Begraafplaatsen in Durbuy

Ancien cimetière d'Izier

Het Ancien Cimetiere d'Izier is een historische begraafplaats in de deelgemeente Izier van de stad Durbuy, de befaamde kleinste stad ter wereld. Izier is een van de twaalf deelgemeenten van Durbuy, samen met Barvaux, Bende, Bomal, Borlon, Durbuy, Grandhan, Heyd, Septon, Tohogne, Villers-Sainte-Gertrude en Weris. Durbuy zelf, gelegen aan de Ourthe in de provincie Luxemburg, werd al in 1331 tot stad verheven door Jan I, Graaf van Luxemburg en Koning van Bohemen. Hoewel de officieel kleinste stad van Belgie sinds 2006 Mesen is, draagt Durbuy nog steeds de wereldvermaarde titel voor commerciele doeleinden. Het oude kerkhof van Izier is een stille plek in het groene Ardense heuvellandschap.

Ancien cimetière de Bende

Het Ancien Cimetiere de Bende is een historische begraafplaats in het gehucht Bende, een deelgemeente van Durbuy. De gemeente Durbuy — bekend als de kleinste stad ter wereld en gelegen aan de Ourthe in de Ardennen — omvat twaalf deelgemeenten waaronder Bende. Durbuy werd in 1331 tot stad verheven door Jan I, Graaf van Luxemburg. Het kleine Bende ligt rustig in het Ardense heuvellandschap, ver van de drukte van de toeristische kern van Durbuy. Dit oude kerkhof weerspiegelt het landelijke karakter van de regio en is de laatste rustplaats van de families die hier generaties lang leefden van landbouw en veeteelt in de vruchtbare valleien van de Famenne.

Anticlinal de Durbuy

De Anticlinal de Durbuy — ook bekend als de Roche a la Falize of de Omalius-rots — is een uitzonderlijk geologisch monument in het hart van de stad Durbuy, de kleinste stad ter wereld. Dit imposante gesteentegewelf is meer dan 300 miljoen jaar oud en bestaat uit goed gelaagde Frasnian-kalksteen die zich vormde tussen 385 en 375 miljoen jaar geleden, toen de streek nog onder de zuidelijke keerkring lag in een warme oceaan. De Belgische geoloog Jean-Baptiste-Julien d'Omalius d'Halloy beschreef de anticlinaal als een van de eerste in 1807, waarmee het een van de oudst gedocumenteerde geosites ter wereld is. De Anticlinal de Durbuy staat in de prestigieuze Top 100 geologisch erfgoed van de International Union of Geological Sciences (IUGS) en maakt deel uit van het UNESCO Global Geopark Famenne-Ardenne. Dit is geen begraafplaats maar een geologisch monument.

Cimetière d'Houmart

Het Cimetiere d'Houmart is de begraafplaats van het gehucht Houmart, een van de deelgemeenten van de stad Durbuy in de Ardense provincie Luxemburg. Houmart bestaat eigenlijk uit twee gehuchtjes op minder dan 200 meter van elkaar: Grand-Houmart in het westen en Petit-Houmart in het oosten. Voor de gemeentefusie van 1977 behoorde Houmart bij de gemeente Tohogne. De kleine Sint-Hubertuskerk van Grand-Houmart, gebouwd in 1850 uit kalksteen en gedeeltelijk bekleed met leisteen, domineert het dorpspleintje samen met dit kerkhof. De streek is vernoemd naar het grensgebied waar de provincies Luxemburg, Luik en Namen samenkomen aan de rand van het Ardense woud en de Ourthe. Durbuy zelf werd in 1331 tot stad verheven door Jan I, Graaf van Luxemburg.

Cimetière d'Izier

Het Cimetière d'Izier ligt in het gelijknamige dorp Izier, een deelgemeente (sectie) van de gemeente Durbuy in de provincie Luxemburg (Wallonië). Izier is een plateaudorp met een overwegend agrarisch karakter, gelegen ten noordoosten van het stadscentrum van Durbuy. Durbuy ontving stadsrechten in 1331, verleend door Jan I van Luxemburg — ook bekend als Jan van Bohemen of Jan de Blinde — waarmee de stad een van de vroegste stadsrechtverlenende feodale privileges van de regio verwierf. Met slechts zo'n 400 permanente bewoners in het historische centrum staat Durbuy al eeuwenlang bekend als "la plus petite ville du monde", de kleinste stad ter wereld. Izier had in de Middeleeuwen de status van heerlijkheid en viel onder de "Terre de Durbuy", het feodale gebied rondom Durbuy dat tot het Hertogdom Luxemburg behoorde. Het dorp werd pas in 1839 officieel deel van de provincie Luxemburg; daarvoor ressorteerde het onder het departement Ourthe, gecreëerd tijdens de Franse periode. Als zelfstandige gemeente omvatte Izier de gehuchten Fermine, Izier, Jéhonheid, Les Rochettes, Malboutée, Pont le Prêtre en Vieux Fourneau. Bij de gemeentefusie van 1 januari 1977 werden de twaalf voormalige gemeenten — waaronder Izier — samengevoegd tot de huidige gemeente Durbuy. De Sint-Germaan van Auxerre kerk van Izier, gesticht vóór 1130, is een van de oudste religieuze erfgoederen van de gemeente. In het dorpscentrum bevindt zich een imposante middeleeuwse woontoren uit de late 15e of vroege 16e eeuw, een zeldzaam voorbeeld van een versterkte residentietoren die als kern diende voor de verdere dorpsontwikkeling. Besonders interessant is de directe nabijheid van de Menhir d'Ozo. Dit prehistorische monument, gelegen tussen Izier en het gehucht Ozo, vormt het noordelijkste punt van het beroemde megalietenveld van Wéris — het grootste en meest indrukwekkende megalietensysteem van België, daterend uit het Neolithicum (circa 3000–2800 v.Chr.). De Chevrerie d'Ozo, een geitenfarm die bekende verse kazen produceert met rauwe melk, voegt een modern agrarisch accent toe aan het historische landschap. Het Cimetière d'Izier is vrij toegankelijk en biedt een rustige gelegenheid om de dorpsgemeenschap van Izier te eren en de bijzondere omgeving van dit Ardense plateaudorp te beleven. De begraafplaats is een stille getuige van de generaties die dit agrarische dorp hebben gevormd.

Cimetière d'Oppagne

Het Cimetière d'Oppagne is gelegen in Oppagne, een gehucht dat deel uitmaakt van de sectie Wéris van de gemeente Durbuy in de Belgische provincie Luxemburg. De ligging nabij Rue du Vieux Curé in Oppagne plaatst deze begraafplaats midden in een landschap dat doordrenkt is van prehistorische en middeleeuwse geschiedenis. Oppagne maakt deel uit van het uitgebreide megalietenveld van Wéris en Oppagne, dat beschouwd wordt als het meest indrukwekkende verzameling megalieten (dolmens en menhirs) in heel België. Dit prehistorische monument dateert uit het Neolithicum, ruwweg tussen 3000 en 2800 v.Chr., toen de eerste Neolithische boeren het Ardennenlandschap bevolkten. In Oppagne bevinden zich drie menhirs van 2 tot 2,7 meter hoog, vervaardigd uit puddinksteen — een van nature voorkomend gesteente, vergelijkbaar met beton, dat lokaal werd gewonnen. De Dolmen d'Oppagne (ook bekend als de Allée couverte Sud) bevatte bij archeologisch onderzoek de resten van negen individuen, wat wijst op een rituele begrafenis- of gedenkfunctie. Wéris, waartoe Oppagne behoort, wordt voor het eerst vermeld in geschreven bronnen in 1243. Onder het Frans bewind in de vroege 19e eeuw vormden de gehuchten Morville, Oppagne, Wenin en Wéris samen één gemeente in het departement Sambre-et-Meuse. Bij de grote gemeentelijke hervorming van 1 januari 1977 werd Wéris — met Oppagne — een van de twaalf secties van de gemeente Durbuy. Durbuy zelf is de stad die in 1331 stadsrechten ontving van Jan I van Luxemburg (Jan van Bohemen, ook "de Blinde" genaamd), waarmee het de status verwierf die het heden ten dage nog steeds draagt als "de kleinste stad ter wereld" — met slechts zo'n 400 permanente inwoners in het historische centrum. Het Cimetière d'Oppagne is vrij toegankelijk en biedt een bijzondere rust, omringd door een landschap dat al meer dan vijfduizend jaar bewoond en begraven is. Wie het kerkhof bezoekt, kan direct daarna de nabijgelegen megaliethen verkennen, die op wandelafstand liggen.

Cimetière de Barvaux

Het Cimetière de Barvaux bevindt zich in Barvaux-sur-Ourthe, een deelgemeente van Durbuy in de provincie Luxemburg (Wallonië, België). Barvaux is gelegen aan de oevers van de Ourthe en is het meest levendige dorp binnen de gemeente Durbuy. Het is de commerciële en toeristische kern van de regio, met een rijk aanbod aan activiteiten, horeca en accommodaties. Durbuy staat wereldwijd bekend als "de kleinste stad ter wereld", een titel die teruggaat op de stadsrechtenverlening in 1331 door Jan I van Luxemburg, graaf van Luxemburg en koning van Bohemen. Hoewel Durbuy zelf slechts zo'n 400 permanente inwoners telt in het historische centrum, beslaat de fusiegemeente Durbuy — tot stand gekomen op 1 januari 1977 — een oppervlakte van ruim 156 km² met twaalf secties, waaronder Barvaux. Barvaux heeft een lange agrarische geschiedenis, maar transformeerde na de Tweede Wereldoorlog tot een van de meest bezochte bestemmingen voor avontuurlijk toerisme in de Ardennen. Het uitgebreide netwerk van activiteiten omvat onder meer: kayak en rafting op de Ourthe, via ferrata (rotsklimroutes), speleologie (grotverkenning), paintball, klimmen, 4x4-terreinrijden, mountain biking, schatzoeken en een familiaire avonturenpark genaamd Adventure Valley. De Ourthe-vallei biedt ook prachtige wandelingen langs meanders en kalksteenmassifs. Een familiaire wandeling tussen Barvaux en het historische centrum van Durbuy — langs de meanders van de Ourthe, omgeven door imposante kalksteenrotsen — is een van de populairste uitstapjes in de regio. Het tourismebureau Famenne-Ardenne biedt hiervoor gedetailleerde wandelkaarten en routes aan. Het Cimetière de Barvaux, gelegen aan de Rue du Ténimont, is de laatste rustplaats voor de inwoners van Barvaux en omgeving. Als voormalige zelfstandige gemeente heeft Barvaux zijn eigen parochiekerk en begraafplaats behouden, die samen de gemeenschapszin van het dorp weerspiegelen. De begraafplaats biedt een rustige plek, doordrenkt van de rijke geschiedenis van dit levendige Ardense dorp.

Cimetière de Bomal

Het Cimetière de Bomal is gelegen in Bomal-sur-Ourthe, een van de twaalf secties van de gemeente Durbuy in de Belgische provincie Luxemburg. Het dorp ligt op de samenvloeiing van de rivieren Ourthe en Aisne — een geografisch knooppunt dat Bomal al eeuwenlang een centrale positie in het regionale landschap geeft. Durbuy, de overkoepelende gemeente, ontving haar stadsrechten in 1331 van Jan I van Luxemburg (bekend als Jan van Bohemen of Jan de Blinde). Dit maakt Durbuy tot "de kleinste stad ter wereld": met amper 400 inwoners in het historische centrum bezit het al bijna 700 jaar officiële stadsstatus. Bij de grote gemeentelijke fusie van 1 januari 1977 werden twaalf voormalige gemeenten — waaronder Bomal — samengevoegd tot de huidige gemeente Durbuy. De historische wortels van Bomal reiken ver. Archeologische vondsten uit de Coléoptère-grot bij het nabijgelegen Juzaine tonen bewijs van menselijke bewoning tijdens het Paleolithicum. Laat-Romaanse en Merovingische graven zijn ontdekt in Bomal en Juzaine, wat aantoont dat deze samenvloeiingsplek doorheen de eeuwen een aantrekkelijke vestigingsplaats was. In 1109 schonk graaf Raimbaud van Mussy de allodiaalgrond ("alleu") van Bomal aan de abdij van Saint-Hubert, die later een deel verkocht en de rest als vouerie (beheersrecht) overdroeg. Tijdens de 16e eeuw speelde Bomal een rol in de metallurgische bloeiperiode van de Terre de Durbuy: hoogovens en smeedwerken waren actief langs de Ourthe en haar zijrivieren, met Bomal als een van de locaties. Tot de historische erfgoederen van Bomal behoort het Château de Bomal, herbouwd tussen 1774 en 1776 in klassieke stijl door Jean-Baptiste de Hayme, die in 1778 en 1786 burgemeester van Luik was. De Kerk van de Onbevlekte Ontvangenis dateert uit de 17e eeuw en weerspiegelt de religieuze en gemeenschappelijke tradities van Bomal. Het Cimetière de Bomal, gelegen aan de Rue d'Izier, is de laatste rustplaats van de gemeenschap van Bomal-sur-Ourthe. De begraafplaats is vrij toegankelijk en biedt een stille plek aan de rand van dit historisch rijke dorp, op het snijpunt van twee rivieren die het Ardennenlandschap vorm hebben gegeven.

Cimetière de Borlon

Het Cimetière de Borlon bevindt zich in Borlon, een deelgemeente van de gemeente Durbuy in de Belgische provincie Luxemburg. De begraafplaats, gelegen aan de Tier de Viné, is de stille getuige van de dorpsgemeenschap van Borlon. Durbuy is wereldberoemd als "de kleinste stad ter wereld". In 1331 verleende Jan I van Luxemburg (Jan van Bohemen, ook Jan de Blinde genaamd) stadsrechten aan Durbuy, waarmee het de feodale privileges verwierf die het eeuwenlang bijzonder maakten. Bij de gemeentelijke hervorming van 1 januari 1977 werden twaalf voormalige gemeenten — waaronder Borlon — samengevoegd tot de huidige fusiegemeente Durbuy, met een totale oppervlakte van meer dan 156 km². De naam Borlon is gedocumenteerd als "Borlo" in 1314 en kent mogelijk Germaanse wortels: het achtervoegsel "-lauhum" (kleine bos op zandig, verhoogd terrein) in combinatie met "burgon" (berk) suggereert een oorsprong die verwijst naar het natuurlijke landschap. Dit past in het bredere patroon van Ardense toponiemen die de vegetatie en het terrein beschrijven. Het grondgebied van Borlon kent een bewoning die teruggaat tot de prehistorie. Bij de Fontaine al Sâ werd een Mesolithisch depot gevonden, terwijl een Neolithische nederzetting werd ontdekt bij "Sur les Communes". Dit maakt Borlon tot een plek met een van de langste bewoningsgeschiedenissen in de gemeente Durbuy. In de middeleeuwen behoorden Borlon en het naburige Oneux tot het ban van Barvaux. Opvallend is dat deze twee dorpen afzijdig bleven van de metallurgische ontwikkeling ("Terre de Durbuy") die de regio van de 15e tot de 17e eeuw kenmerkte — de hoogovens en smeedwerken die langs de Ourthe actief waren, bereikten Borlon en Oneux niet. Dit gaf Borlon een meer agrarisch en rustig karakter dat tot op de dag van vandaag bewaard is gebleven. Met zo'n 281 inwoners is Borlon een van de kleinst bevolkte secties van Durbuy. Het Cimetière de Borlon is vrij toegankelijk en biedt een stille, rustige omgeving die de agrarische traditie en de diepe historische wortels van dit Ardens dorp weerspiegelt.

Cimetière de Grandhan I

Het Cimetière de Grandhan I is gelegen in Grandhan, een deelgemeente (sectie) van de gemeente Durbuy in de Belgische provincie Luxemburg. De begraafplaats bevindt zich aan de Rue du Vieux Curé — "de Straat van de Oude Pastoor" — een naam die de nauwe historische band met de parochie en de kerk van Grandhan weerspiegelt. Durbuy, de moedergemeente, is wereldberoemd als "la plus petite ville du monde" — de kleinste stad ter wereld. In 1331 verleende Jan I van Luxemburg, graaf van Luxemburg en koning van Bohemen (ook bekend als Jan de Blinde), stadsrechten aan Durbuy. Dit privilege, dat bepaalde autonomierechten en marktrechten met zich meebracht, bleef eeuwenlang het kenmerkende symbool van deze kleine maar trotse Ardense stad. Durbuy ligt dicht bij het drielandenpunt van de Belgische provincies Luxemburg, Luik en Namen, aan de Ourthe, op de grens van het Ardennenmassief. Grandhan is een van de twaalf voormalige gemeenten die bij de grote gemeentelijke hervorming van 1 januari 1977 fuseerden tot de huidige gemeente Durbuy. Deze hervorming, die in heel België gemeenten samenvoegde tot grotere administratieve eenheden, maakte Grandhan tot een sectie van Durbuy, maar het dorp behield zijn eigen identiteit en gemeenschapsstructuren. Dat Grandhan twee afzonderlijke begraafplaatsen heeft — Grandhan I en Grandhan II — duidt op de historische geografische structuur van het dorp. De gemeente Durbuy biedt ook wandelkaarten aan die het gebied van Barvaux, Bomal, Durbuy, Grandhan, Villers-Sainte-Gertrude en Wéris omvatten, wat wijst op de toeristische aantrekkelijkheid van de regio. De begraafplaats aan de Rue du Vieux Curé is vrij toegankelijk en laat bezoekers kennismaken met de rust en de historische diepgang van een authentiek Ardense dorpsgemeenschap, slechts enkele kilometers van het drukbezochte historische centrum van Durbuy.

Cimetière de Grandhan II

Het Cimetière de Grandhan II is gelegen in Grandhan, een deelgemeente van de gemeente Durbuy in de Belgische provincie Luxemburg. De begraafplaats bevindt zich aan de Rue de l'Ourthe — de Ourthe-straat — wat zijn ligging nabij of richting de Ourthe-vallei aanduidt. De Ourthe is de centrale rivier van het Durbuy-gebied. De rivier vormt de ruggengraat van het toeristische en ecologische landschap: langs de Ourthe lopen wandelingen, fietsroutes en kajakparcours die jaarlijks duizenden bezoekers naar de regio trekken. De meanders van de Ourthe, ingesloten tussen kalksteenrotsen en bossen, zijn een van de meest fotogenieke landschappen van de Belgische Ardennen. Durbuy verwierf in 1331 stadsrechten van Jan I van Luxemburg (Jan van Bohemen, ook Jan de Blinde genaamd). Dit privilege, dat marktrechten en bestuurlijke autonomie omvatte, maakte Durbuy tot een van de vroegste stadsrechtverlenende feodale instellingen in de regio. Vandaag heeft het historische centrum van Durbuy slechts zo'n 400 permanente inwoners, maar de fusiegemeente Durbuy — die bij de hervorming van 1 januari 1977 twaalf voormalige gemeenten verenigde — beslaat een oppervlakte van meer dan 156 km². Grandhan telt twee begraafplaatsen: Grandhan I aan de Rue du Vieux Curé en Grandhan II aan de Rue de l'Ourthe. Dit weerspiegelt de uitgestrekte geografische structuur van het dorp, dat verschillende gehuchten en woonkernen omvat verspreid over het heuvelachtige landschap. De GPS-coördinaten van Grandhan II (50.3311034, 5.4129834) bevestigen zijn meer westelijke ligging ten opzichte van Grandhan I, dichter bij de Ourthe-vallei. Het Cimetière de Grandhan II is vrij toegankelijk. Het kerkhof biedt een stille rustplaats, omgeven door het typische Ardense landschap van weiden, bossen en valleilandschappen langs de Ourthe.

Cimetière de Heyd

Het Cimetière de Heyd ligt in Heyd (in het Waals dialect "Hé" genaamd), een van de twaalf deelgemeenten van de gemeente Durbuy in de Belgische provincie Luxemburg. De begraafplaats bevindt zich aan de Vôye dè Marlî, een naam in het lokale Waalse dialect. Durbuy is wereldwijd bekend als "de kleinste stad ter wereld". In 1331 ontving het stadsrechten van Jan I van Luxemburg (ook bekend als Jan van Bohemen of Jan de Blinde), waarmee het de feodale privileges verwierf die het onderscheiden van een gewone gemeente. Met slechts zo'n 400 permanente inwoners in het historische centrum is Durbuy een uniek Europees erfgoed. Bij de grote gemeentelijke hervorming van 1 januari 1977 werden twaalf voormalige zelfstandige gemeenten — waaronder Heyd — samengevoegd tot de huidige fusiegemeente Durbuy. Heyd heeft een rijke middeleeuwse geschiedenis. In de Middeleeuwen behoorde het dorp tot het ban van Wéris, samen met de gehuchten Aisne-sous-Heyd, Loheré en Tour, en viel het onder de "Terre de Durbuy" — het feodale territorium dat geheerst werd vanuit het graafschap en later het hertogdom Luxemburg. De parochie van Heyd bestaat al vóór de 15e eeuw: de heer van Durbuy oefende hier het collatierecht uit (het recht om de pastoor te benoemen) en inde de tiende van de parochianen. Vandaag bestaat de sectie Heyd uit de nederzettingen Aisne, Lignely, Tour, Heyd zelf, en de gehuchten Au Romain, Haie du Pourceau, Hottemme, La Basse Haie, Loheré, Ninane en Voie du Plain. Dit geeft aan hoe verspreid en gevarieerd het grondgebied van Heyd is over het glooiende Ardense landschap. Heyd is omgeven door boomgaarden, weiden en overwegend loofbossen, en vormt het centrum van prachtige wandel- en mountainbikenetwerken in de gemeente Durbuy. Liefhebbers van natuur en stille Ardennen vinden in Heyd een uitgelezen vertrekpunt. Het Cimetière de Heyd is vrij toegankelijk. Het kerkhof is een stille getuige van de dorpsgeschiedenis en de middeleeuws gewortelde gemeenschap van Heyd.

Cimetière de Jenneret

Het Cimetière de Jenneret bevindt zich in Jenneret, een van de twaalf deelgemeenten van de gemeente Durbuy in de Belgische provincie Luxemburg. De begraafplaats ligt aan de Chemin de Cornehé, een landweg die de typische informele infrastructuur van de Ardense plattelandsgemeenschappen weerspiegelt. Durbuy, de overkoepelende gemeente, staat wereldwijd bekend als "de kleinste stad ter wereld". Stadsrechten werden in 1331 verleend door Jan I van Luxemburg (ook Jan van Bohemen of Jan de Blinde), waarmee Durbuy bepaalde bestuurlijke en commerciële privileges verwierf. Bij de gemeentelijke hervorming van 1 januari 1977 fuseerden twaalf voormalige gemeenten — waaronder Jenneret — tot de huidige gemeente Durbuy. Jenneret is een klein dorp dat geografisch bijzonder is: het ligt aan de ingang van de Condroz-streek, op de grens tussen het Ardennenlandschap en de Condroz. Dit maakt het mogelijk om in Jenneret en omgeving de contrasterende karakters van beide landschappen — zo dichtbij en toch zo verschillend — te observeren. Het Ardense landschap met zijn heuvelruggen en bossen verandert hier in de glooiende kalkstenen vlaktes van de Condroz. Het dorp heeft een karaktervol, authentiek aanzicht met boerderijen en huizen in kalksteen, daterend uit de 18e en 19e eeuw. De neoromanesque Sint-Martinuskerk werd deels herbouwd in 1873. Een prachtige kasteel-hoeve, eigendom van de familie de Favereau sinds de 19e eeuw, accentueert het historische karakter van het dorpsgezicht. Bijzonder intrigerend is de naam van het dorpsplein: Place Isabeau Madame. Dit plein is vernoemd naar Isabeau Madame, een van de vrouwen die in de 17e eeuw in Jenneret als heks werden verbrand — een sinistere herinnering aan de heksenvervolgingen die ook in de Ardennen en de Ardense Condroz plaatsvonden. Het Cimetière de Jenneret is vrij toegankelijk en biedt een rustige plek te midden van het authentieke Ardense dorpsleven van Jenneret.

Cimetière de Palenge

Het Cimetière de Palenge is gelegen in Palenge, een gehucht behorend tot de sectie Septon van de gemeente Durbuy in de Belgische provincie Luxemburg. De begraafplaats ligt aan de Rue des Métiers — "de Ambachtenstraat" — een naam die verwijst naar de ambachtelijke en arbeidszame traditie van het dorp. Durbuy staat wereldwijd bekend als "de kleinste stad ter wereld". In 1331 verleende Jan I van Luxemburg (Jan van Bohemen, ook Jan de Blinde) stadsrechten aan Durbuy, waarmee de stad eeuwenlange bestuurlijke privileges verwierf. Met slechts zo'n 400 permanente inwoners in het historische centrum is Durbuy een unicum in de wereld van steden. Bij de grote gemeentelijke hervorming van 1 januari 1977 werden twaalf voormalige gemeenten samengevoegd tot de huidige fusiegemeente Durbuy. Palenge heeft een bijzonder gecompliceerde administratieve geschiedenis, die de bestuurlijke complexiteit van de napoleontische en postcongres-Belgische periode illustreert: Aan het einde van het Ancien Régime werd Palenge een zelfstandige gemeente. In 1812 werd het door een keizerlijk decreet van Napoleon opgeheven en bij de gemeente Durbuy gevoegd. In 1826 werd Palenge, samen met het eveneens opgeheven Petite-Somme, gehecht aan de gemeente Borlon. In 1900 werd Palenge vervolgens losgemaakt van Borlon en, samen met Petite-Somme en Septon, ondergebracht in de nieuw opgerichte gemeente Septon. Bij de grote fusie van 1977 werd Septon — en dus ook Palenge — onderdeel van de gemeente Durbuy. Palenge is gelegen op iets meer dan één kilometer ten noordoosten van Septon en anderhalve kilometer ten noordwesten van het historische stadscentrum van Durbuy. Het gehucht bestaat voornamelijk uit huizen en boerderijen opgebouwd in kalksteen of baksteen, kenmerkend voor de bouwtraditie van de streek. De ligging vlak bij het historische centrum van Durbuy maakt Palenge tot een ideale uitvalsbasis voor wie de charmes van de kleinste stad ter wereld wil combineren met de rust van het Ardense platteland. Het Cimetière de Palenge is vrij toegankelijk en biedt een rustige plek om de rijke en gevarieerde geschiedenis van dit gehucht te overdenken.

Cimetière de Petite Somme

Het Cimetière de Petite Somme is de traditionele dorpsbegraafplaats van Petite Somme, een kleine nederzetting die deel uitmaakt van de gemeente Durbuy in de Waalse provincie Luxemburg. De begraafplaats, gelegen aan de dorpskern van Petite Somme (postcode 6940), is een stille, groene plek die de generaties van de lokale boerengemeinschaft herbergt. Wat Petite Somme bijzonder maakt, is zijn unieke buur: het Château de Petite Somme, ook bekend als Radhadesh, het Europese centrum van de International Society for Krishna Consciousness (ISKCON). Sinds 1979 hebben zo'n honderd Hare Krishna-devotees hun thuis gemaakt in dit 13e-eeuwse kasteel met neo-gotische aanbouwsels. Het domein van 47 hectare beschikt over een vegetarisch restaurant, een bakkerij, kunstgalerijen en een retreat centre. Dagelijkse rondleidingen in het Frans, Nederlands en Engels zijn mogelijk. De combinatie van een eeuwenoud dorpskerkhof en een levendige spirituele gemeenschap van Indiaas-hindoeïstische signatuur is uniek in de Belgische Ardennen. De begraafplaats is 24 uur per dag vrij toegankelijk voor bezoekers die willen bezinnen in dit stille hoekje van Wallonië.

Cimetière de Tohogne I

Het Cimetière de Tohogne I is een van de dorpsbegraafplaatsen van Tohogne, een pittoresk dorp dat tot de gemeente Durbuy behoort in de Waalse provincie Luxemburg. Tohogne — gelegen op 5 km van Durbuy op een massief omringd door de Ourthe en de Néblon — kent een geschiedenis die teruggaat tot de Romeinse tijd: in de 4e eeuw stond er al een Gallo-Romaanse villa op dit vruchtbare plateau. De kerk van Tohogne, gebouwd in de eerste helft van de 11e eeuw, is met haar drie beuken van elk 33 meter de grootste Romaanse kerk van Belgisch Luxemburg. Het gebedshuis is al sedert 1948 beschermd monument en bevat waardevolle muurschilderingen die in 1981 werden herontdekt. De begraafplaats weerspiegelt de agrarische plattelandsgemeenschap die Tohogne altijd is geweest. De begraafplaats is 24 uur per dag vrij toegankelijk.

Cimetière de Tohogne II

Het Cimetière de Tohogne II maakt deel uit van het begraafplaatsennet van Tohogne, een van de deelgemeenten van de fusiegemeente Durbuy in de Belgische provincie Luxemburg. Tohogne is een dorp met diepe Gallo-Romaanse wortels — een 4e-eeuwse Gallo-Romaanse villa werd er opgegraven — en beschikt over een van de gaafst bewaarde Romaanse kerken van de streek. De drieschepige kerk uit de eerste helft van de 11e eeuw heeft een lengte van 33 meter en werd in 1948 beschermd als monument; muurschilderingen die in 1981 aan het licht kwamen verhogen de historische waarde. De tweede begraafplaats van Tohogne (Tohogne II) geeft een indruk van de historische bevolkingsspreiding over de gehuchten van de deelgemeente. De begraafplaats is 24 uur per dag vrij toegankelijk.

Cimetière de Tohogne IV

Het Cimetière de Tohogne IV is onderdeel van de drie gemeentelijke begraafplaatsen die Tohogne, een deelgemeente van Durbuy in Wallonië, telt. De nummering (I, II, IV) weerspiegelt de historische spreiding van de bevolking over de verschillende gehuchten en kernen binnen deze streek. Tohogne is een van de oudste bewoonde plaatsen in het Ardeense plateau tussen Durbuy en Bomal: opgravingen brachten resten van een 4e-eeuwse Gallo-Romaanse boerderij aan het licht. De dorpskerk uit de 11e eeuw — de grootste Romaanse kerk in Belgisch Luxemburg met haar drie beuken van 33 meter — domineert het silhouet van Tohogne. De kerk is beschermd monument sedert 1948 en bevat merkwaardige middeleeuwse muurschilderingen. De begraafplaats is 24 uur per dag vrij toegankelijk.

Cimetière de Verlaine-sur-Ourthe I

Het Cimetière de Verlaine-sur-Ourthe I bevindt zich in het pittoreske dorp Verlaine-sur-Ourthe, aan de oevers van de Ourthe in de gemeente Durbuy, provincie Luxemburg. Verlaine-sur-Ourthe — voor de Belgische gemeentefusie van 1977 onderdeel van de gemeente Tohogne — is een typisch Ardeens dorpje waarvan de steile straatjes een spiraal vormen rondom de laagstgelegen dorpskern. Daar bevindt zich de neogotische kerk uit 1901, naast de dorpsbegraafplaats. Het dorp ligt in het noorden van de vroegere gemeente Tohogne en is omringd door glooiende Ardeense weiden en bosranden. De serene ligging langs de Ourthe maakt het een geliefde plek voor wandelaars en fietsers die de rustieke Ardeense dorpjes verkennen. De begraafplaats is 24 uur per dag vrij toegankelijk voor bezoekers.

Cimetière de Villers-Sainte-Gertrude

Het Cimetière de Villers-Sainte-Gertrude is de parochiale begraafplaats van Villers-Sainte-Gertrude, een oud dorp dat al in 966 in historische bronnen werd vermeld. Villers-Sainte-Gertrude — een vroegere zelfstandige gemeente, sedert 1977 deel van Durbuy — droeg zijn naam aan de abdij van Sainte-Gertrude van Nijvel, die door de graaf van Henegouwen het bezit van het dorp schonk. Later werd het verpand en uiteindelijk eigendom van de Cisterciënzerabdij van Val-Saint-Lambert. De huidige kerk in eclectische kalksteenstijl werd in 1878 gebouwd ter vervanging van een kapel uit 1520; een neogotische kerk uit 1860 (ontwerp architect Bouvrie) staat er eveneens. Het kasteel van Villers — gebouwd op verzoek van Gilles Bouvet, Heer van Villers (†1623) — vormt het domein dat ook een jeugdverblijf (CRH) herbergt. De begraafplaats weerspiegelt de rijke geschiedenis van dit door eeuwen van kloosterlijk en adellijk bezit gevormde dorp. Open 24h/24.

Cimetière de Weris

Het Cimetière de Wéris is de gemeentelijke dorpsbegraafplaats van Wéris, een erkend erfgoeddorp (Plus Beau Village de Wallonie) in de gemeente Durbuy, provincie Luxemburg. Wéris is de thuisbasis van de belangrijkste megalithische site van heel België: het Champ mégalithique de Wéris strekt zich uit over een lengte van 8 km en een breedte van 300 meter en omvat de dorpen Heyd, Wéris, Oppagne, Morville en Ozo. De site bestaat uit twee gedekte galerijen (dolmens) en zes groepen van menhirs, alle vervaardigd uit puddingstone — een plaatselijke conglomeraatsoort die tot in de Eerste Wereldoorlog werd gewonnen. De dolmens werden gebouwd door de Seine-Oise-Marne cultuur rond 3000 v.Chr. en waren collectieve grafkamers: in de Dolmen van Wéris vond men menselijke botfragmenten van minstens tien individuen van verschillende leeftijden. De megalieten van Wéris zijn erkend als Exceptioneel Erfgoed van Wallonië. In het dorp staat ook het museum La Maison des Mégalithes, dat de prehistorische context toelicht. De dorpskerk Sainte-Walburge — een Romaans monument uit de 11e eeuw, beschermd sedert 1938 — vormt een indrukwekkend contrast met de oerhistorische menhirs. De moderne begraafplaats sluit aan bij dit unieke landschap van eeuwenlange funeraire traditie. Open 24h/24.

Durbuy History & Art Museum (DHAM)

Église Notre-Dame de la Visitation

Église Sainte-Walburge