Begraafplaatsen in Luik

Cimetière de Wandre Rabosée

Le Cimetière militaire belge de Rabosée est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale situé dans le quartier de Wandre à Liège (rue Bois-la-Dame, 4020 Liège), au sommet du Thier de Wandre. Il a été aménagé en 1925 pour rassembler les sépultures éparpillées sur le champ de bataille à la suite des Combats de Rabosée des 5 et 6 août 1914. Lors de ces combats, environ 500 soldats belges résistèrent victorieusement une nuit entière aux assauts de deux régiments allemands (environ 6 000 hommes) du général von Massow. Les défenseurs comptèrent 133 tués et 150 blessés ; les Allemands perdirent quelque 1 000 hommes. Le cimetière regroupe 213 stèles disposées en demi-cercle autour d'un monument central en calcaire et pierre d'Euville, couronné d'une statue de la déesse Victoria, conçu par J. Moutschen, F. Close et A. Fivet. En 2014, 157 plaques de bronze ont été volées par des pilleurs de métaux ; elles ont été remplacées en 2016 par des plaques en gravoglass.

Bfgh Funeral

Belgisch Militair Kerkhof Luik

Het Belgisch Militair Kerkhof van Luik bevindt zich aan de Boulevard du Douzième de Ligne in het centrum van de stad Luik. Dit militaire kerkhof herdent Belgische militairen die zijn gevallen tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog. De naam verwijst naar het 12e Linieregiment, een historisch Belgisch infanterieregiment dat nauw verbonden is met de stad Luik en de verdediging ervan in augustus 1914 bij het begin van de Eerste Wereldoorlog. De begraafplaats is 24 uur per dag toegankelijk en wordt onderhouden door het Belgische ministerie van Defensie via het War Heritage Institute. De ligging in het hart van Luik maakt het tot een stille herdenkingsplek te midden van de drukke stad.

Cimetière de Grivegnée-Centre

De Cimetière de Grivegnée-Centre, gelegen aan de Rue Tesny 12 in het Luikse deelgemeente Grivegnée (postcode 4020), is een van de gemeentelijke begraafplaatsen die door de stad Luik wordt beheerd. Grivegnée was tot de gemeentefusie van 1977 een zelfstandige gemeente; sindsdien maakt het deel uit van de stad Luik. De begraafplaats dient de inwoners van het centrale deel van Grivegnée en valt onder het beheer van de dienst Overlijden en Begrafenissen van het Departement Burgerzaken van de stad Luik. De begraafplaats is bereikbaar met rolstoel en beschikt over een toegankelijke parking. Het is een stille groene oase in deze dichtbebouwde stadswijk aan de zuidoostkant van Luik.

Cimetière Animalier de Liège – Paradis des Animaux

Het Cimetière Animalier de Liège, officieel gekend als "Paradis des Animaux S.A.", is de enige erkende dierenbegraafplaats in Wallonië en één van de zeldzaamste in de Europese Unie. De begraafplaats werd in september 1993 geopend op initiatief van de stad Luik, op een terrein van 0,6 hectare gelegen aan de Rue des Neuf Journaux 250, vlak achter het kerkhof van Sainte-Walburge (zonder directe verbinding). De begraafplaats is uniek in België omdat zij als enige paarden accepteert – rond 2012 waren er al zo'n twintig paarden begraven. De paarden worden zonder kist op vier meter diepte op een strobed bijgezet. Naast honden en katten – de meest begraven dieren – vinden ook konijnen, vogels, ratten, cavia's, fretjes en zelfs een kangoeroe hier hun laatste rustplaats. Elke concessie is voorbehouden aan één eigenaar, die soorten mag mengen en een monument of mausoleum mag oprichten. De begraafplaats beschikt tevens over een columbarium waar eigenaren hun eigen as naast die van hun huisdier kunnen bijzetten, een strooiweide en een begrafenisauto. De openingstijden zijn woensdag, zaterdag en zondag van 9:00 tot 16:30 uur; begrafenissen vinden elke dag plaats.

Cimetière d'Angleur-Diguette (La Diguette)

Het Cimetière d'Angleur-Diguette, ook bekend als Le Cimetière de la Diguette, is een historische begraafplaats in de Luikse deelgemeente Angleur (Devant l'Aîte 44, 4031 Luik). De begraafplaats werd opgericht in 1864, nadat de gemeenteraad van Angleur 25 are grond had gekocht van mevrouw Nagelmackers op de plek die "La Diguette" werd genoemd. De aanleg vloeide voort uit de toenmalige politieke discussie over een gezamenlijke begraafplaats voor alle geloofsrichtingen, die minister Walthère Frère-Orban in 1862 had bepleit. Wegens ruimtegebrek werden na 1912 geen nieuwe begravingen meer toegestaan. De begraafplaats is historisch bijzonder omwille van de indrukwekkende collectie 19e-eeuwse funeraire architectuur en de graven van bekende persoonlijkheden: bankier Gérard Nagelmackers (1777-1859), diens kleinzoon Georges Nagelmackers (1845-1905, oprichter van de Compagnie Internationale des Wagons-Lits) en Léon de Thier (1825-1903, oprichter van krant La Meuse). De begraafplaats is openbaar toegankelijk als erfgoedplek.

Cimetière d'Angleur-Sarts

Het Cimetière d'Angleur-Sarts is de actieve gemeentelijke begraafplaats van het Luikse deelgemeente Angleur, gelegen aan de Rue de la Belle Jardinière 111, 4031 Luik. De begraafplaats werd aangelegd op de hoogvlakten van Angleur nabij het universitaire domein Sart Tilman, als opvolger van het te kleine Cimetière de la Diguette dat in 1912 werd gesloten. De begraafplaats heeft een oppervlakte van ongeveer 4 hectare en valt onder het beheer van het Departement Burgerzaken van de stad Luik. Opvallend is de aanwezigheid van een monument ter herdenking van de oorlogsslachtoffers van beide wereldoorlogen. In het familiegraf op deze begraafplaats ligt ook Georges Nagelmackers (1845-1905), de oprichter van de Compagnie des Wagons-Lits, overeenkomstig zijn laatste wens begraven. De begraafplaats is bereikbaar met de rolstoel en beschikt over een parking. Het officiële website van de stad Luik vermeldt de begraafplaats onder het beheer van de dienst Overlijden en Begrafenissen.

Cimetière de Bressoux

Le Cimetière de Bressoux est un cimetière communal géré par la Ville de Liège, situé avenue Joseph Merlot dans le quartier de Bressoux, à l'est du centre-ville. Bressoux est une ancienne commune indépendante qui fut détachée de Grivegnée le 1er juillet 1871 et fusionnée avec Liège le 1er janvier 1977. Ce quartier populaire, traversé par la Meuse et le Canal de Liège, est caractérisé par ses maisons ouvrières du début du XXe siècle et son tissu multiculturel comptant quelque 63 nationalités. Le cimetière, rattaché au secteur administratif de Robermont, offre un cadre de recueillement accessible en fauteuil roulant. Il témoigne de l'histoire industrielle et sociale de cette ancienne commune mosane, où les ouvriers des charbonnages et des usines métallurgiques liégeoises reposent auprès de leurs familles depuis des générations. Le site est ouvert en permanence et accessible depuis le centre de Liège par les transports en commun.

Cimetière de Bruyères

Le Cimetière de Bruyères est situé rue de Bois de Breux dans le quartier de Jupille-sur-Meuse, dans la partie nord-est de Liège. Bien que souvent référencé comme cimetière de Jupille-Bruyères, cet espace funéraire d'une superficie de 4,3 hectares se trouve à la lisière des anciens bois de Breux, une forêt dont l'histoire remonte au Moyen Âge : un rapport de 1393 confirme que les bois de Breux et de Bellaire appartenaient à l'évêque de Liège et que les habitants de Jupille, Fléron, Wez, Chênée et Péville y disposaient de droits d'usage. Jupille-sur-Meuse, sous-commune historique fusionnée avec Liège en 1977, est célèbre pour avoir été l'ultime résidence de Pépin II de Herstal (né vers 645, mort le 16 décembre 714 à Jupille), le puissant maire du palais d'Austrasie, père de Charles Martel et ancêtre des rois carolingiens. Le cimetière abrite également un monument funéraire de la Première Guerre mondiale. Il est géré dans le cadre du secteur Robermont de la Ville de Liège et est ouvert au public.

Cimetière de Chênée centre

Le Cimetière de Chênée-centre est le cimetière communal principal de l'ancienne commune de Chênée, situé rue de Chèvremont dans le quartier de Chênée, au confluent de la Vesdre et de l'Ourthe avec la Meuse. Le nom de Chênée vient du vieux français chênaie, évoquant la forêt de chênes qui couvrait autrefois ce territoire. Chênée est mentionné pour la première fois au XIIe siècle sous le nom de Kesneies, et son histoire remonte à l'Antiquité : la localité s'est développée au croisement de deux voies romaines, la première reliant Trèves à Tongres, la seconde reliant Jupille à Stavelot via Theux. Jusqu'en 1266, Chênée faisait partie de la Vogtei de Jupille, rattachée au diocèse de Verdun, avant d'être affiliée à la principauté de Liège. L'ancienne commune de Chênée fut fusionnée avec Liège le 1er janvier 1977. Le cimetière, géré par la Ville de Liège dans le secteur de Sainte-Walburge, est ouvert en permanence et accessible en fauteuil roulant.

Cimetière de Chênée-Sart Moray

Le Cimetière de Chênée-Sart Moray est situé rue du Sart Moray dans le quartier de Chênée, à la limite orientale de la ville de Liège, dans une zone résidentielle entre la vallée de l'Ourthe et les hauteurs de Grivegnée. Le lieu-dit Sart-Moray désigne une ancienne zone défrichée (sart) qui constituait un espace agricole en marge du village de Chênée. L'ancienne commune de Chênée, dont le nom évoque une chênaie médiévale, a des origines romaines : elle se développa à l'intersection de deux voies antiques reliant Trèves à Tongres et Jupille à Stavelot. Chênée fit partie de la Vogtei de Jupille jusqu'en 1266, rattachée au diocèse de Verdun, avant d'intégrer la principauté de Liège. Comme toutes les anciennes communes périphériques de Liège, Chênée fut fusionnée avec la cité ardente le 1er janvier 1977. Le cimetière de Sart Moray est géré par le Département des Affaires Citoyennes de la Ville de Liège, dans le secteur de Sainte-Walburge, et dispose d'un accès pour les personnes à mobilité réduite ainsi que d'un parking.

Cimetière de Glain

Le Cimetière de Glain est situé rue Waltère Hannay dans le quartier de Glain, au nord-ouest de la ville de Liège. Glain est l'une des anciennes communes indépendantes absorbées par Liège lors de la fusion du 1er janvier 1977. L'histoire de Glain remonte au moins au IXe siècle : en 814, l'empereur Louis le Pieux confirma une chapelle appartenant aux monastères de Malmedy et de Stavelot dans cette localité. En 888, le roi Arnulf de Carinthie confirma les propriétés de la convent de Sainte-Marie d'Aix-la-Chapelle à « Glaniaco ». Glain était précédemment partie de l'ancienne commune d'Ans-et-Glain de 1795 à 1874, avant de devenir une commune indépendante jusqu'à la fusion de 1977. Le quartier est notamment connu pour le hameau d'En Ster, en grande partie enseveli sous les terrils des charbonnages de la Patience et Beaujonc. Le cimetière de Glain est géré par la Ville de Liège dans le cadre du secteur de Sainte-Walburge. Il est ouvert en permanence et accessible en fauteuil roulant.

Cimetière de Grivegnée

Le Cimetière de Grivegnée est situé rue du Cimetière dans le quartier de Grivegnée, sur la rive droite de la Meuse au nord de l'Ourthe. Grivegnée est une ancienne commune qui a connu plusieurs transformations territoriales : le 1er juillet 1871, Bressoux en fut détaché pour former une commune séparée, et le 1er janvier 1977, Grivegnée fut fusionnée avec la Ville de Liège lors de la grande réforme communale. Grivegnée constitue aujourd'hui l'un des plus grands quartiers de Liège, bordé par Angleur, les Vennes, Bressoux et Chênée. Le quartier possède plusieurs cimetières : outre ce cimetière de Grivegnée-centre, il existe aussi les cimetières de Grivegnée-Bure-du-Bassin, de Grivegnée-Église (Notre-Dame-Immaculée-Conception) et de Grivegnée-Servais-Malaise. Le cimetière est géré dans le secteur de Robermont de la Ville de Liège. Il dispose d'un accès pour personnes à mobilité réduite.

Cimetière de Grivegnée La Bure

Le Cimetière de Grivegnée La Bure (officiellement Grivegnée-Bure-du-Bassin) est situé voie Mélotte dans le quartier de Grivegnée, à l'est de Liège. Son nom évoque le « bure », terme wallon désignant un puits de mine, rappelant la présence historique des charbonnages qui ont façonné le paysage industriel de la région liégeoise. Le quartier de Grivegnée, ancienne commune indépendante fusionnée avec Liège le 1er janvier 1977, est traversé par une longue histoire ouvrière liée à l'exploitation houillère et à la métallurgie. Bressoux fut détaché de Grivegnée en 1871, illustrant le dynamisme démographique de ce territoire. Le cimetière La Bure est l'un des quatre sites funéraires du quartier de Grivegnée, aux côtés du cimetière centre, du cimetière Notre-Dame-Immaculée-Conception et du cimetière Servais-Malaise. Il est géré par la Ville de Liège (secteur Robermont) et accessible en fauteuil roulant, avec parking disponible.

Cimetière de Jupille Saint-Amand

Le Cimetière de Jupille Saint-Amand est situé En-Mi-La-Ville dans l'ancienne commune de Jupille-sur-Meuse, aujourd'hui quartier de Liège depuis la fusion communale du 1er janvier 1977. Jupille-sur-Meuse est un lieu chargé d'histoire carolingienne : c'est ici que Pépin II de Herstal (né vers 645, mort le 16 décembre 714 à Jupille), maire du palais d'Austrasie puis de toute la Francie, résidait dans son palais et y rendit son dernier souffle. Pépin de Herstal est le père de Charles Martel, le grand-père de Pépin le Bref et l'arrière-grand-père de Charlemagne, faisant de Jupille un berceau symbolique de la dynastique carolingienne. En septembre 696 ou 705, c'est également à Jupille que Pépin II reçut l'évêque Lambert de Maastricht, dont l'assassinat conduisit à la canonisation et au culte de saint Lambert. Le quartier de Jupille tire son nom latin de « Juliaci villa », domaine gallo-romain. Le cimetière Saint-Amand honore le souvenir de ce quartier historique et est accessible en fauteuil roulant.

Cimetière de Notre Dame Immaculée Conception

Le Cimetière Notre-Dame-Immaculée-Conception, également connu comme cimetière de Grivegnée-Église, est situé rue de Herve dans le quartier de Grivegnée à Liège. Ce cimetière est lié à la paroisse de l'Immaculée Conception dans le secteur de Bois-de-Breux, qui fait partie de l'unité pastorale de l'Alliance regroupant Jupille et les hauteurs de Grivegnée. La dévotion à Notre-Dame de l'Immaculée Conception est profondément ancrée dans l'histoire religieuse liégeoise : l'ancienne église Notre-Dame-de-l'Immaculée-Conception du centre de Liège, construite dans la première moitié du XVIIe siècle pour les Carmes déchaux, constitue un des joyaux baroques de la Cité Ardente. Le cimetière de Grivegnée-Église honore cette tradition mariale dans ce quartier de l'est liégeois, ancienne commune fusionnée avec Liège en 1977. Il est géré par la Ville de Liège (secteur Robermont) et est accessible en fauteuil roulant avec parking. Il constitue l'un des quatre cimetières du vaste quartier de Grivegnée.

Cimetière de Robermont

Het Cimetière de Robermont is de grootste en meest historisch significante begraafplaats van Luik, en een van de belangrijkste begraafplaatsen van heel België. Met meer dan 40 hectare en meer dan 90.000 grafplaatsen vormt Robermont een ware stad van de doden in het hart van de Luikse agglomeratie. Wie de rijke geschiedenis van Luik wil doorgronden, kan niet om deze indrukwekkende begraafplaats heen. De oorsprong van Robermont gaat terug tot 1797, toen de vroegere abdij van Robermont werd verkocht als nationaal goed na de Franse Revolutie. In 1783 was al besloten, om sanitaire redenen, om niet langer in de stad zelf te begraven. Het stadsbestuur greep de gelegenheid aan om de tuinen van de voormalige abdij om te vormen tot begraafplaats. Op 21 mei 1805 werd het Cimetière de Robermont officieel geopend, waarna het al snel uitgroeide tot de voornaamste begraafplaats van de stad, nadat de andere stedelijke kerkhoven in de loop van de negentiende eeuw werden gesloten. De begraafplaats is opgedeeld in meerdere sectoren en bevat zowel burgerlijke als militaire graven. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd Robermont gebruikt voor de begraving van geallieerde krijgsgevangenen. Vandaag de dag herbergt de begraafplaats grafperken van Franse, Belgische, Italiaanse, Russische en Britse soldaten, beheerd door de Commonwealth War Graves Commission (CWGC). Meer dan 1.600 oorlogsslachtoffers vonden hier hun laatste rustplaats. In 2023 werd het Cimetière de Robermont opgenomen op de Werelderfgoedlijst van UNESCO, samen met vijftien andere herdenkingsplaatsen en begraafplaatsen in Wallonië die verband houden met de herinnering aan de Eerste Wereldoorlog. Deze erkenning onderstreept de uitzonderlijke universele waarde van dit funerair erfgoed. De begraafplaats is ook de laatste rustplaats van tal van Luikse en Belgische beroemdheden. Onder de bekende personen die hier begraven liggen, bevinden zich de wiskundige Eugène Charles Catalan, de bioloog Édouard van Beneden (1846-1910), de schilder Évariste Carpentier (1845-1922), de historicus Ulysse Capitaine (1828-1871), de componist Étienne Soubre (1813-1871), de jazzgitarist René Thomas (1926-1975) en luitenant-generaal Victor Bertrand (1857-1931), die zich tijdens de Eerste Wereldoorlog onderscheidde. Ook militaire helden zoals commandant Marchand, die op 6 augustus 1914 als eerste het alarm sloeg bij de aanval op Luik, zijn hier begraven. Architecturaal biedt Robermont een fascinerende diversiteit aan funeraire kunst: van eenvoudige grafstenen tot indrukwekkende familiekapellen, mausolea en monumentale beeldhouwwerken uit de negentiende en vroege twintigste eeuw. Een bezoek aan Robermont is tegelijk een wandeling door de funeraire kunst en de sociale geschiedenis van Luik. Het Cimetière de Robermont ligt aan de Rue de Herve in het gelijknamige deelgebied van Luik, vlakbij de wijk Grivegnée, en is goed bereikbaar met het openbaar vervoer vanuit het stadscentrum. De monumentale ingang van het Cimetière de Robermont, met zijn imposante poortgebouw, verwelkomt jaarlijks duizenden bezoekers: nabestaanden, genealogen, geschiedenisliefhebbers en toeristen. De begraafplaats is opgedeeld in meerdere genummerde secties, elk met hun eigen karakteristieke stijl afhankelijk van de aanlegperiode. De oudste secties, daterend uit de vroege negentiende eeuw, tonen de rijke funeraire architectuur van die periode: grafkapellen in neoclassicistische of neogotische stijl, obelisken, urnmonumenten en gedetailleerde medaillons met portretten van de overledenen. Het beheer van de begraafplaats is in handen van de stad Luik. De dienst voor Begrafenissen en Sepulturen van de stad staat in voor het onderhoud en de administratie. Voor informatie over de openingsuren en het reglement van de begraafplaats kan men terecht bij de stadsdiensten. De begraafplaats is toegankelijk voor voetgangers en rolstoelgebruikers, en beschikt over een ruime parkeerplaats aan de ingang. Het Cimetière de Robermont is niet enkel een functionele begraafplaats, maar tevens een openluchtmuseum van Luikse en Belgische geschiedenis. Een wandeling langs de hoofdlanen en de zijpaden brengt u langs decennia van funeraire kunst en sociale geschiedenis, van de industriële bourgeoisie van de negentiende eeuw tot de gewone arbeidersforens van de twintigste. Robermont is, kortom, de spiegel van de stad Luik zelf: groot, veelzijdig, en doordrongen van een rijke en soms bewogen verleden.

Cimetière de Rocourt-Saint-Léon

Het Cimetière de Rocourt-Saint-Léon is een van de meest bijzondere en kleinste begraafplaatsen van België. Gelegen in de wijk Rocourt, een deelgemeente van Luik, heeft dit minuscule kerkhof slechts 0,06 hectare oppervlakte en herbergt welgeteld één enkel graf. Daarmee maakt het aanspraak op de titel van kleinste begraafplaats van het land, en tevens de enige in zijn soort die nog steeds officieel als dusdanig erkend wordt. De begraafplaats is gesitueerd naast de kerk van Sint-Léon in het hart van het historische dorpje Rocourt. Rocourt was vóór de grote gemeentefusie van 1977 een zelfstandige gemeente, die toen bij de stad Luik werd gevoegd. De kerk en haar kleine kerkhof vormen een stille getuige van het vroegere dorpsleven in dit deel van de Luikse agglomeratie. Het grondgebied van Rocourt heeft een rijke middeleeuwse geschiedenis. De streek was van oudsher een landbouwgebied, maar beleefde een ingrijpende transformatie door de industrialisering van de negentiende en twintigste eeuw. Vandaag is Rocourt vooral bekend als stadswijk, maar de kleine kerk met haar eenzame graf blijft een charmante herinnering aan het verleden. Omdat op dit kerkhof geen nieuwe begravingen meer plaatsvinden, is het Cimetière de Rocourt-Saint-Léon meer een historisch monument dan een actieve begraafplaats. Het vormt een intrigerende bestemming voor wie geïnteresseerd is in lokale geschiedenis, funerair erfgoed of eenvoudigweg in de curiositeiten die de Luikse stedelijke ruimte te bieden heeft. De Luikse gemeentelijke begraafplaatsendienst beheert dit kleine kerkhof als deel van het sector Sainte-Walburge. Geïnteresseerden kunnen contact opnemen met de stadsdiensten voor meer informatie over de historische betekenis van de plek. Rocourt werd op 1 januari 1977 bij de stad Luik gevoegd als onderdeel van de grote Belgische gemeentefusie. De voormalige zelfstandige gemeente bestond uit drie kernen: Rocourt-Chaussée, Rocourt-Barrière en Rocourt-Village. Elk van deze kernen had zijn eigen karakter: het dorp Rocourt was oorspronkelijk een agrarische gemeenschap ten noorden van de stad Luik, maar evolueerde in de twintigste eeuw tot een residentiële wijk. De kerk van Sint-Léon, naast het kerkhof, is een bescheiden maar charmante dorpskerk die de hechte band tussen geloof en gemeenschap in het vroegere Rocourt weerspiegelt. Heiligen als Sint-Léon (paus Leo I) waren in de vroegchristelijke kerk belangrijke beschermheiligen. Het feit dat het kerkhof deze naam draagt, duidt op een nauwe relatie met de parochiegeschiedenis van het dorp. Als curiositeit voor genealogen, historici en wandelaars biedt het Cimetière de Rocourt-Saint-Léon een zeldzame inkijk in de funeraire tradities van een kleine landelijke gemeenschap die vandaag volledig is opgegaan in de stedelijke massa van Luik. De stille en intieme sfeer van dit minuscule kerkhof vormt een sterk contrast met de drukte van de omringende wijk, en nodigt uit tot bezinning en historische reflectie. Wie het Cimetière de Rocourt-Saint-Léon wil bezoeken, kan terecht in de wijk Rocourt, een rustige residentiële buurt met goede verbindingen met het stadscentrum van Luik via het openbaar vervoer. Het kerkhof is vrij toegankelijk en vormt samen met de kerk een aantrekkelijk historisch ensemble voor wie geïnteresseerd is in de lokale geschiedenis van Luik en zijn vroegere deelgemeenten. De gemeente Rocourt maakte tot 1977 deel uit van de ring van zelfstandige gemeenten die de stad Luik omringden en die in het kader van de Belgische gemeentefusie werden samengevoegd met de kernstad. Rocourt was van oudsher een landbouwersgemeente op de hoogvlakten ten noorden van Luik, en transformeerde in de loop van de twintigste eeuw tot een residentiële wijk met een mix van eengezinswoningen en appartementsgebouwen. Het nabijgelegen vliegveld van Luik-Bierset (Liège Airport), dat zich gedeeltelijk op het grondgebied van Rocourt en omliggende gemeenten bevindt, heeft de wijk mee gevormd. De luchthaven is vandaag een van de grootste vrachtvlieghavens van Europa en geeft de streek een internationale uitstraling. De heilige Léon (Leo I), aan wie de kerk naast het kerkhof is gewijd, was een van de invloedrijkste pausen van de vroegchristelijke kerk (pontificaat 440-461). Hij wordt herinnerd als de paus die Attila de Hun wist te overtuigen om Rome te sparen. De kerk en het aangrenzende minuscule kerkhof van Rocourt-Saint-Léon vormen zo een onverwacht historisch monument in een doorsnee woonwijk, een stille getuige van eeuwen geloofsleven in de schaduw van de grote stad.

Cimetière de Saint-Gilles

Het Cimetière de Saint-Gilles is een historische begraafplaats gelegen in de gelijknamige wijk Saint-Gilles, op de linker Maasoever van Luik. De begraafplaats strekt zich uit tussen de Boulevard Louis Hillier en de Rue de Tilleur, tegenover de oude abdijkerk van Saint-Gilles, een van de meest bijzondere romaanse kerken van Luik. De wijk Saint-Gilles heeft een rijke en boeiende geschiedenis. In vroegere tijden bestond het gebied uit dichte bossen, die schuilplaats boden aan roofdieren en struikrovers. De transformatie van dit gevaarlijke woud begon in de elfde eeuw, toen een godvruchtige troubadour genaamd Goderan er een eerste kapel stichtte. De abdijkerk van Saint-Gilles, opgericht in de twaalfde eeuw en gewijd aan de heilige Egidius (Gilles), werd een priorij voor de reguliere kanunniken van Sint-Augustinus. In 1786, na zeven eeuwen, werd de gemeenschap ontbonden wegens te gering ledenaantal. Naast de kerk strekt de begraafplaats zich uit als een groene oase in het stedelijke weefsel. Historisch gezien was Saint-Gilles, samen met de naburige wijken Montegnée en Sint-Niklaas, een belangrijk mijnbouwgebied voor de Luikse steenkoolindustrie. De bewoners van de begraafplaats weerspiegelen dan ook de sociale geschiedenis van een arbeidswijk die eeuwenlang de ruggengraat van de Luikse economie vormde. Een bijzondere historische anekdote verbindt het kerkhof met de middeleeuwse rechtspraktijk in Luik: veroordeelden die vanuit het officiaal van Luik naar de galg op de Grands Champs werden geleid, passeerden via een smal paadje achter het kerkhof, dat de "Chemin des Patients" (het pad der gedoemden) werd genoemd. Vandaag is het Cimetière de Saint-Gilles een stille, groene plek die beheerd wordt door de stad Luik als deel van het sector Sainte-Walburge. Het biedt een moment van rust in een drukke stedelijke omgeving, en vormt samen met de aangrenzende kerk een waardevol historisch ensemble. De wijk Saint-Gilles heeft ook een minder bekende industriële dimensie. Samen met de buurgemeenten Montegnée en Sint-Niklaas was Saint-Gilles eeuwenlang een belangrijk centrum voor de steenkoolwinning in de Luikse agglomeratie. De mijnwerkersfamilies die hier leefden, zijn ook hier begraven, wat de begraafplaats tot een authentiek deel maakt van het industrieel en sociaal erfgoed van de streek. De overgang van een mijnwerkersbuurt naar een hedendaagse stadswijk is te lezen in de verschillende generaties van grafstenen die de begraafplaats rijk is. De kerk van Saint-Gilles zelf is een van de meest bijzondere romaanse kerken van Luik. De apsis dateert uit de twaalfde eeuw en is een zeldzaam bewaard Romaans architectuurjuweel in de Luikse binnenstad. Bezoekers die het kerkhof komen bezoeken, mogen zeker ook een kijkje nemen in de aangrenzende kerk, die beschermd is als monument en getuigt van de rijke kerkelijke traditie van de wijk. Het Cimetière de Saint-Gilles wordt beheerd door de stad Luik als onderdeel van het begraafplaatsencluster sector Sainte-Walburge. Voor bezoekers is de begraafplaats goed bereikbaar: ze ligt op wandelafstand van het stadscentrum van Luik, vlakbij de boulevard die de wijk verbindt met het naburige Sint-Niklaas en Tilleur. Een bezoek aan het kerkhof van Saint-Gilles is een stap terug in de tijd, een moment van rust temidden van de stedelijke drukte, en een kans om de rijke gelaagdheid van Luiks stedelijk erfgoed te ontdekken. De begraafplaats van Saint-Gilles ligt vlakbij de grens met de gemeente Sint-Niklaas, wat haar positie benadrukt als een begraafplaats op de rand van twee historische gemeenschappen. In de volksoverlevering van Luik wordt Saint-Gilles ook verbonden met de Paastraditie en de bedevaarten naar de abdijkerk, wat de religieuze en funeraire ruimte van de wijk een extra laag van betekenis geeft. Voor nabestaanden die een begraafplaats zoeken in dit deel van Luik, biedt het Cimetière de Saint-Gilles een rustige en goed onderhouden omgeving in een groene setting. De begraafplaats is bereikbaar via de Boulevard Louis Hillier en is onderdeel van het begraafplaatsencluster sector Sainte-Walburge van de stad Luik. De openingsuren en tarieven zijn te raadplegen bij de gemeentelijke dienst voor Begrafenissen. Een bezoek aan Saint-Gilles is ook een kans om de naburige abdijkerk te ontdekken, een van de weinige goed bewaarde romaanse kerken van Luik. De kerk, het kerkhof en de historische straten van de wijk vormen samen een waardevol patrimoniaal ensemble dat getuigt van de lange geschiedenis van dit deel van de stad.

Cimetière de Sainte-Walburge

Het Cimetière de Sainte-Walburge is een van de meest schilderachtige en historisch rijke begraafplaatsen van Luik. Gelegen op de hoogten boven de stad, beslaat dit groene rustpark zo'n 18 à 20 hectare en biedt het een panoramisch uitzicht over de Luikse agglomeratie. De begraafplaats werd geopend in 1874 en geldt als een van de belangrijkste funeraire erfgoedsites van de stad. De geschiedenis van begravingen op deze plek gaat veel verder terug dan 1874. Al in de dertiende en veertiende eeuw bevond er zich in de faubourg Sainte-Walburge een heiligdom en in de veertiende eeuw werd er een hospitaal voor melaatsen en andere zieken gebouwd, met naast een kerkhof dat bekend stond als het "cimetière des lépreux" (het leprakerkhof). Op 7 september 1614 werd de parochiekerk van Sainte-Walburge ingewijd en het leprakerkhof evolueerde naar een gewoon kerkhof naast de kerk. Dit eerste kerkhof van Sainte-Walburge werd in 1866 buiten gebruik gesteld. Het huidige cimetière werd plechtig geopend op vrijdag 20 maart 1874. In 1907 werd een monumentale ingangspoort toegevoegd, die vandaag nog steeds de begraafplaats siert. Sindsdien is het kerkhof gestaag uitgebreid en uitgegroeid tot de tweede grote begraafplaats van Luik. Een bijzonder kenmerk van Sainte-Walburge zijn de talrijke porseleinen medaillons op de grafstenen. Dit is een typische volkscultuur die men aantreft op familiebegraafplaatsen: eenvoudige mensen lieten hun geliefden vastleggen voor de eeuwigheid op een porseleinen fotoportretje, ingezet in de grafsteen. Sommige afgebeelden zijn nog jong, andere oud en glimlachend, maar allen in zondagse kleren. Deze verzameling van porseleinen medaillons vormt een uniek historisch fotoarchief van het dagelijkse Luikse leven. Onder de bekende personen die op Sainte-Walburge begraven liggen, telt men de liberale politicus Maurice Destenay, de taalkundige en Waalse activist Jean Haust, de actrice Berthe Bovy en de schilder Marcel Caron. De begraafplaats wordt beheerd door de stad Luik en is opgenomen in het begraafplaatsencluster sector Sainte-Walburge. De wijk Sainte-Walburge, die zijn naam dankt aan de heilige Walburga (of Walpurgis), een Angelsaksische heilige die in de achtste eeuw missionariswerk verrichtte in het Frankische Rijk, heeft een lange religieuze en sociale geschiedenis in Luik. De heilige Walburga is ook bekend van de Walpurgisnacht, de nacht van 30 april op 1 mei, die in de volksoverlevering geassocieerd wordt met hekserij en magie. Het Cimetière de Sainte-Walburge is ingedeeld in verschillende secties, elk met hun eigen karakter en tijdsperiode. Naast de gewone burgergraven bevat de begraafplaats ook een sectie met oorlogsgraven en herdenkingsmonumenten. De pelouse d'honneur, een erepark voor militaire slachtoffers, herdenkt de Luikenaars die sneuvelden tijdens de twee wereldoorlogen. Een bijzonder aspect van de begraafplaats is de ligging op de hoogten van Luik. De wandelroutes langs de lanen bieden niet alleen een historische ervaring, maar ook schilderachtige uitzichten over de stad en de Maasstreek. In het voorjaar bloeit de begraafplaats op door de vele bloemen die nabestaanden neerleggen, en de bomen zorgen voor welkome schaduw en een rustgevende sfeer. De begraafplaats van Sainte-Walburge is goed bereikbaar vanuit het stadscentrum van Luik en beschikt over een toegankelijke parkeerplaats. Voor de openingsuren en het reglement kan men terecht bij de stadsdiensten. Het bezoek aan Sainte-Walburge is een aanrader voor wie de funeraire tradities van Luik en de authentieke atmosfeer van een negentiende-eeuwse stadsbegraafplaats wil beleven. De wijk Sainte-Walburge is vandaag een levendige, multiculturele buurt op de hoogten van Luik, met een mix van historische woningen en modernere appartementsgebouwen. De begraafplaats vormt een groene long in het stadsweefsel en wordt gewaardeerd door omwonenden als plek voor wandeling en bezinning. De schaduwen van de oude bomen geven de begraafplaats een tijdloze sfeer. Voor genealogen is het Cimetière de Sainte-Walburge bijzonder interessant omwille van de talrijke porseleinen fotoportretjes die op de grafstenen zijn aangebracht. Deze foto's, daterende van de late negentiende tot de mid-twintigste eeuw, vormen een uniek visueel archief van het dagelijkse Luikse leven. Ze tonen hoe mensen zich kleedden, hoe ze zichzelf presenteerden en hoe zij de herinnering aan hun geliefden wilden bewaren. De begraafplaats van Sainte-Walburge is bereikbaar via de wijk Sainte-Walburge op de hoogten van Luik, goed verbonden met het stadscentrum via het openbaar vervoer. Voor de exacte openingsuren en dienstregelingen kan men terecht op de website van de stad Luik. De begraafplaats is rolstoeltoegankelijk en beschikt over een parkeerplaats.

Cimetière de Sclessin

Het Cimetière de Sclessin is gelegen in de gelijknamige wijk Sclessin, een deelgebied van Luik op de linker Maasoever. De begraafplaats beslaat een oppervlakte van circa 2,5 hectare aan de Rue du Perron en is een van de begraafplaatsen die deel uitmaken van het begraafplaatsencluster sector Sainte-Walburge van de stad Luik. Sclessin is een wijk met een bijzondere dubbele identiteit: enerzijds een rustiek verleden als agrarisch en wijnbouwdorp, anderzijds een spectaculaire transformatie tot voetbaltempel van Wallonië. Voor de industrialisering was Sclessin gedurende eeuwen een landelijke enclave waar welgestelde Luikenaars hun buitenverblijven bouwden. Vanaf de achttiende eeuw veranderde het karakter van de wijk geleidelijk door de opkomst van de industrie langs de Maas. De meest opvallende buur van het kerkhof is zonder twijfel het Stade Maurice Dufrasne, het thuisstadion van Standard de Liège, een van de succesvolste voetbalclubs van België. In 1909 trok Standard vanuit Grivegnée naar Sclessin en vestigde zich aan de oevers van de Maas. Sindsdien is het stadion meerdere malen vergroot en moderniseerd; het biedt vandaag plaats aan ruim 30.000 toeschouwers. De symbiose van een rustige begraafplaats en een bruisend voetbalstadion in dezelfde wijk maakt Sclessin tot een unieke plek in de Luikse stadsgeografie. De begraafplaats zelf herbergt de graven van generaties Sclessinaars en Luikenaars, waaronder families die hun bestaan bouwden in de ijzerindustrie, de glasnijverheid en de mijnbouw die de streek zo lang domineerden. Het Cimetière de Sclessin is ook geregistreerd bij de Belgian War Dead Register, wat aangeeft dat er militaire slachtoffers van de wereldoorlogen begraven liggen. Een bezoek aan het Cimetière de Sclessin is een bijzondere ervaring: de stilte van de begraafplaats contrasteert op matchweken scherp met het lawaai en de drukte rondom het nabijgelegen stadion, een metafoor voor de voortdurende wisselwerking tussen herinnering en beleving die het leven in een stad kenmerkt. De wijk Sclessin heeft ook een rijke geschiedenis op het vlak van volkscultuur en verenigingsleven. Zoals zoveel Luikse arbeidswijken kende Sclessin een bloeiend netwerk van buurtcomités, muziekmaatschappijen en sportclubs. Het voetbal, met Standard de Liège als vlaggenschip, was en is het cement van de sociale cohesie in de wijk. Op matchdagen trekt het stadion tienduizenden supporters aan, die de straten van Sclessin vullen met kleuren, gezang en enthousiasme. De Maas speelde een cruciale rol in de geschiedenis van Sclessin. De rivier was niet alleen een transportader voor goederen en grondstoffen, maar ook een landschappelijk element dat de wijk zijn karakter gaf. Langs de Maasoever werden in de negentiende en twintigste eeuw tal van industriële installaties gebouwd: staalfabrieken, glasfabrieken en chemische bedrijven. De werknemers van deze bedrijven vestigden zich in de wijk en bevolkten ook de lokale begraafplaats. De begraafplaats van Sclessin is beheerd door de stad Luik en maakt deel uit van het begraafplaatsencluster sector Sainte-Walburge. Ze is gelegen aan de Rue du Perron 9 in de wijk Sclessin. Voor bezoekers is de begraafplaats bereikbaar met het openbaar vervoer vanuit het stadscentrum van Luik. Parkeren is mogelijk in de omgeving van de begraafplaats. Een bezoek aan het Cimetière de Sclessin combineert mooi met een verkenning van de historische Maasoever en eventueel een bezoek aan het legendarische stadion van Standard de Liège, dat op wandelafstand ligt. De wijk Sclessin kent ook een levende muziekcultuur die nauw verweven is met de voetbaltraditie. De supporters van Standard de Liège staan bekend om hun passioneel zangrepertoire en hun trouw aan de club, die in zijn beste jaren meermalen Belgisch kampioen werd. De sfeer die de Stade Maurice Dufrasne in Sclessin ademt op een wedstrijddag, staat in schril contrast met de stille rust van de nabijgelegen begraafplaats. Genealogen die voorouders zoeken in Sclessin of de omliggende Luikse arbeiderswijken, kunnen de begraafplaats van Sclessin als startpunt gebruiken voor hun onderzoek. De gemeentelijke archieven van Luik bevatten registers van begravingen die teruggaan tot de vroege negentiende eeuw. De begraafplaats is ook geïndexeerd in genealogische databanken. Het Cimetière de Sclessin is gelegen aan de Rue du Perron 9 in Sclessin, een wijk van Luik op de linker Maasoever. De begraafplaats is bereikbaar met het openbaar vervoer vanuit het stadscentrum. Bezoekers die ook het stadion van Standard de Liège willen bezoeken, combineren dit best met een kijk op de rondleidingen die het stadion aanbiedt voor geïnteresseerden in de rijke voetbalgeschiedenis van de club.

Cimetière de Souverain-Wandre

Het Cimetière de Souverain-Wandre (ook bekend als Cimetière de Wandre-Souverain) is een begraafplaats gelegen in de wijk Souverain-Wandre, een onderdeel van het historische deelgebied Wandre van Luik. Wandre was vóór de gemeentefusie van 1977 een zelfstandige gemeente; sindsdien maakt het deel uit van de stad Luik. De wijk Souverain-Wandre nestelt zich op de hellingen boven de Maas, in een gebied dat gekenmerkt wordt door een combinatie van restanten van het vroegere landelijke karakter en moderne stedelijke ontwikkeling. De begraafplaats ligt in de nabijheid van de kerk van Sint-Rochus, een van de historische kerken van Wandre. De naam "Souverain" verwijst naar de hogere ligging ten opzichte van het lager gelegen Wandre-Centre. De begraafplaats heeft in het recente verleden te lijden gehad onder extreme weersomstandigheden. In mei 2024 werden zware overstromingen veroorzaakt door hevige regenval in de regio. Door het bezwijken van een keermuur bovenwaarts van het kerkhof liep de begraafplaats ernstige schade op: meerdere graven werden in meerdere of mindere mate beschadigd. De stad Luik nam onmiddellijk veiligheidsmaatregelen en sloot de begraafplaats tijdelijk voor publiek, in afwachting van herstelwerkzaamheden. Dit incident illustreert de kwetsbaarheid van historische begraafplaatsen voor klimatologische veranderingen en de noodzaak van structureel onderhoud van retentie- en waterbeheerswerken. De stad Luik volgde de herstelprocedures op en hield nabestaanden regelmatig op de hoogte van de evolutie. De begraafplaats van Souverain-Wandre maakt deel uit van het begraafplaatsencluster sector Robermont van de stad Luik en bewaart de herinneringen aan generaties bewoners van dit historische deel van de Luikse agglomeratie. De geschiedenis van Wandre is nauw verbonden met de steenkoolwinning en de metallurgische industrie die de Luikse agglomeratie in de negentiende en twintigste eeuw domineerden. John Cockerill nam participaties in de steenkoolmijnen van Wandre, wat de wijk tot een belangrijk knooppunt maakte in het industriële netwerk van de regio. De mijnwerkersfamilies die hier werkten en woonden, liggen ook op de begraafplaatsen van Wandre begraven. De wijk Wandre bestaat uit verschillende deelkernen, elk met hun eigen karakter. Souverain-Wandre ligt hoger op de helling boven de Maas, waardoor het een landschappelijk ander karakter heeft dan het lager gelegen Wandre-Centre. Het uitzicht over de rivier en de industriële vallei geeft de wijk een bijzondere ambiance die de overgang illustreert tussen het landelijke Luikse achterland en de industriële haven aan de Maas. Na de reparatie van de schade veroorzaakt door de overstromingen van mei 2024 is de begraafplaats weer toegankelijk voor het publiek. De stad Luik heeft stappen ondernomen om de weerbaarheid van de site te verbeteren en toekomstige schade te beperken. Nabestaanden met vragen over de staat van graven na de overstromingen kunnen contact opnemen met de gemeentelijke dienst voor Begrafenissen en Sepulturen. Het Cimetière de Souverain-Wandre maakt deel uit van het begraafplaatsencluster sector Robermont van de stad Luik. De begraafplaats is bereikbaar via de wijk Wandre, die goed verbonden is met het stadscentrum via het openbaar vervoer. Bezoekers kunnen de site combineren met een bezoek aan de historische kern van Wandre en de nabijgelegen kerk van Sint-Rochus. De herstelpogingen na de overstromingen van mei 2024 illustreren de bredere uitdagingen van klimaatadaptatie in stedelijk Wallonië. Begraafplaatsen die gelegen zijn op hellingen of in overstromingsgevoelige zones vragen speciale aandacht en onderhoud. De stad Luik heeft na de incidenten concrete maatregelen genomen om de waterbeheersing op en rond de begraafplaats te verbeteren. Genealogen en historici die onderzoek doen naar families uit Wandre kunnen informatie vinden via de gemeentelijke archieven van Luik en via genealogische databanken zoals Geneanet, waar de begraafplaats van Souverain-Wandre geïndexeerd is. De graven op deze begraafplaats beslaan meerdere generaties en bieden een schat aan informatie voor stamboomonderzoekers. De wijk Souverain-Wandre biedt ook interessante wandelmogelijkheden op de hellingen boven de Maas, met uitzichten over de rivier en de Luikse agglomeratie. Een bezoek aan de begraafplaats kan gecombineerd worden met een wandeling door de karakteristieke straatjes van Souverain-Wandre, die een oud dorpskarakter hebben bewaard ondanks de verstedelijking van de omgeving.

Cimetière de Wandre Centre

Het Cimetière de Wandre-Centre is de centrale begraafplaats van de wijk Wandre, een historisch deelgebied in het oosten van Luik aan de rechteroever van de Maas. Wandre was tot de gemeentefusie van 1977 een zelfstandige gemeente en behoudt nog steeds een sterk eigen karakter en identiteitsgevoel. De wijk telt meerdere begraafplaatsen: naast Wandre-Centre zijn er ook Wandre-Souverain, Wandre-Xhavée en het militaire kerkhof Rabosée. De geschiedenis van Wandre is onlosmakelijk verbonden met de verdediging van Luik tijdens de Eerste Wereldoorlog. In de nacht van 5 op 6 augustus 1914 hielden circa 500 Belgische soldaten op de heuvels van Wandre stand tegen een overmacht van 6.000 Duitse indringers. Commandant Marchand, die de vijand opmerkte en het alarm sloeg maar door de Duitsers werd neergeschoten, sneuvelde hier op 6 augustus 1914. Deze slag bij Wandre is een van de legendarische momenten van de Belgische weerstand in de Eerste Wereldoorlog. In de buurt van Wandre-Centre bevindt zich ook het Belgisch militair kerkhof van Rabosée, dat in 1925 werd ingericht op de top van de Thier de Wandre voor de graven van de gevallenen bij de gevechten van 1914. Dit militaire kerkhof is een van de historische herdenkingsplaatsen voor de slag bij Luik en trekt jaarlijks historisch geïnteresseerde bezoekers. Het Cimetière de Wandre-Centre zelf herbergt de graven van generaties Wandrenaren en heeft zijn wortels in de agrarische gemeenschap die de wijk voor de industrialisering kenmerkte. De begraafplaats maakt deel uit van het begraafplaatsencluster sector Robermont van de stad Luik en wordt beheerd door de gemeentelijke dienst voor Begrafenissen en Sepulturen. De ligging van de begraafplaats in het centrum van de historische kern van Wandre geeft haar een bijzondere positie als bewaarplek van de lokale gemeenschapsgeschiedenis, van de vroeg-twintigste-eeuwse arbeidersgezinnen tot de huidige multiculurele wijkbevolking. De wijk Wandre heeft een rijke geologische en industriële geschiedenis. De ondergrond van Wandre is rijk aan steenkool, en al vanaf de vroegmoderne tijd werden er kleine mijnen geopend die de basis legden voor de latere industrialisering. In de negentiende eeuw groeide de mijnbouw en de bijbehorende industrie sterk uit, waardoor Wandre veranderde van een agrarische gemeenschap in een industriewijk. In 1977, bij de grote Belgische gemeentefusie, werd Wandre één van de nieuwe deelgemeenten van Luik, samen met wijken als Angleur, Bressoux, Chênée, Glain, Grivegnée, Jupille-sur-Meuse en Rocourt. Het verlies van de gemeentelijke autonomie ging niet zonder slag of stoot, maar Wandre heeft zijn eigen identiteitsgevoel bewaard en profileert zich als een wijk met een sterk gemeenschapskarakter. De begraafplaats Wandre-Centre is de centrale begraafplaats van de wijk en spiegelt deze rijke en gelaagde geschiedenis. Van de vroegste industriële families tot de recentere migranten die de wijk mee hebben opgebouwd: allen vonden hun laatste rustplaats op dit kerkhof. De verscheidenheid aan grafstijlen en -materialen, van eenvoudige arduinen stenen tot meer uitgewerkte monumenten, vertelt het verhaal van de sociale en economische evolutie van Wandre door de decennia heen. Voor bezoekers is de begraafplaats goed bereikbaar via het openbaar vervoer vanuit het stadscentrum van Luik. De wijk Wandre heeft ook een eigen buurtmairie (wijkbureau) dat informatie kan verstrekken over lokale diensten en evenementen. Wandre-Centre is meer dan een begraafplaats: het is een levend archief van de gemeenschap die dit bijzondere stukje Luik door de eeuwen heen heeft gevormd. De slag bij Wandre van augustus 1914 heeft ook haar sporen nagelaten in het collectieve geheugen van de wijk. Ieder jaar worden herdenkingsceremonies georganiseerd bij het militair kerkhof van Rabosée en bij de lokale oorlogsmonumenten, waarbij de bevolking van Wandre samenkomt om de gevallenen te eren. Deze ceremonies versterken de gemeenschapsbanden en houden de historische herinnering levend. Voor stamboomonderzoek biedt de begraafplaats Wandre-Centre waardevolle informatie over de families die generaties lang in de wijk woonden. De gemeentelijke archieven van Luik bevatten gedetailleerde registers van begravingen. Genealogische databanken zoals Geneanet vermelden ook graven van de begraafplaatsen van Wandre. Het Cimetière de Wandre-Centre is gelegen in het hart van de historische kern van Wandre. Bezoekers bereiken de begraafplaats via het openbaar vervoer vanuit Luik; de wijk Wandre is goed verbonden met het stadscentrum. Een bezoek aan de begraafplaats combineert mooi met een verkenning van de historische kerk van Wandre en eventueel het nabijgelegen Belgisch militair kerkhof van Rabosée, een indrukwekkende herdenkingsplaats voor de gevallenen van de Eerste Wereldoorlog.

Cimetière militaire de Wandre

Deutscher soldatenfriedhof Liege

Église du Sacré-Coeur de Cointe

Église Notre-Dame du Rosaire

Église Pentecôtiste Unie En Europe - Liège

Eglise Protestante Baptiste de Liège

Église protestante de Liège-Marcellis (EPUB)

Église protestante Lambert-le-Bègue

Église Protestante Unie de Belgique - Liège Rédemption

Enclos des fusillés

Enclos National des Fusillés

De Enclos National des Fusillés is een nationale oorlogsnecropolis gelegen in het Citadelpark van Luik, op de voormalige wallen van het bastion Saint-François. Tussen 21 mei 1941 en 4 september 1944 werden hier 221 mensen gefusilleerd door de Wehrmacht en Waffen-SS: overwegend Belgische verzetsstrijders, saboteurs en politieke gevangenen die in blok 24 van de citadel hadden vastgezeten. De veroordeelden kwamen via een ondergrondse gang vanuit de gevangenis naar de executieplaats. Voor hun dood mochten zij de kapelaan ontvangen en drie brieven typen aan hun familie. Na de bevrijding werden graven over het hele land opgegraven en geconcentreerd op deze plek. Van de 419 begraven slachtoffers zijn er vandaag nog 98 ter plaatse; de anderen werden overgebracht naar familiegrafplaatsen of naar de begraafplaats Robermont. De nationaliteiten weerspiegelen het brede karakter van het Europese verzet: 377 Belgen, 10 Luxemburgers, 10 Polen, 10 Russen, 6 Fransen, en kleinere groepen uit Nederland, Spanje, Italië, Servië en de VS. Ook de kapelaan van de citadel, Mathieu Voncken, ligt hier begraven. De enclos werd in 1977 geklasseerd als beschermd erfgoed. Op 24 september 2021 verscheen in het Belgisch Staatsblad een Koninklijk Besluit dat de site de status van Nationale Necropolis verleende, een erkenning die de herinnering over generaties moet bestendigen. Het terrein van 0,8 hectare staat open 24/7 en wordt beheerd door het War Heritage Institute (WHI) in opdracht van het ministerie van Defensie. De toegang dateert officieel van 12 oktober 1947, datum van de plechtige inhuldiging.

Masjid Al-Itissam

De Masjid Al-Itissam, gelegen aan de Rue de Porto 64 in het stadsdeel Bressoux (postcode 4020) van Luik, is een actieve islamitische gebedsplaats (moskee) en geen begraafplaats. De naam "Al-Itissam" verwijst naar het concept van vasthouden aan de leer van de islam. De moskee bedient een deel van de moslimgemeenschap van Luik-oost en beschikt over een ingang en bijhorende voorzieningen voor gelovigen. Met een Google-beoordeling van 4,6/5 op basis van 138 beoordelingen geniet de moskee een goede reputatie in de wijk. Luik heeft een aanzienlijke moslimgemeenschap die verspreid is over de verschillende deelgemeenten. Bressoux, ten noordoosten van het stadscentrum aan de oevers van de Maas, is een volksbuurt met een diverse bevolking. Islamitische begravingen in de regio Luik vinden doorgaans plaats op specifieke percelen van de gemeentelijke begraafplaatsen of in erkende islamitische secties. **Let op**: deze locatie is een moskee en geen begraafplaats. Bezoekers die een begraafplaats in Luik zoeken, worden verwezen naar de Cimetière de Robermont (de grootste stadsbegraafplaats, met islamitische sectie), de Cimetière du Geer of andere gemeentelijke begraafplaatsen van de stad Luik.

Mosquée Assabil

De Mosquée Assabil, gelegen op de Place de la Résistance 10 (postcode 4020) in Luik, is een islamitische gebedsruimte en geen begraafplaats. "Assabil" betekent in het Arabisch "de weg" of "het pad", een naam die verwijst naar het pad richting God. De moskee is gevestigd aan het plein dat de naam draagt van de Belgische weerstand uit de Tweede Wereldoorlog, in het stadsdeel Bressoux. Met een Google-beoordeling van 4,5/5 op basis van 50 beoordelingen en een eigen website is de Mosquée Assabil een herkenbaar adres voor de plaatselijke moslimgemeenschap. De Résistanceplein-omgeving is sterk verbonden met de herinneringscultuur van Luik: nabijgelegen is het brede netwerk van straatnamen en monumenten die de verzetslieden van de stad eren. In deze multiculturele wijk heeft de islamitische gemeenschap een zichtbare aanwezigheid opgebouwd via verschillende gebedshuizen. **Let op**: deze locatie is een moskee en geen begraafplaats. Voor islamitische begravingen in Luik verwijzen wij naar de erkende islamitische secties van de Cimetière de Robermont en andere gemeentelijke begraafplaatsen van de stad.

Mosquée At-Taqwa

De Mosquée At-Taqwa, gelegen aan de Avenue Francisco Ferrer 3 (postcode 4030) in het stadsdeel Grivegnée van Luik, is een islamitische gebedsplaats en geen begraafplaats. "At-Taqwa" is een centraal concept in de islam dat vroomheid, godsvrees en bewustheid van God betekent. De moskee heeft een Google-beoordeling van 4,3/5 op basis van 43 beoordelingen en is bereikbaar via de boulevard die de naam draagt van de Spaanse anarchistische pedagoog Francisco Ferrer Guardia, die in 1909 in Barcelona werd geëxecuteerd en wiens gedachtegoed veel weerklank vond in het Luikse arbeidsmilieu. Grivegnée is een voormalige zelfstandige gemeente die in 1977 fuseerde met Luik. De wijk heeft een gemengde bevolking met een sterke arbeidersgeschiedenis, afkomstig uit diverse migratiegolven van de 20e eeuw. De moslimgemeenschap heeft hier meerdere gebedsplaatsen opgericht. **Let op**: deze locatie is een moskee en geen begraafplaats. Voor begravingen in de regio Grivegnée-Luik verwijzen wij naar de gemeentelijke begraafplaatsen van de stad Luik.

Mosquee Islamique De Liege

De Mosquée Islamique de Liège, gelegen aan de Chaussée des Prés 8 (postcode 4020) in Luik, is een islamitisch gebedscentrum en geen begraafplaats. Ondanks de naam "islamitische begraafplaats" die in sommige databanken verschijnt, betreft het hier uitsluitend een gebedsplaats. De moskee heeft een Google-beoordeling van 4,3/5 en vervult een religieuze en sociale rol voor de moslimgemeenschap in het noordoosten van Luik. De Chaussée des Prés ligt in de omgeving van Bressoux, een stadsdeel dat in de loop van de 20e eeuw een diverse, multiculturele bevolkingssamenstelling heeft gekregen door migratie vanuit Noord-Afrika en andere islamitische landen. De islamitische gemeenschap van Luik beschikt over verschillende erkende gebedsplaatsen verspreid over de stad en haar deelgemeenten. **Let op**: deze locatie is een moskee en geen begraafplaats. Het type "islamitische begraafplaats" in de originele gegevensbron is onjuist. Voor islamitische begravingen in Luik verwijzen wij naar de Cimetière de Robermont, die een erkende islamitische sectie heeft.

Synagogue

De Synagogue de Liège, gelegen aan de Rue Léon Frédéricq 19 (postcode 4020) in Luik, is de centrale synagoge van de joodse gemeenschap van Luik en geen begraafplaats. De synagoge heeft een Google-beoordeling van 4,4/5 op basis van 16 beoordelingen en is bereikbaar via het telefoonnummer dat gelinkt is aan de Consistoire Israélite de Liège, het officiële orgaan dat de joodse religieuze instellingen in de provincie Luik beheert. Luik heeft een eeuwenoude joodse aanwezigheid. De huidige synagoge dateert uit de late 19e of vroege 20e eeuw en is een van de weinige actieve joodse religieuze instellingen in Wallonië. De straat is vernoemd naar Léon Frédéricq (1851–1935), een vooraanstaand Luiks fysioloog en rector van de Université de Liège. De joodse begraafplaats van Luik bevindt zich op de Cimetière de Robermont, waar een afzonderlijk joods gedeelte is voorbehouden overeenkomstig de religieuze voorschriften. **Let op**: deze locatie is een synagoge en geen begraafplaats. Bezoekers die op zoek zijn naar de joodse begraafplaats van Luik, worden verwezen naar het joodse perceel van de Cimetière de Robermont, Boulevard de la Constitution, Luik.

Cimetière de Bruyères