Begraafplaatsen in Florenville

Cimetière - Fontenoille

Het Cimetière de Fontenoille is de begraafplaats van het kleine Gaumese dorp Fontenoille, gelegen in de gemeente Florenville in de provincie Luxemburg (Wallonië, België). Dit rustige kerkhof ligt in een van de schilderachtigste valleien van de Semois-streek, op de linkeroever van de rivier, omringd door de karakteristieke open landschappen van de Gaume. Fontenoille heeft een rijke geschiedenis die teruggaat tot de vroege middeleeuwen. De naam van het dorp stamt af van het Latijnse "Fontanicula", wat "klein fontein" betekent — een verwijzing naar de talrijke bronnen in de omgeving. Al in 1270 ontving Fontenoille zijn vrijheidsrechten volgens het Beaumont-recht, waardoor het een van de vroegst geëmancipeerde dorpen in de regio is. Het dorp is ook bekend om zijn bijzondere gele bouwsteen, de zogeheten "steen van Fontenoille" (pierre de Fontenoille), die op de zuidflank van de heuvels gewonnen werd. Deze goudgele zandsteen gaf aan gebouwen in de gehele Gaume een warm en karakteristiek uiterlijk, vergelijkbaar met de befaamde blauwe hardsteen (arduin) uit andere delen van België maar dan in de typische Lotharingse tint. Het Cimetière de Fontenoille is een gemeentelijke begraafplaats die de overledenen herbergt van meerdere generaties Fontenoillianen. De begraafplaats weerspiegelt het karakter van dit kleine landbouwdorp: eenvoudig, waardig en nauw verbonden met het agrarische leven van de Gaume. Veel grafstenen dragen familienamen die al eeuwenlang in de streek voorkomen, wat de begraafplaats tot een levend archief van de lokale genealogie maakt. De ligging van Fontenoille, ingeklemd tussen de bossen van de Ardennen en de open vlakten van de Gaume, maakt de omgeving uitermate geschikt voor wandelaars en natuurliefhebbers. De begraafplaats ligt op wandelafstand van de pittoreske Semois-vallei, waar kano's, fietsers en wandelaars de oevers verkennen. Bezoekers van het kerkhof treffen er een sfeervolle, goed onderhouden begraafplaats met traditionele grafstenen in de Gaumese stijl. De nabijheid van de Semois en de ruime horizon van het Lotharingse plateau geven de plek een sereen en tijdloos karakter. Fontenoille is administratief deel van de fusiegemeente Florenville die in 1977 ontstond uit de samenvoeging van zeven vroegere gemeenten: Chassepierre, Florenville, Fontenoille, Lacuisine, Muno, Sainte-Cécile en Villers-devant-Orval. De begraafplaats is vrij toegankelijk en gelegen aan de Rue du Paquis in Fontenoille. Parkeren is mogelijk in het dorpscentrum, op loopafstand van het kerkhof. Openbaar vervoer naar Fontenoille is beperkt; het gebruik van eigen vervoer wordt aanbevolen voor bezoekers die van buiten de regio komen.

Cimetière - Martué

Het Cimetière de Martué is de begraafplaats van het charmante Gaumese dorp Martué, gelegen in een opvallende meander van de Semois, slechts één kilometer voor de stad Florenville in de provincie Luxemburg (Wallonië, België). Het kerkhof ligt te midden van een van de fraaiste landschappen van de Belgische Lotharingen, omringd door het glooiende dal van de Semois en de dichte bossen van de Gaume. Martué is een typisch klein Gaumees landbouwdorp met slechts ongeveer 150 inwoners. Het dorp is beroemd om zijn unieke Croix de Justice (Rechtvaardigheidskruis), een zeldzaam beschermd monument dat dateert uit 1327 en getuigt van de emancipatie van het dorp volgens het Beaumont-recht. Dit kruis is een van de weinige bewaard gebleven exemplaren in de hele provincie Luxemburg en maakt van Martué een authentiek historisch erfgoedjuweel. Het dorp ligt op een van de pelgrimsroutes naar Santiago de Compostela, wat bijdraagt aan zijn historische betekenis als rustpunt voor middeleeuwse pelgrims. Naast het Rechtvaardigheidskruis beschikt Martué over een fraaie 18de-eeuwse kapel en een schilderachtig ensemble van een oud watermolen en een brug over de Semois, die samen een van de meest fotografeerde hoekjes van de Gaume vormen. De begraafplaats van Martué herbergt de graven van families die al generaties lang in dit kleine gemeenschap wonen. De grafstenen weerspiegelen de typische bouwstijl van de Gaume, met veel gebruik van lokale kalksteen. Het kerkhof is een stille getuige van de agrarische leefgemeenschap die Martué altijd is geweest. Wandelaars die de GR-routes door de Semois-vallei volgen, passeren regelmatig dit pittoreske dorp. De nabijheid van de rivier, met mogelijkheden voor kanoën, vissen en fietsen, maakt Martué ook tot een populaire bestemming voor actieve toeristen. Het Cimetière de Martué biedt een rustpunt voor wie de omgeving verkent, met een prachtig uitzicht op de meander van de Semois. De begraafplaats wordt beheerd door de gemeente Florenville. Martué maakt sinds de gemeentefusie van 1977 deel uit van de fusiegemeente Florenville. Het kerkhof is vrij toegankelijk en biedt de mogelijkheid genealogisch onderzoek te doen naar de oudste Gaumese families van de streek.

Cimetière - Muno

Het Cimetière de Muno is de gemeentelijke begraafplaats van het Gaumese grensdorp Muno, gelegen in de gemeente Florenville in de provincie Luxemburg (Wallonië, België). De begraafplaats ligt in de vallei van de Aulnois, een zijrivier van de Chiers, aan de rand van dit historische dorp dat grenst aan de Franse grens. Muno heeft een geschiedenis die teruggaat tot meer dan duizend jaar. De oudste historische vermeldingen betreffen de schenking van het heerlijkheid Muno aan de abdij van Sint-Vanne in Verdun (Frankrijk). De Benedictijnen vestigden in 1053 een priorij in Muno, van waaruit zij hun uitgestrekte bos- en landeigendommen beheerden. In het begin van de 17de eeuw werd de kerkelijke heerlijkheid van Muno overgedragen aan de Jezuïeten van Luik, die de bosrechten exploiteerden ten bate van de bouw van hun college in Luik. Deze rijke kloostergeschiedenis heeft diepe sporen nagelaten in het landschap en de cultuur van Muno. De begraafplaats herbergt de graven van families die al eeuwenlang in dit afgelegen grensdorp wonen. Op het kerkhof zijn familienamen terug te vinden die aantonen hoe stabiel de bevolking van dit landelijke gemeenschap door de eeuwen heen is gebleven. Het dorp is ook bekend om zijn indrukwekkend natuurreservaat, de Roche à l'Appel (273 hectare, aangelegd in 1960). Dit reservaat is geologisch uitzonderlijk door de aanwezigheid van grote blokken Fépin-pudding stone, die een chaotische opstapeling vormen langs de flanken van de heuvels. De Roche à l'Appel is een populaire bestemming voor geoloog en wandelaars. De Sint-Martinuskerk van Muno (Kerk van Saint-Martin), samen met de resten van het voormalige Benedictijnse priorij, vormt het historische hart van het dorp. Het Cimetière de Muno ligt in de directe omgeving van deze kerk en vormt zo een ensemble van religieus en funerair erfgoed dat getuigt van de diepgewortelde christelijke tradities van de Gaume. Muno is gelegen op slechts enkele kilometers van de Franse grens en was door de eeuwen heen een strategisch grensdorp. De begraafplaats is vrij toegankelijk. Bezoekers die genealogisch onderzoek willen doen naar families uit dit deel van de Gaume, vinden op het kerkhof tal van interessante grafmonumenten. Het gemeentehuis van Florenville beheert de begraafplaats en de bijbehorende administratie.

Cimetière - Orval

Het Cimetière d'Orval is een van de meest bijzondere begraafplaatsen van de Belgische provincie Luxemburg. Gelegen in het gehucht Orval, deelgemeente van Florenville in de Gaume, bevindt deze begraafplaats zich op steenworp afstand van de wereldberoemde Abdij van Orval — een van de meest iconische trappistensites van België en de wereld. De Abdij van Orval werd gesticht in 1132 door Cisterciënzer monniken afkomstig van de abdij van Trois-Fontaines, op een plek die reeds eerder door Benedictijnen was gebruikt. De stichting is omgeven door een prachtige legende: Mathilda van Toscane, suzerein van het graafschap Chiny, verloor haar trouwring in een bron. Na een gebed tot de Maagd Maria dook er een forel op die de ring in zijn bek droeg. Uit dankbaarheid schonk de gravin de grond aan de monniken, met de uitroep: "Waarlijk, dit is een Val d'Or" (Gouden Vallei) — vandaar de naam Orval. De abdij kende een bewogen geschiedenis. Na eeuwen van bloei werd zij op 23 juni 1793 volledig vernietigd en platgebrand door de troepen van de Franse Revolutie. Pas in 1926 schonk de familie Harenne de ruïnes aan de Cisterciënzer Orde, waarna de abdij tussen 1926 en 1948 volledig werd herbouwd. In 1936 herkreeg Orval de rang van volwaardige abdij. Vandaag is het een bloeiende gemeenschap van Trappistenmonniken die het leven leiden volgens de Benedictijnse regel: "Ora et Labora" (Bid en Werk). De abdij is wereldvermaard om twee producten: het Trappistenbier Orval en de Orval-kaas. Het Orval-bier, met zijn kenmerkende fles in de vorm van een troutwijn en zijn droge, bitterige smaak door de hergisting op de fles, wordt beschouwd als een van de meest complexe bieren ter wereld. Slechts veertien brouwerijen wereldwijd mogen officieel het label "Trappistenbier" dragen; Orval is er een van. Het Cimetière d'Orval herbergt de graven van inwoners van het gehucht Orval en omgeving. De nabijheid van de abdij geeft de begraafplaats een bijzondere spirituele dimensie. In de abdij zelf worden de monniken begraven in een eenvoudig graf op het kloosterkerkhof, een traditie die de Trappistenorde eigen is. De begraafplaats van het dorp staat echter open voor de lekenbevolking uit de omgeving. De omgeving van Orval is een bedevaartsoord voor biertoerist en geschiedenisliefhebber. Jaarlijks bezoeken honderdduizenden mensen de ruïnes van de oude abdij, het museum en de brouwerij. Het kerkhof biedt een stille tegenpool voor dit drukke bezoekersverkeer en getuigt van het dagelijkse leven van de lokale bevolking die al eeuwen in de schaduw van deze legendaire abdij leeft.

Cimetière - Sainte-Cécile

Het Cimetière de Sainte-Cécile is de begraafplaats van het gelijknamige dorp Sainte-Cécile, dat door vele kenners wordt beschouwd als een van de mooiste dorpen van de Gaume en van heel Belgisch-Lotharingen. Het kerkhof ligt aan de Rue de l'Ancienne Eglise, in het hart van dit pittoreske dorp dat deel uitmaakt van de gemeente Florenville in de provincie Luxemburg (Wallonië, België). Sainte-Cécile ligt op de Hettangiaanse marne (Laag-Jurassisch), een geologisch bijzondere grond waarvan het gebruik uitsluitend voor beweiding geschikt is. Dit geeft het dorp en zijn omgeving een open, helder landschap zodra men de bossen verlaat. Dit open Lotharingse plateau biedt weidsere vergezichten dan het besloten Ardennenwoud ten noorden, waardoor Sainte-Cécile een bijzonder karakter heeft binnen de regio. Vanuit het dorp loopt een wandelpad genaamd de Vanne des Moines, dat leidt naar de locatie van het voormalige Mauleus-reduit, een voormalige wachttoren die uitkijkt over de Semois. Dit bouwwerk maakte deel uit van achtentwintig verdedigingswerken die Lodewijk XIV langs de Semois liet bouwen — een tastbare herinnering aan de strategische ligging van Sainte-Cécile aan de grens van het voormalige Spaanse Nederlanden en het koninkrijk Frankrijk. De begraafplaats van Sainte-Cécile, gelegen aan de voormalige kerk (Rue de l'Ancienne Eglise), getuigt van de lange bewoning van dit dorp. Veel van de grafstenen dragen familienamen die al eeuwenlang in het dorp voorkomen. De plaatsing naast de oude kerk — een typisch patroon voor Belgische dorpskerkhoven — benadrukt de sterke verbondenheid tussen het geloofsleven en het gemeenschapsleven in de Gaume. Het dorp viert jaarlijks haar plaatselijk feest, volksmond "Sint-Donat" genoemd, op het Centenaire-plein, tijdens het tweede weekend van juli. Deze viering trekt inwoners en bezoekers van heinde en verre en illustreert de levendige folkloretraditie die de Gaume kenmerkt. Sainte-Cécile werd door het Syndicat d'initiative van Florenville aangemerkt als een van de mooiste dorpen van de gemeente, dankzij de combinatie van open landschap, historische elementen en authentieke Gaumese architectuur. De begraafplaats is vrij toegankelijk en een rustige plek voor bezinning. De omgeving van Sainte-Cécile is ook geliefd bij wandelaars, fietsers en fotografen die de openheid van het Lotharingse plateau willen vastleggen.

Cimetière - Villers-devant-Orval

Het Cimetière de Villers-devant-Orval is de begraafplaats van het gelijknamige dorp, een van de deelgemeenten van Florenville in de provincie Luxemburg (Wallonië, België). Dit kerkhof ligt in een typisch Gaumees dorp dat al in de Romeinse tijd bewoond was en waarvan de naam letterlijk "het dorp voor Orval" betekent — een directe verwijzing naar de nabijgelegen wereldberoemde Abdij van Orval. Villers-devant-Orval wordt doorkruist door de Marche, een klein beekje dat de grens vormt tussen België en Frankrijk. Het dorp ligt op slechts twee kilometer ten zuidwesten van de Abdij van Orval en op één kilometer van de Franse grens, waardoor het een uiterst bijzondere grensligging heeft. Deze geografische positie gaf het dorp door de eeuwen heen een strategische betekenis. De geschiedenis van Villers-devant-Orval is onlosmakelijk verbonden met de Abdij van Orval. De abdij, gesticht in 1132 door Cisterciënzer monniken, trok door de eeuwen heen pelgrims, handelaren en bewoners aan die in de bescherming en de economische activiteit van het klooster hun bestaansmiddelen vonden. De monniken brachten landbouw, architectuur en cultuur naar de omgeving. Toen de abdij in 1793 door de Franse Revolutionairen werd verwoest, trof dit ook de lokale gemeenschap van Villers-devant-Orval diepgaand. Na de heropbouw van de abdij tussen 1926 en 1948 bloeide de streek opnieuw op. Villers-devant-Orval is vandaag een rustig dorp dat jaarlijks honderdduizenden bezoekers ziet passeren die de abdij komen bezoeken. Het Cimetière de Villers-devant-Orval ligt aan de Sentier d'Orval, het wandelpad dat naar de abdij leidt, en is een serene locatie die de eigenheid en de continuïteit van de lokale bevolking symboliseert temidden van het massatoerisme rond de abdij. Het kerkhof herbergt graven van families die al generaties in dit grensdorp wonen. De grafstenen weerspiegelen de typische Gaumese bouwtraditie met gebruik van lokale kalksteen. De begraafplaats biedt een rustgevende omgeving die schril contrasteert met het drukke bezoekersverkeer bij de abdij, op slechts enkele honderden meters afstand. Bezoekers van de Abdij van Orval nemen soms ook een bezoek mee aan het dorp Villers-devant-Orval en zijn begraafplaats, om het dagelijkse leven van de lokale bevolking te leren kennen naast de spirituele grandeur van de abdij.

Cimetière Ancien de Florenville

Het Cimetière Ancien de Florenville is de historische begraafplaats van de stad Florenville, gelegen aan de Rue d'Izel in het centrum van deze Gaumese stad in de provincie Luxemburg (Wallonië, België). Als de "oude begraafplaats" — onderscheiden van het nieuwere kerkhof aan de andere kant van de stad — is dit een van de meest historisch waardevolle funeraire sites van de gemeente. Florenville is de hoofdgemeente van de gelijknamige fusiegemeente in de Belgische provincie Luxemburg. De stad ligt op de hoge, uitgestrekte randen van de Semois-vallei en biedt een van de meest spectaculaire uitkijkpunten over de kronkelende Semois, die hier een van haar diepste en breedste valleien uitsnijdt. Dit panoramisch uitzicht over de rivier heeft Florenville al eeuwenlang een bijzonder karakter gegeven. De stad heeft een lange geschiedenis die teruggaat tot de vroege middeleeuwen. In de 13de eeuw werd Florenville de hoofdplaats van een heerlijkheid die in handen was van het Graafschap Chiny. De stad lag op de Romeinse heerweg tussen Reims en Trier, gebouwd in 45 n.Chr. onder Keizer Claudius, wat haar belang als doorgangspunt in de Romeinse tijd illustreert. Archeologisch onderzoek in de regio heeft artefacten opgeleverd die dateren van minstens de 15de eeuw v.Chr. Het Cimetière Ancien de Florenville weerspiegelt de lange funeraire traditie van de stad. De oude begraafplaats herbergt grafmonumenten van de meest prominente families van Florenville, waaronder burgemeestersfamilies, handelaren, geestelijken en notabelen uit de 19de en vroege 20ste eeuw. Deze grafstenen vormen een uniek historisch document over de maatschappelijke structuur van Florenville in het verleden. Typisch voor de Gaume-regio zijn de grafstenen uitgevoerd in lokale kalksteen of arduin, met soms Lotharingse kruisvormen en epitaafs in het Frans. Veel grafmonumenten bevatten militaire symbolen als herinnering aan de gesneuvelden van de Eerste en Tweede Wereldoorlog — een niet te omzeilen thema voor elke Belgische begraafplaats van enige omvang. De oude begraafplaats is vandaag minder in gebruik voor nieuwe begravingen dan het nieuwe kerkhof, en heeft daardoor het karakter gekregen van een erfgoedsite. Het Cimetière Ancien de Florenville is een waardevolle bron voor genealogisch onderzoek en voor wie de stedelijke geschiedenis van Florenville wil verkennen.

Cimetière de Chassepierre

Het Cimetière de Chassepierre is de begraafplaats van het kunstenaarsdorp Chassepierre, dat internationaal bekend staat als "Le Paradis des Peintres" (het Paradijs van de Schilders). Het kerkhof ligt aan de Vieilles Voies in dit charmante dorp, dat deel uitmaakt van de gemeente Florenville in de provincie Luxemburg (Wallonië, België) en jaarlijks tienduizenden bezoekers trekt voor zijn internationaal straattheater- en kunstenfestival. Chassepierre is een van de meest fotogenieke dorpen van de Gaume. Het ligt op een prominente rotspunt langs de Semois, omringd door de typische schist-steenhuizen van de Belgische Lotharingen. De kerk Saint-Martin, gebouwd in 1702 met een Barokke toren, domineert het dorpsgezicht. Het Cimetière de Chassepierre ligt in de onmiddellijke omgeving van deze kerk, gedeeltelijk verscholen achter de schist-huizen langs de weg die naar de rivier afdaalt. In 1972 besloten een groep kunstenaars, waaronder de dichter Marie Fizaine en schrijver Georges Linze, om in Chassepierre een "Fête des Artistes" te organiseren — het begin van wat zou uitgroeien tot het Festival International des Arts de la Rue de Chassepierre. Dit festival, dat jaarlijks meer dan 30.000 bezoekers trekt, transformeert het dorpje ieder jaar in een podium voor theater, dans, circus, muziek, poppenspel en beeldende kunst. Artiesten van over de gehele wereld komen hier optreden in de smalle straatjes en op de rotsachtige open plekken langs de Semois. De reputatie van Chassepierre als artistiek mekka heeft het dorp opgenomen in de lijst van Mooiste Dorpen van Wallonië (Les Plus Beaux Villages de Wallonie). De combinatie van het schilderachtige rivierplaatje, de historische schist-architectuur en de artistieke traditie maakt Chassepierre tot een bijzonder cultureel erfgoed. Het kerkhof van Chassepierre herbergt de graven van de vroegere inwoners van dit kleine dorp. De grafstenen zijn vaak uitgevoerd in de lokale schiste (leisteen) en kalksteen, wat het kerkhof een onmiskenbaar Gaumees karakter geeft. De artistieke erfenis van het dorp is soms ook zichtbaar in de verzorging en ornamentiek van bepaalde grafmonumenten. Bezoekers die Chassepierre aandoen — als toerist, festivalganger of familiebezoekervan de begraafplaats — genieten van een van de meest bijzondere dorpsatmosferen van heel België, waar kunst, natuur en geschiedenis op een unieke manier samenkomen.

Cimetière de Lacuisine

Het Cimetière de Lacuisine is de gemeentelijke begraafplaats van het dorp Lacuisine, gelegen aan de Rue du Chêne in dit pittoreske Semois-dorp, deel van de gemeente Florenville in de provincie Luxemburg (Wallonië, België). Het kerkhof ligt in een dorp met een fascinerende naam en geschiedenis die teruggaat tot de middeleeuwse jachttradities van de graven van Chiny. De naam Lacuisine is ontleend aan de oude spelling "Cuisina" (of Quisine), die verwijst naar de keukens die de graven van Chiny hier opzetten tijdens hun jachtpartijen in de uitgestrekte bossen van de Semois-vallei. In 1304 ontving Lacuisine zijn eigen stadsrecht (keure), wat getuigt van de vroege ontwikkeling van het dorp als een zelfstandige gemeenschap. Vóór de gemeentefusie van 1977 was Lacuisine een onafhankelijke gemeente. Het dorp is ook bekend om zijn indrukwekkend 18de-eeuwse watermolen, één van de twaalf molens in de regio die in 1770 de bijzondere status van "keizerlijk domeinmolen" verkreeg, een privilege verleend door Keizerin Maria Theresia van Oostenrijk. Deze molen is een uniek overblijfsel van de pre-industriële economie van de Gaume. Nog een bijzonderheid van Lacuisine is het Domaine des Épioux, een prachtig natuurreservaat langs de Semois met uitgebreide wandelpaden. De Grand Étang des Épioux, een groot meer in het reservaat, is een overblijfsel van een ijzersmelterij die hier in de 17de eeuw actief was. Lacuisine had dus ook een vroeg-industrieel verleden, iets wat niet altijd voor de hand ligt in dit nu zo rustige landelijke dorp. Elk jaar vieren de inwoners van Lacuisine en het nabijgelegen Martué gezamenlijk het einde van de winter. Sinds 2012 "jagen" zij de geesten van de koude weg via een lichtfeest verbonden aan een berengelegende. Deze unieke folkloretraditie illustreert de hechte gemeenschapszin die kenmerkend is voor de kleine dorpen van de Gaume. Het Cimetière de Lacuisine herbergt de graven van meerdere generaties families die het leven in dit bijzondere Semois-dorp hebben gedeeld. De begraafplaats is een rustige plek die de continuïteit van de gemeenschap symboliseert. Bezoekers die het Domaine des Épioux verkennen, kunnen het kerkhof gemakkelijk meenemen in hun route door het dorp.

Cimetière de Lambermont

Het Cimetière de Lambermont is de gemeentelijke begraafplaats van het grensdorp Lambermont, gelegen aan de Rue Lambermont in dit afgelegen maar schilderachtig gelegen dorp dat deel uitmaakt van de sectie Muno van de gemeente Florenville, provincie Luxemburg (Wallonië, België). Lambermont ligt in het hart van het Gaume Natuurpark, vlak aan de Belgisch-Franse grens. Lambermont is een van de meest rustige en ongerepte dorpen van de gemeente Florenville. Het grenst aan de Franse grens in het zuiden en westen, aan Muno in het noordwesten en aan Watrinsart in het noordoosten. De Sint-Jan-de-Doperskerk (Saint Jean-Baptiste) is de parochiekerk van het dorp, een typisch voorbeeld van de religieuze architectuur van de Gaume. Het dorp ligt volledig in het Gaume Natuurpark (Parc Naturel de Gaume), een van de mooiste en minst bezochte natuurparken van Wallonië. Dit park omvat de typische Lotharingse landschappen met open plateaus, bocagelandschappen, beekdalletjes en eeuwenoude bossen die de grensstreek met Frankrijk kenmerken. De rust en de ongereptheid van dit landschap maken Lambermont tot een geliefde bestemming voor wandelaars en mountainbikers. Het Cimetière de Lambermont herbergt de graven van families die al generaties lang in dit verborgen grensdorp wonen. De begraafplaats weerspiegelt het karakter van een kleine, hechte gemeenschap die haar roots heeft in de landbouw en bosbouw van de Gaume. Typisch Gaumese grafstenen in kalksteen en leisteen vormen het funeraire landschap van dit kerkhof. Wandelaars die de GR-routes door het Gaume Natuurpark volgen, passeren regelmatig door of langs Lambermont. Het dorp is bereikbaar via een netwerk van landwegen vanuit Muno of Florenville. De combinatie van grensligging, natuurrijkdom en authentiek dorpskarakter maakt Lambermont tot een bijzondere bestemming voor wie de echte Gaume wil ontdekken, ver van de toeristische drukte rond de Abdij van Orval en Chassepierre. Voor bewoners van de deelgemeenten Muno, Watrinsart en Lambermont is het Cimetière de Lambermont de dichtstbijzijnde begraafplaats. Het kerkhof wordt beheerd door de gemeente Florenville, die verantwoordelijk is voor alle funeraire diensten in de fusiegemeente.

Cimetière Nouveau de Florenville

Het Nouveau Cimetière de Florenville (Nieuwe Gemeentelijke Begraafplaats) is de actieve stadsbegraafplaats van Florenville, gelegen aan de Chemin Dessus la Haye. Florenville is een gemeente in de Belgische provincie Luxemburg, in het hart van de Gaume-streek aan de oevers van de Semois. Het kerkhof is volledig toegankelijk voor rolstoelen en heeft parkeergelegenheid.

Eglise Assomption de la Sainte-Vierge

Nécropole nationale de Villy-La Ferté