Cimetière de Laplaigne

Over Cimetière de Laplaigne

Het Cimetière de Laplaigne is de gemeentelijke begraafplaats van het dorp Laplaigne, een deelgemeente van de Waalse gemeente Brunehaut in de provincie Henegouwen. De begraafplaats is gelegen aan de Rue des Fresneaux in Laplaigne (postcode 7622), een dorp met een uniek historisch karakter dat gevormd werd door de eeuwenlange strijd tegen het water. Laplaigne (Picardisch: El Plainne) is een dorp met een bijzonder verleden. Het oorspronkelijke dorpscentrum moest worden verplaatst vanwege de herhaalde overstromingen: vóór de aanleg van dijken veranderde elk huis 's winters in een eiland, en de bewoners waren veroordeeld tot volledige isolatie zonder de voorzorg van boten. De wallen begrenzen nog altijd de contouren van het oude kerkhof. Monniken werkten de moerassen geleidelijk om tot vruchtbare landbouwgrond, en Laplaigne verwierf bekendheid door zijn eendenhouderij: de eenden volgden de boer die met zijn voeten in de drassige grond stampte om wormen op te drijven. De weiden van Laplaigne worden doorkruist door grachten – een eeuwenoude techniek om moerassige gronden te cultiveren, een type hooiland dat tegenwoordig zeldzaam is in de streek. De droogsteenconstructies (dijken) dienden ter bescherming van het dorp en waren een bron van talrijke conflicten tussen de inwoners van Laplaigne en die van het Franse Mortagne. De begraafplaats is toegankelijk voor rolstoelgebruikers en beschikt over parkeergelegenheid. Als onderdeel van de gemeente Brunehaut – opgericht in 1977 door de fusie van negen gemeenten – valt het beheer onder de gemeentelijke diensten gevestigd in Bléharies. Laplaigne ligt in het noordwesten van Brunehaut, nabij de grens met het Franse Mortagne-du-Nord. De naam "Cemetery" die in sommige bronnen voor deze begraafplaats opduikt, is een Engelstalige aanduiding zonder officiële status; de correcte Franstalige benaming is Cimetière de Laplaigne. Laplaigne grenst aan het Franse Mortagne-du-Nord en Flines-les-Mortagne, wat de gemeente Brunehaut een uitgesproken grenskarakter geeft. De Schelde stroomt in de buurt en de aanleg van dijken (digues) was eeuwenlang de belangrijkste civiele engineering in het dorp. Er bestaan nog historische conflicten gedocumenteerd tussen de inwoners van Laplaigne en die van het Franse Mortagne over de dijken en het waterbeheer – een teken van hoe diep de grenseconomie verweven was met het dagelijks leven. Voor genealogen is Laplaigne interessant: op de genealogiewebsite Geneanet zijn ook grafstenen van Laplaigne gedocumenteerd. De "Ruelle du Couvent" (Kloostersteeg) in het dorp herinnert aan de kloostergemeenschap die er eeuwen actief was en die mee aan de basis lag van de ontginning van de moerassen. De "Impasse de l'Ancienne Sucrerie" (Doodlopende straat van de Oude Suikerraffinaderij) wijst dan weer op de industrialisering van de 19e eeuw, toen suikerbieten een belangrijke teelt werden in de Henegouwse vlakte. De gemeente Brunehaut, waarvan dit kerkhof deel uitmaakt, heeft een naam die rechtstreeks verbonden is met twee historische elementen. Enerzijds verwijst het naar de "pierre de Brunehault" – een menhir van 4,40 meter hoog in het dorp Hollain, die mogelijk 2000 tot 2500 jaar oud is en waarvan de precieze oorsprong gehuld blijft in mysterie. Anderzijds roept de naam de Chaussée Brunehaut op: een Gallo-Romein wegennetwerk dat in de volksoverlevering wordt toegeschreven aan de Frankische koningin Brunhilda (circa 543–613). In werkelijkheid zijn deze wegen van Gallo-Romeinse makelij en dateren ze uit de eerste eeuwen van onze tijdrekening; ze verbonden steden als Bavay, Doornik en verder naar het noorden en oosten. De Route N563, die vandaag door Henegouwen loopt, volgt nog deels dit antieke tracé. Brunehaut grenst direct aan de Franse grens (département du Nord) en heeft een dubbele culturele identiteit: enerzijds Walloons Picardisch, anderzijds Romaans Vlaams. De gemeente telt negen deelgemeenten – Bléharies (het administratieve centrum), Laplaigne, Hollain, Jollain-Merlin, Lesdain, Wez-Velvain, Guignies, Howardries en Rongy – die in 1977 fuseerden. Samen beslaan ze 46,55 km² met circa 8.100 inwoners. De Eerste Wereldoorlog liet diepe sporen na in de hele streek. In oktober 1918, tijdens de "Advance to Victory" – het eindoffensief waarmee de Geallieerden de oorlog afsloten – werd er hevig gevochten in dit grensgebied. Meerdere begraafplaatsen in Brunehaut herbergen nog steeds Commonwealth-oorlogsgraven. De nabijheid van de Schelde maakte het gebied strategisch voor beide strijdende partijen, met zware bombardementen op dorpen, kerken en infrastructuur als gevolg.