Begraafplaatsen in Anderlues

Anderlues is een Waalse gemeente in de provincie Henegouwen, gelegen langs de gewestweg N90 tussen Charleroi, Binche en Thuin — op een tiental kilometer van elk van deze drie steden. De gemeente telt ruim 12.000 inwoners en heeft een bijzondere status in de Belgische staatsinrichting: Anderlues is een van de slechts twee Belgische gemeenten die in 1977 weigerde te fusioneren en haar zelfstandigheid volledig wist te behouden. De andere is de kleine gemeente Herstappe in Limburg. Anderluezenaren zijn trots op dit zeldzame statuut en koesteren hun gemeentelijke onafhankelijkheid als deel van hun lokale identiteit.

Middeleeuwse oorsprong en de naam

De vroegste historische vermelding van Anderlues dateert van 869, als een bezitting van de beroemde Abdij van Lobbes aan de Samber. De naam is vermoedelijk afgeleid van Anderlobia. Drie riviertjes ontspringen op het grondgebied van Anderlues: de Piéton, de Haye en — het meest opmerkelijke — de Hene, waarvan wordt aangenomen dat zij haar naam gaf aan de hele provincie Henegouwen (Frans: Hainaut, afgeleid van Haine). Op het grondgebied van Anderlues bevindt zich bovendien op 212 meter hoogte de geodetische mijlpaal die het exacte hoogste punt van Midden-België markeert.

Industrieel verleden: steenkool en de tram

Zoals veel gemeenten in de regio Centre in Henegouwen heeft Anderlues een rijke industriële geschiedenis. De ontginning van steenkool was eeuwenlang de economische ruggengraat van de gemeente en van de bredere regio, die samen met de Borinage en de Charleroi-streek de drie grote kolenbekkens van Henegouwen vormde. In de 19e en vroege 20e eeuw veranderde de mijnbouw het sociale en fysieke landschap van de gemeente ingrijpend. Anderlues was bovendien een belangrijk knooppunt van het Henegouwse elektrisch tramnet van de buurtspoorwegen. De eerste tram reed op 1 oktober 1910 van het station van Anderlues naar het nabijgelegen Carnières, een verbinding die arbeiders en goederen tussen de dorpen en mijnzetels van de streek Centre vervoerde.

De Bourlette: symbool van de stad

Op het centrale Paul Pasturplein staat een romaanse toren bekroond met een grote bol en een windwijzer. Die bol — de bijnaam ervan is de Bourlette — is het symbool van Anderlues en geeft de inwoners hun bijnaam: de Bourlettis. De toren met zijn markante bol maakt sinds 1979 deel uit van het beschermde erfgoed van de gemeente. Het monument is een geliefd ontmoetingspunt en het kloppende hart van het gemeenschapsleven in Anderlues. Naast de toren bezit de gemeente nog andere architecturale getuigen van haar rijke verleden, waaronder de kerk van Saint-Pierre en het gemeentehuis dat het bestuurlijke hart vormt van een van de meest eigenwijze gemeenten van België.

Begraafplaatsen van Anderlues

De begraafplaatsen van Anderlues zijn een stille getuige van de gemeenschap die hier door de eeuwen heen leefde, werkte en stierf — van middeleeuwse landarbeiders in dienst van de abdij van Lobbes tot 19e-eeuwse mijnwerkers en 21e-eeuwse inwoners van een eigenwijs dorp dat weigerde op te gaan in de grote gemeentefusiegolf. De begraafplaats wordt beheerd door de gemeente Anderlues, die als zelfstandige gemeente haar eigen burgerlijke stand en haar eigen funeraire dienstverlening behoudt. Wie de graven van Anderlues bezoekt, staat middenin de lokale geschiedenis van een dorp dat haar onafhankelijkheid als haar kostbaarste bezit beschouwt.

• Gemeente: Anderlues (zelfstandig, niet gefusioneerd in 1977)
• Provincie: Henegouwen (Wallonië)
• Inwoners: circa 12.000
• Bijzonder: een van de twee Belgische gemeenten die in 1977 weigerde te fusioneren
• Vroegste vermelding: 869 (bezitting van de Abdij van Lobbes)
• Herkomst naam provincie: de Hene-rivier ontspringt op het grondgebied van Anderlues
• Symbool: de Bourlette (grote bol op romaanse toren, beschermd erfgoed 1979)

De begraafplaatsen van Anderlues liggen in een gemeente die met trots haar eigenheid bewaarde, in het hart van de provincie Henegouwen, op een steen­worp van Binche, Charleroi en Thuin.