Het Oude Woensdrechtse kerkhof

Langzaam zakken de bladeren van de kastanjes, als knisperende herinneringen die hun reis voortzetten naar de aarde. Op het Oude Woensdrechtse kerkhof, aan de Rijzendeweg, vult de herfstlucht zich met de geur van aarde en vergankelijkheid. Hier, waar de tijd zijn eigen ritme vindt, danst de schaduw van de notenbomen over verweerde stenen, als een zacht melancholisch ballet dat onze zielen aanraakt. Elke grafsteen vertelt een verhaal, gehuld in de magie van vergankelijkheid. De namen, gegraveerd in het eeuwige, fluisteren zachtjes door de vallende bladeren....