorierijk verleden** De gemeente Boussu wordt voor het eerst vermeld in de 7e eeuw. Archeologische opgravingen in 2010 in het oude kerkhof van Boussu brachten Merovingische graven aan het licht, daterend uit de 7e eeuw, met grafgiften zoals vaatwerk, een spinschijfje en glaskralen. Dit onderstreept de grote ouderdom van de menselijke bewoning op dit grondgebied. In de late 10e eeuw werd een eerste versterkte burcht gebouwd. In de 13e eeuw bestond er al een versterkt kasteel, en in de 15e en 16e eeuw bereikte de macht van de heren van Boussu haar hoogtepunt. **Het Château de Boussu: Renaissance op zijn prachtigst** Het meest emblematische erfgoed van Boussu is ongetwijfeld het Château de Boussu, gebouwd vanaf 1539 in opdracht van Jean V de Hennin-Liétard, een van de machtigste edellieden van zijn tijd onder Karel V. Architect en beeldhouwer Jacques Du Broeucq, de meester van Bergen, tekende voor het ontwerp en de decoratie van dit ambitieuze paleis. In 1555 verhief keizer Karel V de heerlijkheid Boussu tot een graafschap ten gunste van Jean de Hennin. De ruïnes van het kasteel zijn vandaag erkend als uitzonderlijk onroerend erfgoed van Wallonië en zijn een centrum voor cultureel toerisme. De bijhorende Chapelle funéraire des seigneurs de Boussu, grenzend aan de parochiekerk Saint-Géry, herbergt drie uitzonderlijke Renaissance-mausolea en twee transi-gisanten, alle gemaakt door Jacques Du Broeucq. **De nieuwe begraafplaats na de cholera-epidemie van 1832** De huidige centrale begraafplaats van Boussu dankt haar aanleg mede aan de cholera-epidemie van 1832, die door heel België een golf van sterfgevallen veroorzaakte. De epidemie maakte de aanleg van nieuwe begraafplaatsen buiten de bebouwde kom dringend noodzakelijk. In Boussu werd een nieuwe begraafplaats op afstand van de woningen aangelegd om de volksgezondheidsproblemen te beperken. **Mijnbouw en industriële geschiedenis** In de 19e en vroege 20e eeuw groeide Boussu sterk door de opkomst van de steenkoolindustrie. De gemeente maakt deel uit van de Borinage, een van de eerste en lange tijd meest productieve steenkoolregio's van Europa. De arbeidersbevolking die in de mijn werkte, legde haar naam vast op de grafzerken van de plaatselijke begraafplaatsen. Ook arbeidsmigranten uit Italië, Polen en Spanje vestigden zich in Boussu en zijn begraven op de gemeentelijke begraafplaats. **Beheer en praktische informatie** De begraafplaats van Boussu wordt beheerd door de gemeente Boussu. Het gemeentebestuur is bevoegd voor het verlenen van concessies, het onderhoud van de begraafplaats en de administratieve afhandeling van begravingen. De begraafplaats is het hele jaar vrij toegankelijk voor bezoekers.

Cimetière de Hensies

Het Cimetière de Hensies is de gemeentelijke begraafplaats van Hensies, een Waalse gemeente in het westen van de Belgische provincie Henegouwen. De begraafplaats is bereikbaar via de Chaussée de Brunehaut in Hensies (postcode 7350). De gemeente Hensies is gelegen aan de grens met Frankrijk en omvat vier deelgemeenten: Hensies zelf, Hainin, Montroeul-sur-Haine en Thulin. **Hensies: een naam met historische wortels** De naam Hensies duikt voor het eerst op in een verdragsakte uit het jaar 870, die de verdeling van het koninkrijk Lotharingia regelde. Op dat moment behoorde het dorp tot de heerlijkheid van Quiévrain. De naam is, net als bij Hainin, afgeleid van de rivier de Haine die door de streek stroomt. De gemeente grenst in het westen aan Frankrijk — meer bepaald aan het departement Nord — wat in de geschiedenis van de streek altijd een bijzondere rol speelde op het vlak van handel, migratie en militaire doorgang. **De Chaussée de Brunehaut: een Romeinse weg** De Chaussée de Brunehaut, waaraan de begraafplaats is gelegen, is een van de historisch meest betekenisvolle wegen van Henegouwen. Deze weg volgt grotendeels het tracé van een Romeinse heerweg die de Maasvallei verbond met de kust. In de middeleeuwen werd ze vernoemd naar de Frankische koningin Brunehaut (ook: Brunhilda), die haar reputatie in de streek heeft nagelaten. De weg doorsnijdt meerdere gemeenten in het westen van Henegouwen en vormt nog steeds een structuurbepalende as in het landschap. **De steenkoolmijn Hensies-Pommerœul** De moderne geschiedenis van Hensies staat onlosmakelijk verbonden met de steenkoolmijn. De eerste boringen in de zone vonden plaats in 1838 op initiatief van de hertog van Arenberg. Na herhaaldelijke prospectie tussen 1858 en 1862 werd de aanwezigheid van steenkoollagen bevestigd. Dankzij de techniek van bodemvriezen, die succesvol was toegepast in Harchies, kon de eigenlijke ontginning beginnen. In 1912 werd de Société anonyme des Charbonnages d'Hensies-Pommerœul opgericht. De schachten Sartis en Louis Lambert werden uitgebouwd tot de modernste van het Borinage-bekken, geprofiteerd hebbend van hun gunstige ligging langs het Kanaal Mons-Condé en van vroege mechanisatie. Op 31 maart 1976 sloot de Sartis-schacht definitief, waarmee het tijdperk van steenkoolwinning in Hensies eindigde. In februari 2026 herdacht de gemeente vijftig jaar sluiting met een herdenkingsweekend, waaruit bleek hoe diep de mijngeschiedenis nog altijd leeft in de lokale identiteit. **De begraafplaats van Hensies** Het oude kerkhof van Hensies werd in het begin van de jaren 1950 buiten gebruik gesteld. Een nieuw kerkhof, aangelegd buiten het dorp aan de Rue de Villers, nam de functie over. De huidige begraafplaats van Hensies bedient de ganse fusiegemeente. De grafzerken weerspiegelen de sociale geschiedenis van Hensies: naast Belgische families zijn er namen van arbeidsmigranten te vinden die in de eerste helft van de 20e eeuw naar de mijn kwamen. Italiaanse, Poolse en andere Europese familienamen getuigen van de internationale arbeidsmobiliteit die de Borinage kenmerikte. **Praktische informatie** De begraafplaats is vrij toegankelijk het hele jaar door. Het beheer berust bij de gemeente Hensies. Voor informatie over concessies en begravingen kan men terecht op de officiële website van de gemeente Hensies (hensies.be) of rechtstreeks bij het gemeentebestuur.

Cimetière de Hornu

Cimetière de Saint-Ghislain nouveau

Cimetière de Saint-Ghislain

Cimetière Militaire Franco-Allemand de Tarcienne

Hautrage Military Cemetery (Cimetière Commonwealth)

Communauté Protestante Reconnue à Boussu-Bois (Wl - Boussu) Etabl. Public

Funérarium Borgno-Cambier

Parc du Château de Boussu

Temple protestant Jours-Chrétiens

De **Temple protestant Jours-Chrétiens** is een protestants kerkgebouw gelegen aan de **Rue du Tour 44** in **Boussu** (postcode 7340), provincie Henegouwen, Wallonië. > **Let op:** Dit is een protestantse kerk (tempel), geen begraafplaats. De gemeente is **Boussu**, niet Wasmes — het adres vermeldt expliciet 7340 Boussu. ## Het protestantisme in de Borinage Protestantse gemeenschappen zijn al aanwezig in de **Borinage** (de regio rondom Mons) **vanaf de tweede helft van de 16e eeuw**, aangestuurd door predikers die opgeleid werden in de scholen van **Maarten Luther** en **Johannes Calvijn**. De Reformatie verspreidde zich snel in de ambachtelijke en mijnwerkersmilieus van de Henegouwse regio. In het historisch overzicht van het protestantisme in België zijn drie protestantse gemeenschappen actief in de directe regio: in **Dour**, **Quaregnon** en **Boussu-Bois** (een wijk van Boussu). Het nabijgelegen **Temple de Boussu-Bois** heeft historische bekendheid: de tempelklok was destijds "de allereerste klok die de Belgische zendingskerk bezat", zo vermeldde de inwijdingsrede. ## De Kerk Jours-Chrétiens De naam *Jours-Chrétiens* (Christelijke Dagen) verwijst naar de evangelische protestantse beweging waartoe deze gemeenschap behoort. De kerk maakt deel uit van het brede spectrum van protestantse en evangelische denominaties in België, die in Henegouwen bijzonder sterk vertegenwoordigd zijn: de provincie telt **144 protestantse gebedshuizen**, met concentraties in de regio's Mons-Borinage, het Centrum, Charleroi en Luik-Verviers. ## Boussu: gemeente in de Borinage Boussu is een gemeente in de westelijke Borinage, direct grenzend aan Quaregnon en Colfontaine. De gemeente heeft een rijke industriële geschiedenis, verbonden met de steenkoolmijnen die de economie van de regio tot ver in de 20e eeuw bepaalden. Na de sluiting van de mijnen heeft de gemeenschap zich heropgebouwd, waarbij religieuze gemeenschappen — zowel katholieke als protestantse — een stabiliserende rol hebben gespeeld. ## Praktische informatie - **Adres:** Rue du Tour 44, 7340 Boussu - **Gemeente:** Boussu (niet Wasmes) - **Openingstijden:** wisselend; gelieve vooraf te informeren - **Google-rating:** 5/5 (1 review) Voor begrafenissen in de omgeving van Boussu verwijzen wij naar de gemeentelijke begraafplaatsen van Boussu of de nabijgelegen kerkhoven in Quaregnon en Colfontaine. ## De protestantse gemeenschap in de Borinage: sociale dimensie De protestantse kerken in de Borinage speelden historisch een bijzondere rol als **sociale gemeenschapsstructuren** voor arbeiders en mijnwerkers. In een regio waar de Katholieke Kerk dominant was, boden protestantse en evangelische gemeenschappen een alternatief netwerk van onderlinge hulp, morele vorming en gemeenschapsgevoel. Bibliotheken, scholen en verenigingen werden soms door protestantse initiatieven opgezet. De **Kerk Jours-Chrétiens** (Christelijke Dagen) vertegenwoordigt de evangelisch-protestantse stroming die in de tweede helft van de 20e eeuw aanzienlijk groeide in de Borinage en het verarmde mijnbekken. Deze bewegingen legden de nadruk op bijbelstudie, gemeenschapsleven en evangelisatie. ## Boussu als gemeente Boussu is een gemeente in de westelijke **Borinage**, aan de grens met het Franse département du Nord. De gemeente omvat de wijken Boussu-Bois en Boussu-lez-Mons. De industrie — mijnbouw, staalindustrie, textielnijverheid — domineerde er het economische leven tot de late 20e eeuw. Na de-industrialisering is Boussu een gemeente in reconversie, met een diverse multiculturele bevolking. ## Voor nabestaanden en begrafenissen De Temple protestant Jours-Chrétiens is een actief gebedscentrum, geen begraafplaats. Voor protestante begrafenissen in de regio Boussu kunnen nabestaanden contact opnemen met de **Église Protestante Unie de Belgique**, district Henegouwen Westers, of via het nationale register op protestant.link. Burgerlijke begrafenissen vinden plaats op de gemeentelijke begraafplaatsen van Boussu of de naburige gemeenten Quaregnon en Colfontaine. ## Bereikbaarheid De Temple protestant Jours-Chrétiens is gelegen aan de **Rue du Tour 44, 7340 Boussu**. De kerk is bereikbaar via het openbaar vervoer (bushaltes in Boussu) of per eigen vervoer. Parkeren is mogelijk in de omliggende straten. Meer informatie over activiteiten en samenkomsten is te vinden via de protestantse gemeenschap of het nationaal register op **protestant.link/locations/boussu/**.